เรื่อง::สายสวรรค์ ขยันยิ่ง
ภาพ::กองทัพเรือ

 
           ประสบการณ์แล่นใบครั้งแรกในชีวิตนี้เกิดขึ้นเมื่อดิฉันได้ไปทำข่าวพิธีเปิดโครงการ”เยาวชนเรือใบหัวใจสามัคคี” ที่สมาคมเรือใบแห่งประเทศไทย และกองทัพเรือ ร่วมกับภาคเอกชน จัดขึ้นที่ อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์ โดยใช้สถานที่ศูนย์ล้อมสวัสดิ์ ซึ่งบริษัทโอสถสภาเป็นเจ้าของ เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2554 ค่ะ ก่อนอื่นต้องพูดถึงโครงการนี้เสียก่อน เพราะน่าสนใจสำหรับเยาวชนและพ่อแม่ผู้ปกครองที่อยากให้ลูกเล่นเรือใบเป็น

 
          เยาวชนที่เข้าร่วมโครงการนี้จะได้ไปใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเป็นเวลานับสัปดาห์ ที่พักพร้อม อาหารเพียงพอ แบบที่ผู้ปกครองไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท ทางสมาคมเรือใบฯจัดครูฝึกมากประสบการณ์มาสอนให้เด็กๆ ได้เรียนรู้กฏ กติกาเบื้องต้นของกีฬาเรือใบ การนิรภัยทางน้ำ แต่ก่อนจะได้ลงน้ำจริงๆ ต้องฝึกบังคับเรือใบจำลองบนบกเพื่อให้เกิดทักษะเบื้องต้นในการควบคุมเรือใบกันก่อนค่ะ แม้จะอยู่บนบก แต่เวลาที่มีลมพัดมาเจ้าเรือใบจำลองนี้จะให้ความรู้สึกเหมือนจริง ครูฝึกสามารถสอนวิธีการบังคับใบและหางเสือให้เด็กๆคุ้นเคย พอลงทะเลไปเจอคลื่นลมจริงๆ ก็จะลดความตื่นเต้นไปได้มาก แต่อย่างไรก็ตามการฝึกแล่นใบนี้ต้องมีครูฝึกคอยควบคุมดูแลเด็กๆอย่างใกล้ชิด โดยครู 1 คน ดูแลเด็กไม่เกิน 5 คนค่ะ
 
          นอกจากการฝึกแล่นใบแล้ว ระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เด็กๆได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ทำกิจกรรมต่างๆด้วยกัน ยังเป็นการเสริมสร้างความรักความสามัคคี ทำให้เด็กคิดเป็น ตัดสินใจเป็น และจุดประกายให้เด็ก ๆ อยากเป็นนักกีฬาเรือใบที่ประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับแชมป์โลก เรือใบเยาวชน ของสมาคมแข่งเรือใบฯ ที่มาร่วมดูแลและเป็นผู้ช่วยฝึกเด็กๆในโครงการนี้ด้วย
 
          กองทัพเรือและสมาคมแข่งเรือใบฯ ได้เริ่มจัดโครงการเยาวชนเรือใบเมื่อปีที่แล้วในภาคตะวันออก และที่อำเภอหัวหินเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา โดยได้รับความร่วมมือจาก บริษัท ปตท.สผ. จำกัด (มหาชน) และ บริษัท โอสถสภา จำกัด ซึ่งเป็นเจ้าของสถานที่ศูนย์ล้อมสวัสดิ์ และ เทศบาลเมืองหัวหิน และในอนาคตจะขยายโครงการไปทั่วประเทศไม่เว้นแม้แต่ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่เดิมหลายคนคงคิดเหมือนกับดิฉันว่า เรือใบจะอยู่คู่กับทะเลเท่านั้น แต่เมื่อได้พูดคุยกับครูฝึกถึงได้เข้าใจว่า กีฬาเรือใบสามารถเล่นได้ในแหล่งน้ำทุกที่ไม่เฉพาะในทะเล ดังคำกล่าวที่ว่า “ที่ใดมีน้ำ มีลม ที่นั่นมีเรือใบ” 
 
          ร.ต.สมเกียรติ พูนพัฒน์ ผู้ฝึกสอนประจำสมาคมเรือใบแห่งประเทศไทย ยังอธิบายต่อไปอีกว่ากีฬาประเภทนี้สามารถเล่นได้ทั้งชายและหญิง ฝึกได้ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก แม้กระทั่งเด็กพิเศษเช่นออทิสติก ก็สามารถฝึกได้ หากแต่ครูฝึกจะต้องประกบอย่างใกล้ชิดแบบตัวต่อตัวไม่ให้คลาดสายตา เด็กชั้นประถมขึ้นไปถึงผู้ใหญ่โดยทั่วไป เรียนแบบจริงจังเต็มๆวันก็จะเห็นผลแล้ว สามารถบังคับเรือใบได้ เพียงแต่จะเก่งหรือไม่เก่ง จะพัฒนาไปถึงขั้นไหนนั้นขึ้นอยู่กับประสบการณ์และความขยันหมั่นฝึกซ้อมนั่นเองค่ะ เมื่อซ้อมมากอยู่ในทะเลบ่อยๆ ก็จะมีโจทย์เรื่องลมและคลื่นในสภาวะต่างๆ มาให้แก้ปัญหาจนเกิดทักษะสูงขึ้นไป ฟังแล้วก็ชักสนใจอยากจะเล่นเรือใบให้เก่งเสียแล้วสิคะ คิดว่าใครที่เอาจริงเอาจังก็ไม่อยากเกินความพยายามแน่นอน เพราะดิฉันเองแค่ลงน้ำไปไม่ถึงชั่วโมง (โดยไม่ผ่านการฝึกเรือใบจำลองบนบกก่อนด้วยซ้ำ) ก็ยังพอเอาตัวรอดได้ แค่มีจังหวะที่เรือเอียงจนเกือบล่มไปนิดเดียวเท่านั้นเอง!!!!
 
          ดิฉันตั้งข้อสังเกตว่าที่คนไทยไม่นิยมเล่นเรือใบเพราะค่าใช้จ่ายมันสูงเกินไปรึเปล่า ร.ต.สมเกียรติก็ยอมรับว่าเป็นเหตุผลหนึ่ง นอกจากนั้น กีฬาเรือใบสมัยก่อนๆ ที่ยังไม่มีเทคโนโลยีการถ่ายทอดข่าวสารออกไปสู่ประชาชนทั่วไป ก็ทำให้ไม่มีใครได้เห็นกันมากนัก เด็กๆก็ไม่มีโอกาสได้เรียนรู้และไม่เกิดแรงบันดาลใจที่จะเล่นเรือใบ ทางสมาคมเรือใบฯจึงพยายามเผยแพร่เรื่องนี้ และการเปิดโครงการอบรมให้แก่เยาวชนโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายก็เป็นหนทางหนึ่งที่ทำให้เยาวชนไทยได้เข้าถึงกีฬาชนิดนี้ แต่สำหรับบุคคลทั่วไปที่สนใจ(รวมทั้งดิฉันด้วย) บรรดาครูฝึกก็เชื้อเชิญให้ไปฝึกที่สมาคมเรือใบฯ ที่สัตหีบได้ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ค่ะ
 
          ดิฉันเห็นด้วยกับสมาคมเรือใบฯ ที่ว่าหากขยายผลกีฬาเรือใบให้กว้างขวางออกไปในหมู่เยาวชนมากเท่าใด ก็จะยิ่งฝึกทักษะให้เยาวชนไทยคิดเป็น แก้ปัญหาเป็น มากยิ่งขึ้น ตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ดังที่ว่า”ถ้าเราเล่นเรือเป็น ดูทิศทางลมเป็น ถ้าเราเป็นตัวนี้ เด็กไทยเป็นตัวนี้ แล้วนำมาใช้ชีวิต นำมาใช้ในกิจการงานได้ ไม่มีทางขาดทุน เพราะรู้เทคนิคการใช้ชีวิต” 
 
          แต่ความประทับใจส่วนตัวที่ดิฉันคิดว่าเป็นเสน่ห์ของการเล่นเรือใบ คือ ความรู้สึกมีพลังอำนาจในการควบคุมตัวเองอย่างอิสระกลางคลื่นลมในทะเล ฝึกใช้สติ ใช้สมองและสองมือให้สัมพันธ์กัน สายตาไม่ละเป้าหมายและจิตใจที่แน่วแน่เพื่อนำพาเรือใบเข้าฝั่งให้ได้อย่างปลอดภัย

ข่าว : วิรงรอง พรมมี

ภาพ : พงษ์พันธ์ พวงพิลา

               โดยบรรยากาศภายในงานเป็นการนั่งพูดคุยสบายๆ มีคุณบัญชา ชุมชัยเวทย์ เป็นผู้ดำเนินรายการ ซึ่งแขกรับเชิญในวันนี้ ได้แก่ คุณพรรณสิรี อมาตยกุล กรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท ไอบีเอ็ม ประเทศไทย จำกัด ,คุณพรทิพย์ กองชุน หัวหน้าฝ่ายการตลาด ประเทศไทย กูเกิล เอเชีย แปซิฟิก และคุณภัทรา สหวัฒน์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท วนชัย กรุ๊ป จำกัด หรือเจ้าของเพลินวาน หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหัวหิน

                ประเด็นการพูดคุยในวันนี้เน้นบทบาทความสำคัญในตำแหน่งงานที่ทำ กว่าจะประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้  และยังมีการเล่าประสบการณ์การทำงานที่นำมาแบ่งปันให้แก่ผู้ฟังทั้ง 350 ท่านอีกด้วย

                  คุณพรรณสิรี อมาตยกุล กรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท ไอบีเอ็ม ประเทศไทย จำกัด เล่าให้ฟังว่า “…แรกเริ่มของการทำงานที่ ไอบีเอ็ม ของดิฉัน ต้องยอมรับว่าได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เพราะตอนนั้นเพิ่งจบการศึกษาปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ จากจุฬาลงกรณ์ฯมาใหม่ๆ อยากทำงานด้านการตลาดตั้งแต่แรก แต่ผู้ใหญ่จะให้ทำไฟแนนซ์ ดิฉันก็เลยบอกเขาว่าขอทำการตลาดเถอะนะคะ เขามองว่าเราจะทำได้เหรอ เพราะเป็นผู้หญิงงานการตลาดในตอนนั้นเป็นงานหนักและทีมเป็นผู้ชายเกือบทั้งหมด งานที่เข้าไปทำตอนนั้นเป็นงานขายคอมพิวเตอร์ให้กับธนาคาร 3 แห่ง ซึ่งไม่เคยใช้ผลิตภัณฑ์ของเรามาก่อน ฟังว่าเป็นไปได้ยากนะคะ แต่อาจด้วยความกล้า บ้าบิ่นในวัย 20 กว่าๆ ทำให้ดิฉันตัดสินใจเดินเข้าไปคุยกับเบอร์ 2 ของธนาคารหนึ่ง ก็เข้าไปขอพบ ไปขอนำเสนอ ไปอธิบายสิ่งที่อยากทำ 1 2 3 4 และท่านก็เมตตาค่ะ อาจเพราะได้เปรียบในความเป็นผู้หญิงที่จะอ่อนหวานเวลาเจรจางานหรืออาจเพราะท่านชอบการทำงานของดิฉัน ก็เลยขายงานนั้นได้ค่ะ นั่นคือจุดเริ่มต้นของงานชิ้นต่อๆมา เวลาสอนคนในบริษัทดิฉันจะบอกว่าการทำงานให้ประสบความสำเร็จก็เหมือนภูเขาน้ำแข็ง สิ่งที่คนอื่นเห็นอาจมีแค่ยอด แต่ใต้พื้นลงมาก็ยังมีฐานที่ใหญ่โตซึ่งรอวันโผล่ขึ้นมา แต่ต้องอาศัยความอดทน การวางตัว และความมีระเบียบวินัย ตอนนี้ทำงานที่ไอบีเอ็มเข้าปีที่ 19 แล้ว เห็นไหมคะว่าโอกาสมีอยู่รอบๆตัว แต่ต้องกล้ารับความท้าทายเมื่อโอกาสยื่นมือมาหา เพราะอุปสรรคจะมาพร้อมกับโอกาส และเกิดคำว่า ‘แต่’ เต็มไปหมด เทคโนโลยีเป็นสิ่งที่ดี หากใช้ในทางที่เกิดประโยชน์และสร้างสรรค์ นานมาแล้วมีคนเคยบอกว่า เราจะสามารถอ่านหนังสือได้ด้วยกระดาษแผ่นเดียว ฟังเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่วันนี้โลกก็มีไอแพด(Ipad) ใช้แล้ว ทุกอย่างเกิดจากวิสัยทัศน์ หากรู้จักประยุกต์ใช้ก็ไม่มีคำว่า ‘เป็นไปไม่ได้’ เทคโนโลยีทำให้คนทำงานมากขึ้น  เพราะต้องทำงานแบบ 7×24 (7วันx24ชั่วโมง) ปัจจุบันผู้หญิงได้รับโอกาสทัดเทียมกับผู้ชายแล้ว  ไอบีเอ็มจึงไม่แบ่งแยกเพศที่จะรับเข้าทำงาน แต่จะเก็บคนเก่ง คนหนึ่งเอาไว้ เพราะปัจจุบันเขาวัดกันที่ความสามารถในการทำงานค่ะ…”

                คุณพรทิพย์ กองชุน หัวหน้าฝ่ายการตลาด ประเทศไทย กูเกิล เอเชีย แปซิฟิก เล่าว่า “…ดิฉันทำงานในกูเกิลมา 5 ปีแล้ว ก่อนหน้านั้นทำที่ ททท.2 ปี (การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย) และ ไมโครซอฟท์ ไทยแลนด์ อีก 2 ปี การสร้างการยอมรับเริ่มจากความตั้งใจที่จะสร้างกูเกิลให้ ‘ค้นอะไรก็เจอ’ ส่วนหนึ่งมาจากรู้สึกดีเมื่อมีคนมาบอกว่า กูเกิลช่วยชีวิต ค้นอะไรก็เจอ แต่หากบางครั้งค้นไม่เจออาจเพราะใช้คำค้นยาวเกินไปหรือการใช้ภาษาค้นไม่ค่อยดี การที่กูเกิลเป็นเว็บสืบค้นอันดับหนึ่ง ความสำเร็จนี้ไม่ใช่มาจากดิฉันคนเดียว แต่มาจากทีมที่ดีของกูเกิล ดิฉันชอบวิธีการทำงานขององค์กรนี้มากซึ่งเรามีเทคโนโลยีเป็นตัวช่วยอยู่แล้ว แต่เราต้องกล้าเสนอความคิดใหม่ๆ แม้ว่าจะเป็นผู้หญิงก็ตาม ผู้ใหญ่ของกูเกิลจะไม่มาควบคุมความคิดของเรา แต่จะเปิดกว้างทางความคิด เพื่อให้เกิดไอเดีย วันแรกที่เข้าไปทำงานในกูเกิล สิ่งที่เห็นได้ชัดคือ เขาให้ความสมดุลในเรื่องเพศ แม้ว่าจะเป็นผู้หญิงก็ได้รับโอกาส หากมีควาสามารถ เพราะในกูเกิลมีความแตกต่างอยู่แล้ว ทั้งเชื้อชาติ ภาษา และวัฒนธรรม ท้ายสุดคือจะทำให้มองไม่เห็นความแบ่งแยก เนื่องจากยอมรับในความแตกต่างไม่ว่าจะเป็นใคร ผู้ชาย หรือ ผู้หญิงก็สามารถช่วยกันทำงานได้ภายใต้ทีมเดียวกัน ดิฉันมองว่าโอกาสมีตลอดเวลา แต่คุณรับโอกาสนั้นหรือเปล่า เตรียมตัวรับโอกาสนั้นหรือเปล่า อะไรหลายๆอย่างในชีวิตเปลี่ยนได้ แต่เป้าหมายในชีวิตต้องไม่เปลี่ยน ดิฉันมีเป้าหมายว่าอยากเปลี่ยนโลก ดิฉันจึงทำผ่านเทคโนโลยี แม้จะทำได้เล็กๆน้อยๆก็ตาม การสร้างตัวเองให้มีความพร้อมรับโอกาสนั้นๆ เป็นสิ่งที่ต้องทำ เพราะเมื่อได้รับโอกาสทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็จะสามารถแตกแนวคิดให้ทำสิ่งอื่นต่อไป โลกยุคนี้เป็นโลกที่เปิดกว้างทางความคิดแล้ว การคิดงานจึงควรเป็นแบบ Creative Thinking  ต้องกล้าคิดให้แตกต่าง กูเกิลตอบโจทย์ทุกอย่างด้วยการสืบค้น กูเกิลเชื่อมทุกอย่างให้ใกล้กันด้วยการสืบค้นและมีแรงจูงใจด้วยการให้รางวัลด้วยโบนัสรายเดือน ซึ่งเพื่อนสามารถขอให้ได้ หากมีผลงาน…”

             คุณภัทรา สหวัฒน์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท วนชัย กรุ๊ป จำกัด หรือเจ้าของเพลินวาน  เล่าว่า “…เริ่มต้นการทำงานที่บริษัท วนชัย กรุ๊ป  เพราะเป็นธุรกิจของครอบครัว และวนชัย กรุ๊ป คือพื้นฐานในการทำเพลินวาน รวมถึงแมนชั่น7 อย่างเป็นระบบ Social Network ทำให้เพลินวานเป็นการส่งต่อโอกาส เพราะโอกาสคือทรัพยากรอย่างหนึ่ง ถ้าไม่ใช้ควรส่งต่อให้แก่ผู้อื่น พนักงานทุกคนของเพลินวานไม่มีตำแหน่ง มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่อยากทำงานร่วมกัน เทคโนโลยีทำให้คนเปิดกว้างทางความรู้สึกมากขึ้น เพราะปัจจุบันคนนั่งระบายความรู้สึกผ่าน Facebook Twitter BB MSN ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถือเป็นตัวปลดล็อคความรู้สึกของคนที่ถูกปิดกั้นมานาน ธุรกิจสมัยนี้ไม่ได้ตอบสนองฟังก์ชั่นเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องตอบสนองความรู้สึกด้วย จุดสมดุลของการทำงานคือเราไม่ได้มองที่ความเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เพราะความสามารถไม่ได้อยู่ที่เพศในเพลินวานจึงมีคนปะปนกันไป การตลาดในวันนี้ถูกเปลี่ยนไปหมดแล้ว เพราะการตลาดวันนี้มันต้องรอบด้าน ความเป็นผู้หญิงได้เปรียบในการทำงานตรงที่ คุมทีมได้ดีกว่าเนื่องจากใส่ใจรายละเอียด ความรู้สึก ทุกอย่างคือทีม จริงๆแล้วเพลินวานคือการให้โอกาสคนใกล้ตัว เพราะทีมแรกที่เข้าไปทำคือคนใกล้ตัว คือพวกพี่ๆ เพื่อนๆ แล้วจึงส่งต่อไปสู่คนอื่นๆ เพลินวานประสบความสำเร็จตั้งแต่ลงมือทำแล้ว เพราะเราทำงานบนพื้นฐานของความสุขความสนุก หลายคนคิดว่าความสำเร็จมักมาพร้อมกับความสุข แต่ความจริงมันไม่ใช่ มันเป็นคนละเรื่อง ความสุขมาจากการคิด การใช้ชีวิต ส่วนแมนชั่น 7 ก็เป็นความคิดที่ฉีกจากเพลินวานอีกที ที่นี่ใช้เทคโนโลยีทำให้เกิดความกลัว แต่ให้ข้อคิดว่า ให้สติสว่างในความมืด ที่นั่นไม่มีผี มีเพียงกลิ่นและเสียงที่ทำให้คุณหลอกตัวเอง งานที่อยู่ในนั้นเป็นงานอาร์ตมากกว่าธุรกิจ การเทรนด์พนักงานจะเทรนด์เรื่องคิดอย่างไรให้แตกต่าง การบริหารสมองซีกชวา ทุกอย่างที่มีในวันนี้ยังไม่ใช่ความสำเร็จแต่เป็นการเริ่มต้นต่างหาก คงปฏิเสธไม่ได้ว่า ทุกวันนี้ไม่มีใครไม่ใช้เทคโนโลยี…”

                เวทีการสัมมนาในวันนี้ถือเป็นอีกเวทีหนึ่งที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้หญิงทำงานทุกคน ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ กล้าคิด กล้าแสดงออก ให้แตกต่างอย่างมีคุณภาพ เรียนรู้ให้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะโลกเทคโนโลยี เตรียมพร้อมรับโอกาสที่จะมาถึง เพราะเมื่อโอกาสมาถึงจะได้แสดงศักยภาพที่มี เพื่อก้าวสู่การเป็นผู้หญิงแถวหน้าอย่างวิทยากรทั้งสามท่านในวันนี้ 

เรื่อง: วิรงรอง  พรมมี

ภาพ: พงษ์พันธ์  พวงพิลา

       ดินแดนสิบสองจุไทยในเวียดนามเหนือปัจจุบัน เป็นถิ่นฐานเดิมของชาวไทยทรงดำหรือที่เรียกกันว่า ‘ไทยโซ่ง’ โดย ‘โซ่ง’ คำนี้มาจากชุดแต่งกายเพราะนุ่งส่วงดำหรือกางเกงสีดำ ซึ่งต่อมาอพยพผ่านมาทางประเทศลาว จึงมีคำเรียกอีกคำว่า ‘ลาวโซ่ง’

       การเดินทางในวันนี้ ดิฉันจะพาท่านผู้อ่านไปรู้จักกับชาวไทยทรงดำ ณ ศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำ บ้านหัวเขาจีน ต.ห้วยยางโทน อ.ปากท่อ จ.ราชบุรี ซึ่งที่นี่มีชาวไทยทรงดำประมาณ 80% ของจำนวนประชากรทั้งหมด โดยแบ่งเป็นเพศชาย 265 คน เพศหญิง 312 คน รวม 577 คนและมี 143 ครัวเรือน นอกจากนี้จ.ราชบุรี ยังแบ่งออกเป็น 8 ชนเผ่าและชาวไทยทรงดำคือ 1 ใน 8 ชนเผ่านั้น ซึ่งอาชีพหลักคือการทำไร่ ทำนาและการทอผ้าคืออาชีพเสริม

                                                                                   ศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำ เป็นศูนย์ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ให้คนทั่วไปที่สนใจวิถีชีวิต วัฒนธรรม ประเพณีของชาวไทยทรงดำ สามารถมาศึกษาดูงานได้ นอกจากนั้นที่นี่ยังเป็นหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบ กองทุนแม่ของแผ่นดิน กองทุนหมู่บ้าน กลุ่มออมทรัพย์สัจจะและกลุ่มอาชีพเสริมสตรีทอผ้า ซึ่งถือว่าเป็นศูนย์กลางของการพัฒนาชุมชนก็ว่าได้ บ้านของชาวไทยทรงดำเป็นเรือนลาวทรงสูง ใต้ถุนโปร่งเป็นพื้นที่ใช้ทำกิจกรรมร่วมกัน ซึ่งใช้เป็นที่ทอผ้าของกลุ่มสตรี ส่วนหลังคาจะเป็นทรงสามเหลี่ยมหน้าจั่วมี ‘ขอกุด’ เป็นสัญลักษณ์ (ขอกุด คือ ไม้แกะสลักเป็นกิ่งคล้ายเขาควายไขว้กัน) วันนี้มีคุณครูไพรัช บัวบางใบ เป็นผู้นำชม เรากำลังเดินขึ้นสู่ชั้น 2 ของเรือนลาวเพื่อชมเครื่องปั้นดินเผาซึ่งเป็นเครื่องมือเครื่องใช้จำนวนมากวางเรียงรายอยู่ขวามือของทางเข้า  พื้นที่กลางเรือนใช้วาง ผ้าแต่ละลวดลาย “เข็นด้าย” ซึ่งทำด้วยไม้ มีขนาดใหญ่มาก เข็นด้ายใช้สำหรับพันด้ายแยกสีเป็นหลอดๆตามจำนวนที่ต้องใช้ในการทอ ดิฉันได้ชมการสาธิตเข็นด้ายนี้ด้วย คุณครูยกเครื่องมือไม้อีกชนิดหนึ่งออกมาให้ดู ท่านบอกว่า อันนี้เรียกว่า ‘อิ้ว’  อิ้วคือ เครื่องมือสำหรับแยกเมล็ดฝ้ายออกจากปุยฝ้าย มีเครื่องมืออีกชิ้นหนึ่งที่หน้าตาแปลกๆอันนี้คุณครูบอกว่า เขาเรียก”กระเดื่อง”ใช้สำหรับตำข้าวของคนสมัยก่อน  ส่วนสุดท้ายที่คุณครูพาชมก็คือ”ห้องพิธี” ซึ่งชาวไทยทรงดำเป็นชนเผ่าที่ยังคงเชื่อในเรื่องผีบรรพบุรุษ จึงเกิดพิธี”เสนเรือน”หรือ”เซ่นผี”นั่นเอง เวลาทำพิธีก็ต้องทำในห้องนี้เท่านั้น

         ความรู้อีกอย่างหนึ่งที่ดิฉันได้ในวันนี้ก็คือ ชาวไทยทรงดำยังคงพูดกันด้วยด้วยภาษาไทยทรงดำ แต่การเขียนนั้นไม่ค่อยมีแล้ว อาจเป็นเพราะเขียนยาก ก็เลยไม่เป็นที่นิยม แต่ยังคงมีให้ชมนะคะ เอกลักษณ์ของชาวไทยทรงดำที่นี่อีกสิ่งหนึ่งคือการแต่งกายแบบดั้งเดิมตามบรรพบุรุษคือผู้ชายสวมเสื้อสีดำและกางเกงสีดำ ส่วนผู้หญิงก็จะสวมเสื้อสีดำ ผ้าซิ่นสีดำและทรงผมแบบ

        “ปั้นเกล้าต่วง”(จะไว้เมื่ออายุ 20 ปี เกล้าผมไว้กลางศีรษะหูกระต่าย ผมต่อผมพันกันใช้ไม้ขัดเกล้าเสียบผมจะพันกันอย่างเรียบร้อย นอนก็สะดวก ผมทรงนี้ทำได้ตั้งแต่สาว ไปจนแก่ ) ซึ่งมีความงดงามมากและคนที่ทำได้คือคนที่มีความชำนาญ เหตุผลที่หมู่บ้านนี้ยังคงเอกลักษณ์เดิมๆไว้ได้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาปลูกฝังค่านิยมกันตั้งแต่เด็กๆ ไม่ให้อายที่จะใช้ภาษาถิ่นและภูมิใจในความเป็นชนเผ่าของตน ภาพน่ารักอีกภาพหนึ่งที่ดิฉันเห็นคือ ภาพคุณยายท่านหนึ่งกำลังเคี้ยวหมาก เห็นแล้วนึกถึงคุณย่าของดิฉันค่ะ แอบสงสัยนิดหนึ่งว่าไม่เผ็ด ไม่ร้อนหรืออย่างไร…อร่อยเหมือนเคี้ยวหมากฝรั่งไหมนะ?  คนที่นี่อัธยาศัยไมตรีดีมากๆเลยค่ะ รอยยิ้มก็จริงใจมากๆด้วย เมื่อเห็นเขายิ้มแล้วดิฉันยังเผลอยิ้มตามเลยค่ะ

       ดิฉันได้นั่งคุยกับคุณป้าท่านหนึ่ง ชื่อป้าสมหมาย  กลิ่นสุคนธ์ เป็นปฏิคมของศูนย์ฯแห่งนี้ ดิฉันชวนป้าพูดคุยในเรื่องทั่วๆไป ชวนดูภูเขา ทุ่งนา  ต้นไม้ ป้าคุยกับฉันอย่างเป็นกันเอง ป้ายังบอกฉันเลยว่ามีโอกาสให้มาเที่ยวที่นี่อีก จะพานั่งเกวียนไปเที่ยวถ้ำหัวเขาจีน ซึ่งห่างจากศูนย์ฯไม่มากนัก  ดิฉันชอบทรงผมป้ามาก เมื่อมีโอกาสฉันเลยถามป้าว่า ทรงผมนี้ป้าทำเองได้รึเปล่าคะ   ป้าบอกฉันว่า “ไม่ได้จ้ะ คนที่ทำได้ในหมู่บ้านนี้มีเพียง 3 คน เป็นคนแก่ 2 คนและวัยรุ่นที่เข้าไปเรียนในเมืองจบช่างเสริมสวยอีกหนึ่งคน” ป้าพูดคุยกับฉันด้วยภาษาไทยแต่พูดคุยกับชาวไทยทรงดำด้วยกันด้วยภาษาถิ่นซึ่งแน่นอนว่าฉันฟังไม่รู้เรื่องเลย ป้าสมหมายใจดีมากเพราะวันนี้ป้าสาธิตการสาวไหมด้วยเครื่องมือเก่าให้ดิฉันดูด้วย

       ดิฉันดีใจที่วันนี้ได้มาเที่ยวที่ศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำ บ้านหัวเขาจีน เพราะได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่ไม่เคยรู้มาก่อนและดิฉันอยากเชิญชวนทุกท่านที่มีความชอบหรือความสนใจในการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมให้แวะเวียนมาที่ศูนย์ฯแห่งนี้ได้นะคะ เพราะนอกจากคุณจะได้สัมผัสกับวิถีชีวิตที่เรียบง่ายภายในอ้อมกอดของขุนเขาและธรรมชาติที่สวยงาม คุณยังได้พักผ่อนแบบโฮมสเตย์อีกด้วย ซึ่งที่นี่ยังอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯด้วยค่ะ ใช้เวลาเดินทางเพียงสองถึงสามชั่วโมง คุณก็จะได้เห็นความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายซึ่งแตกต่างจากสังคมเมืองโดยสิ้นเชิง 

เรื่อง : วิรงรอง พรมมี

ภาพ : พันธ์พันธ์ พวงพิลา

          บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) เล็งเห็นถึงความสำคัญของการใช้ภาษาไทยอย่างถูกต้องและปัญหาในการใช้ภาษาไทย รวมถึงบทบาทสื่อมวลชนกับการใช้ภาษาไทยด้วย จึงได้จัดโครงการดีดีที่มีชื่อว่า “นิสิต-นักศึกษา รู้รักษ์ภาษาไทยกับ อสมท” ขึ้นเมื่อวันอังคารที่ ๕ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๔ ซึ่งปีนี้จัดเป็นปีที่๓ แล้ว งานนี้มีนิสิต-นักศึกษาเข้าร่วมถึง ๒๐ สถาบันจากทั่วประเทศ หรือ ๑๙๔ คน วิทยากรที่มาให้ความรู้แต่ละท่านล้วนเป็นผู้มีความชำนาญด้านการใช้ภาษาไทยทั้งสิ้น

ช่วงเช้าจะเป็นการบรรยายโดย รศ.สุนีย์ สินธุเดชะ อธิการบดีมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต อาจารย์เริ่มการบรรยายจากการใช้ภาษาให้ถูกกาลเทศะ อ.ใช้คำว่า กราบประทานอภัย กับผู้ใหญ่ของช่องที่ร่วมฟังการบรรยายอยู่ที่นั้นด้วย เนื่องจากอ.จะขอใช้คำพูดที่ไม่ไพเราะ อ.อธิบายต่อว่าสมองมนุษย์มีสองซีกคือซ้ายและขวา สมองซีกซ้ายจะให้ความถนัดด้านศาสตร์ ส่วนซีกขวาจะให้ความถนัดด้านศิลป์  ซึ่งสมองทั้งสองซีกจะสื่อสารและแสดงออกเป็น “ภาษา”  คำว่า ภาษา มาจากคำสันสกฤต คำว่าภาษา ซึ่งแปลว่า เข้าใจ ดังนั้นหากถูกใครดุว่าไม่รู้ภาษา ย่อมแปลว่า ไม่เข้าใจ ใช้ไม่ได้ นั่นเอง เคยมีคำถามว่าเหตุใดภาษาจึงสำคัญต่อชีวิตและประเทศชาติ ก็คงต้องตอบว่าเพราะภาษาแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวของคนในชาติและยังถือเป็นวัฒนธรรมประจำชาติอีกด้วย ซึ่งจะสลายไปไม่ได้เพราะนี่คือมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ ดังพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ว่า “สิ้นภาษา ก็สิ้นชาติ” บรรพบุรุษของเรามีความฉลาดและอาจหาญยิ่งนักจะเห็นได้จากเหตุการณ์เมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่๒ ที่ไทยจับมือเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่นรบกับอังกฤษ อเมริกา และฝรั่งเศสซึ่งเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามไทยก็ย้ายข้างมาอยู่กับอังกฤษ อเมริกา และฝรั่งเศส เพื่อรักษาเอกราชชาติไทยไว้ เหตุการณ์นี้อาจทำให้หลายประเทศมองไทยไม่ค่อยดีนักแต่นั่นคือการรักษาชาติที่ดีที่สุด มิเช่นนั้นคงตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตกไปแล้ว ลักษณะเด่นของภาษาไทยคือ๑.คำคำเดียวมีเสียงหนักเบาและสามารถนำมาสร้างเป็นวรรณกรรม ๒.ความมีเสียงเสนาะในภาษา คือเสียงวรรณยุกต์ ๓.คำเป็นคำตายทำให้เกิดการหยุดเสียงในตัวเอง ๔.ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์  อัตลักษณ์ และอัจฉริยะลักษณ์ที่งดงาม ๕.ผลของการอนุรักษ์ภาษาเป็นวรรณศิลป์ทำให้เรามีสมบัติและมรดกทางปัญญาของบรรพชน ๖.ภาษามีผลต่อบุคลิกของผู้เป็นเจ้าของภาษา กิริยามารยาทไทย ๗.เสน่ห์ของภาษาไทยคือมีคำสุภาษิต สำนวน คำคม     คำอุปมาอุปไมย เป็นต้น เมื่อเกิดเป็นคนไทยแล้วจึงควรภาคภูมิใจในความเป็นไทย หลักศิลาจารึกของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชได้รับการยกย่องเป็นมรดกทางวัฒนธรรมเพื่อบันทึกความจำของโลก เดิมคำว่า ประเทศไทยไม่มี ย เพราะ ไท คำนี้แปลว่าอิสระเสรี แต่ต่อมาเห็นว่าไม่สวยงามจึงเติม ย ลงไปและกลายเป็นไทย เรื่องต่อมาภาษาซ่อนความหมายอะไรหลายๆอย่างเช่น สุภาษิตสอนหญิงที่ฟังไพเราะและแฝงแง่มุม เช่น การรักนวลสงวนตัวด้วย โบราณสอนว่า“แม้จะรักรักไว้ในอารมณ์ อย่ารักชมเกินหน้าเป็นราคี” ด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงอาจสรุปได้ว่าเอกราชของชาติอยู่ที่ภาษา เพราะฉะนั้นคนไทยทุกคนจึงควรรักษาภาษาของชาติ เพราะถ้าสิ้นภาษาก็สิ้นชาติ

           วิทยากรคนต่อมาคือคุณพัชรินทร์ เศวตสุทธิพันธ์ หัวหน้ากองบรรณาธิการข่าวราชสำนัก อธิบายว่า ปัจจุบันการใช้ภาษาไทยกับสื่อมวลชนควรเลือกใช้คำให้ดี เพราะภาษาในข่าวต้องสั้น กระชับ และได้ใจความ หากเลือกใช้คำไม่ดีพอประโยคนั้นก็อาจมีความหมายผิดเพี้ยนตามไปด้วย การใช้คำราชาศัพท์กับการทำข่าวพระราชสำนักเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะต้องระวังการใช้ไม่ให้ผิดพลาด คำที่มักใช้ผิดคือ องค์ประธาน ซึ่งความจริงแล้วไม่ใช่ต้องเป็นคำว่าประธาน และต้องอ่านออกเสียง ร ล ให้ชัดเจน คุณสมบัติของผู้ประกาศได้แก่ ๑.อ่านหนังสือแตกฉาน อ่านได้รวดเร็ว จับใจความได้ มีไหวพริบปฏิภาณ เมื่อพบว่าผู้พิมพ์ พิมพ์ผิดพลาด ๒.สามารถแก้ไขคำผิดให้ถูกได้ทันที ๓.เลือกใช้คำให้เหมาะสมกับกาลเทศะ ๔.ออกเสียงภาษาไทยให้ชัดเจน  ๕.รับฟังการตักเตือนเมื่ออ่านผิด เหตุผลที่เลือกวันที่ ๒๙ ก.ค. เป็นวันภาษาไทยเนื่องจากเมื่อวันที่ ๒๙ ก.ค. ๒๕๐๒พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานวันกรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส ซึ่งท่านมีอัจฉริยภาพในทางอักษรศาสตร์เป็นอย่างยิ่ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งเรื่องปัญหาการใช้ภาษาไทย วันนี้จึงได้รับการขนานนามว่า ‘วันภาษาไทย’

สำหรับช่วงบ่ายเป็นการอบรมเชิงปฏิบัติการในหัวข้อ ‘บทบาทสื่อมวลชนกับการใช้ภาษาไทย’ โดยคุณเกวลิน กังวานธนวัต,คุณโสภณ นวรัตนาพงษ์ ผู้ประกาศข่าว อสมท และ      คุณเขมิอร วงส์ดีลาภ ผู้สื่อข่าว อสมท เริ่มบรรยายที่ความแตกต่างของสื่อสิ่งพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต จุดเด่นของงานโทรทัศน์คือภาพและเสียงซึ่งสื่อต่อผู้รับสารได้ดีกว่าสื่อประเภทอื่นๆ แต่หากเป็นการถ่ายทอดสดข่าวที่จะออกไปสู่ผู้ชมจะต้องผ่าน ผู้สื่อข่าวไปยังกระบวนการเรียบเรียง/ตัดต่อ แล้วจึงไปยังผู้ประกาศข่าว สุดท้ายคือส่งไปยังผู้ชม หากใครสนใจที่จะทำงานในสายงานข่าว คงต้องถามก่อนว่า สนใจข่าวอะไร เช่น เศรษฐกิจ สังคม การเมือง สิ่งแวดล้อม พระราชสำนัก สิ่งแวดล้อม กีฬา  การเกษตร บันเทิง เป็นต้น  ต้องตอบตัวเองให้ได้ ทักษะของผู้สื่อข่าวที่สำคัญ ได้แก่ ๑.ความรู้ ความเข้าใจในข่าว ๒.การคิดวิเคราะห์ เรียบเรียงความคิด ๓.การจับประเด็น ๔. การสัมภาษณ์ ๕.การเขียนข่าว (ทักษะฟัง พูด อ่าน เขียน ต้องแตกฉาน) ๖.เทคโนโลยี ๗.ความรับผิดชอบ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าภาษาข่าวเป็นภาษาที่ชัด ตรง ไม่เยิ่นเย้อและควรเลือกใช้คำให้ถูกต้อง ตัวอย่างเช่น คำว่าบอกว่า อ้างว่า กล่าวว่า อธิบายว่า ยอมรับว่า แถลงว่า อาจฟังดูมีความหมายคล้ายคลึงกัน แต่ความจริงแล้วใช้ในโอกาสที่แตกต่างกัน หลังจากให้ความรู้จบแล้ว ต่อมาเป็นการปฏิบัติการข่าวหรือเวิร์คช็อป โดยพี่ๆทั้งสามคน ให้น้องๆได้เขียนข่าวจากภาพที่กำหนดให้แล้วพี่ๆเขาก็แสดงความคิดเห็นต่องานชิ้นนั้นๆ  นอกจากนี้ทักษะของผู้ประกาศข่าวยังได้แก่ ๑.เข้าใจเรื่องที่อ่าน ๒.สมาธิ ๓.อ่านถูกอักขรวิธี ๔.ถ่ายทอดอารมณ์ได้ ๕.ความมั่นใจ ๖.แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ เคล็ดลับการเป็นผู้ประกาศมืออาชีพคือการสั่งสมประสบการณ์ การเก็บข้อมูล หมั่นทำการบ้านและทำความเข้าใจกับข่าวที่อ่าน สุดท้ายเป็นกิจกรรมการปฏิบัติการประกาศข่าวโดยตัวแทนจากหลายสถาบัน ข่าวที่ให้ทดลองอ่านก็มีทั้งข่าวสังคม ข่าวพระราชสำนักและข่าวเศรษฐกิจ นักศึกษาที่เข้าร่วมทุกคนมีอาการตื่นเต้นและเกร็งอย่างชัดเจน  พี่ๆบอกว่า ครั้งแรกน้องๆทำได้แค่นี้ก็ถือว่าใช้ได้ในระดับหนึ่งแล้ว การเป็นผู้ประกาศข่าวต้องอาศัยการฝึกฝนและสั่งสมประสบการณ์ ดังนั้นเมื่อภาษาไทยเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติไทย เราคนไทยจึงควรใช้ให้ถูกต้องและรักษาไว้ให้ชนรุ่นหลัง  ในช่วงสุดท้ายก่อนหมดเวลา พี่ๆอนุญาตให้น้องๆถามเรื่องที่อยากรู้หรือข้องใจในการบรรยายครั้งนี้ ปรากฏว่าถามตอบกันอย่างครึกครื้น

              การอบรมด่านสุดท้ายของวันนี้คือ การใช้ภาษาไทยกับรายการวิทยุ ช่วงแรกเป็นการฉายวีดีทัศน์ประวัติของวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทย วิวัฒนาการจากอดีตถึงปัจจุบัน  ต่อมาเป็นการแนะนำผู้ประกาศคลื่นต่างๆของ อสมท พร้อมกับเคล็ดลับการใช้ภาษาไทยที่ดี ดีเจกบ จาก 95.00 ลูกทุ่งมหานคร    บอกว่า “การที่พี่พูดชัดเป็นเพราะติดมาจากการอัดรายการวิทยุและชอบอ่านป้ายโฆษณาตามทางแบบอัดสปอต ซึ่งถือเป็นการซ้อมทุกวัน” ดีเจต๊ะ จาก Seed97.50 บอกว่า “ถ้าอยากเป็นดีเจย่อมฝึกฝนได้ อะไรที่ทำได้ไม่ดี ย่อมฝึกฝนให้ดีได้” ดีเจแก้ว จากMet 107 บอกว่า “แก้วเป็นลูกครึ่ง แก้วจะติดพูดไทยคำอังกฤษคำ แต่ตอนนี้ไม่เป็นแล้วเพราะฝึกฝนการพูดให้ชัด เพื่อเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เยาวชน” สุดท้ายจาก 99.00 คลื่นเมืองไทยแข็งแรง โดยดีเจธรและดีเจชิต ดีเจธร บอกว่าผมมีปัญหาในการอ่านออกเสียง ร ล ไม่ชัดเจนเพราะผมลิ้นไก่สั้น ซึ่งผมการหมั่นฝึกอ่านหนังสือที่มี ร ล  เยอะๆ เพื่อเป็นการฝึกฝน ตอนนี้ทำได้แล้ว ด้านดีเจชิต บอกว่าปัญหาของตนคือพูดไม่ค่อยรู้เรื่องชอบรวบคำ พรสวรรค์เป็นเพียงบางส่วนของการใช้เสียงทำมาหากินแต่การมีพรแสวงย่อมดีกว่า ทุกคนสามารถฝึกฝนได้ กิจกรรมต่อมาเป็นการบริหารอวัยวะด้วยการหัวเราะ โดยพี่หนูนา ดีเจคลื่น 99.00 คลื่นเมืองไทยแข็งแรง  น้องๆนักศึกษาทุกคนสนุกไปกับพี่หนูนา งานวิทยุกระจายเสียงจำเป็นต้องออกเสียงให้ชัดเจนเพราะเป็นตัวอย่างที่ดีแก่ผู้ฟังในการใช้ภาษาไทยต่อไป ดังพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่พระราชทานแก่นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๒ ความตอนหนึ่งว่า  “…ชาติไทยเรามีภาษาของเราใช้เอง เป็นสิ่งอันเป็นประเสริฐอยู่แล้ว เป็นมรดกอันมีค่า ตกทอดมาถึงเราทุกคน จึงมีหน้าที่ต้องรักษาไว้ ฉะนั้น จึงขอได้ช่วยกันรักษาและส่งเสริมภาษา ซึ่งเป็นอุปกรณ์และหลักประกัน เพื่อความวัฒนาของประเทศชาติ…”

           สำหรับผู้สนใจท่านใดที่พลาดกิจกรรมดีดี จาก อสมท ในปีนี้ ก็ขอให้ติดตามข่าวสาร กิจกรรมต่างๆของ อสมท ได้ทาง  www.mcot.net ค่ะ

เรื่อง : วิรงรอง พรมมี

ภาพ : พงษ์พันธ์ พวงพิลา

 ถือเป็นโอกาสดีที่เครื่องสำอางค์ BSC Cosmetology รณรงค์ให้ผู้หญิงคิดบวกยิ่งสวยขึ้น ซึ่งปีนี้จัดเป็นปีที่4แล้ว โดยเป็นการจุดประกายความคิดบวกในสังคม เพื่อสังคมไทยจะได้มีความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น พร้อมจัดพิธีมอบรางวัล “Think Positive Women Awards 2011” รางวัลอันทรงเกียรติที่จะเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้ผู้หญิงคิดบวกทุกท่านได้จุดประกายความคิดบวกในสังคมต่อไป ซึ่งปีนี้มีผู้เข้ารับรางวัลทั้งหมด9 คน ได้แก่ อ.เรียม สิงห์ทร (โรงเรียนบ้านขอบด้ง จ.เชียงใหม่),ดร.เกล้าสรวง สุพงษ์ธร (กรรมการผู้จัดการคีรีมนตรา รีสอร์ท หัวหิน),คุณชัญญา เศรษฐบุตร (อาสาสมัครนักธรรมชาติบำบัด),คุณนิรมล เมธีสุวกุล (ผู้บริหาร บริษัทป่าใหญ่ ครีเอชั่น จำกัด),คุณสายสวรรค์ ขยันยิ่ง (ผู้ประกาศข่าว “เที่ยงวันทันเหตุการณ์ ช่อง3”),คุณภัทราพร สังข์พวงทอง (โปรดิวเซอร์และผู้ดำเนินรายการ “กบนอกกะลา”),คุณภัทริกา จุลโมกข์ (ผู้เชี่ยวชาญด้านการปกป้องคุ้มครองเด็ก),คุณคะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์ (ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์)     และคุณพรวรินทร์  นุตราวงค์ (พยาบาลคณะแพทยศาสตร์ วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร) ซึ่งได้แจ้งเกิดในเวทีนี้เลยทีเดียว พี่แอ้ หรือคุณพรวรินทร์ นุตราวงค์เป็นพยาบาลแต่ไม่ได้ดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยตามหน้าที่เท่านั้น แต่ทำด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตาตลอดเวลากว่า 30 ปีของการเป็นพยาบาลวิชาชีพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเติมเต็มความฝันให้แก่ผู้ป่วยระยะสุดท้าย รวมทั้งดูแลจิตใจของครอบครัวผู้ป่วยให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปได้อย่างมีสติ ปัจจุบันเธอยังคงมุ่งมั่นทำงานนี้ด้วยหัวใจเล็กๆที่เปี่ยมไปด้วยพลังในการมอบความปรารถนาดีให้แก่ผู้คนทั่วไป ดิฉันเล็งเห็นมุมมองดีๆในการดำเนินชีวิตของท่านจึงเก็บข้อคิดมาฝากค่ะ

คุณพรวรินทร์  นุตราวงค์ หรือพี่แอ้ พยาบาลคณะแพทยศาสตร์ วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร กล่าวกับดิฉันว่าอุดมการณ์ในการทำงานของพี่แอ้คือ “Here&Now”หมายถึงที่นี่และเวลานี้ จะไม่ไปมองถึงว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ ณ เวลานี้ถ้าเขาทุกข์อยู่ตอนนี้ต้องช่วยเวลานี้ ไม่ใช่ว่าทุกข์ตอนนี้แล้วบอกว่าพรุ่งนี้จะมา ไม่ใช่ มันต้องเวลานี้เท่านั้น เวลารู้สึกไม่สบายใจบางครั้งจะต้องมองคนที่เขาแย่กว่าเราเยอะๆ อย่างน้อยถ้าพี่เจอคนไข้ที่เป็นมะเร็ง พี่ก็จะบอกว่า คุณโชคดีมากนะที่เป็นมะเร็งดีกว่าเป็นเอดส์ โรคเอดส์คนรังเกียจด้วยนะแต่มะเร็งคนยังสงสาร แต่ถ้าเจอคนโรคเป็นเอดส์ พี่ก็จะบอกว่า คุณโชคดีมากเลยที่ไม่ใช่อุบัติเหตุ อุบัติเหตุนี่ไปเลยนะไม่อยู่ถึงวันนี้ เพราะฉะนั้นต้องมองคนที่แย่กว่าเรา และพี่ก็บอกคนป่วยของพี่ทุกคนว่าคุณโชคดีแล้วนะ บางคนป่วยไม่สามารถเดินได้ ไม่สามารถลงไปไหนได้ แต่คุณยังไปได้ เพราะฉะนั้นถ้าคุณยังมัวทดท้อ ท้อถอยอยู่ หมดแรงอยู่ คุณก็จะหมดเลย ชีวิตคุณก็ไม่เหลืออะไร เพราะฉะนั้นลุกขึ้นสู้ให้ได้ ลุกขึ้นทันที การกอดที่พี่ทำไม่ใช่การรักษาโรคแต่เป็นการให้กำลังใจ เป็นพลัง คนเราถ้าเกิดใจล้มกายก็ล้มด้วย เพราะฉะนั้นใจต้องไม่ล้ม การกอดเป็นพลัง ใจสู่ใจ  เป็นสัมผัสที่ถ้าใครไม่ทำจะไม่รู้เลยว่าคำว่าใจสู่ใจคืออะไร เพราะฉะนั้นให้ลองกอดดู เริ่มจากกอดคนใกล้ตัว เช่น กอดลูกถ้าแม่ป่วย แล้วถามลูกว่าเป็นยังไง เขาบอก อ๋อ! ดีครับ งั้นก็ไปกอดแม่สิ ฉะนั้นจะต้องทดลองกอด เพราะการกอดไม่ใช่เรื่องของคนไทยแต่การกอดนั้นต้องฝึกสำหรับคนไทย ในช่วงที่ทุกข์ที่สุดพี่ก็ทุกข์มากนะ อย่างเช่นตอนสามีป่วยพี่ก็ทุกข์สุดๆ ร้องไห้2 เดือนเต็มๆ ร้องไม่มีหยุดเลย มองหน้าลูกก็เห็นความตายแค่เอื้อม เห็นหน้าสามีก็เห็นว่าอีกหน่อยเขาก็ตายแล้ว คือพี่คิดอย่างนั้นจริงๆ แต่พอเราฮึดขึ้นสู้ ฮึดขึ้นสู้ ใจเราสู้ปุ๊บมันจะเป็นพลังเลยนะ เป็นไงเป็นกัน สู้โว้ยๆทุกวัน จากนั้นมาก็เลยใช้ตรงนี้กับคนไข้เลย หากถามว่าได้อะไรจากการให้ผู้อื่น พี่ก็คงบอกว่า แค่เห็นรอยยิ้มของเขา ยิ่งทำให้เรารู้ว่าเขาเริ่มสู้ได้แล้วนะ นั่นคือความสุขที่สุด จะบอกเขาว่าคุณสู้ได้อย่างนี้พี่ก็ดีใจ แล้วเราไปช่วยคนต่อไปนะ เราจะเอาพลังที่คุณมีอยู่ตอนนี้ไปช่วยคนต่อไปด้วยกัน เคล็ดลับความสุขในทุกวันของพี่คือ เมื่อเห็นคนที่ทุกข์มีรอยยิ้มนั่นคือความสุข คนที่นอนป่วยมะเร็ง คนที่ร้องไห้อยู่ เราไปบอกเขาว่าไม่ต้องกลัวนะ แอ้อยู่ด้วยนะ ไม่ต้องกลัว เราสู้ด้วยกัน ด้วยกันนะ ถ้าเป็นยังไง ก็เป็นไงเป็นกัน เราสู้ด้วยกันนะ เมื่อสังเกตจากสายตาเขา จะเห็นว่ามีแววขึ้นมาทันที นี่คือผลที่พี่ได้รับ การทำเพื่อคนอื่นส่งผลให้ชีวิตมีความสุขมากกว่าเดิม ยิ่งให้ยิ่งได้ เหมือนพี่เก็บเงินใต้ฐานพระนี่นะคะ พี่อาจจะเก็บแค่ครั้งละพัน สองพัน แต่เงินใต้ฐานพระไม่เคยหมด ยิ่งเอาออกมาใช้ ก็ยิ่งมีใส่เข้าไปตลอดเวลา สุดท้ายกำลังใจที่จะฝากถึงคนที่กำลังสิ้นหวังท้อแท้คือจะบอกว่า ถ้าคุณหมดกำลังใจ ให้เวลาหมดกำลังใจสักวันสองวันพอนะ อย่าหมดตลอดชีวิต หมดแล้วต้องลุกให้ได้ สู้ให้ได้ รวบรวมกำลังใจให้ได้ คนอื่นที่บอกว่าให้กำลังใจๆ นั่นตัวคนอื่น แต่ตัวเราต้องรวบรวมกำลังใจให้ได้ด้วยตัวเราเอง ฮึดขึ้นมาให้ได้ แล้วจะรู้ว่ามันผ่านได้สบาย ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว

สิ่งพิเศษที่พี่แอ้นำมาฝากบรรดาคนคิดบวกในวันนี้คือพ็อกเก็ตบุ๊คที่มีชื่อว่า “หัวใจเล็กๆกับ    ปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่” ซึ่งพี่แอ้เป็นผู้เขียนเองและสำนักพิมพ์บันลือเป็นผู้จัดพิมพ์ โดยหนังสือเล่มนี้จะ  บอกเล่าเรื่องราวการทำงานของพี่แอ้ ความปิติที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น รวมถึงแง่คิดดีๆที่อยากเล่าสู่กัน  ฟังนอกจากนั้นหนังสือเล่มนี้ยังได้ร่วมบริจาคเงินช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้ายอีกด้วย หากผู้ใดมี  ความประสงค์จะสมทบทุนก็บริจาคได้ที่ มูลนิธิวชิรพยาบาลเพื่อกองทุนการดูแลผู้ป่วยแบบประคับ  ประคองและผู้ป่วยระยะสุดท้าย โทร.     0-2244-3780 หรือหากสนใจจะเป็นอาสาสมัครเพื่อช่วยดูแล  ให้กำลังใจผู้ป่วยทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ติดต่อโทร.0-2244-3084 พลังเล็กๆในตัวทุกคนจะหล่อหลอม  เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้เขาเหล่านั้นนะคะ

เรื่อง/ ภาพ : อรรถนนท์ จันทร์ทวีศักดิ์

           ชุมชนทางภาคใต้ส่วนใหญ่ของประเทศไทยนับถือศาสนาอิสลาม ซึ่งมีวิถีชีวิตเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างเห็นได้ชัด เช่น สะระบั่นหรือผ้าโพกศีรษะ ที่เป็นเครื่องแต่งกายตามวัฒนธรรมท้องถิ่นของชาวอาหรับ ซึ่งเป็นดินแดนแห่งการก่อกำเนิดศาสนาอิสลามที่ชาวมุสลิมนับถือ
          นอกจากนี้ยังมีชีวิตความเป็นอยู่ อาหารการกิน พิธีกรรมทางศาสนา และยังมีวิถีปฏิบัติดั้งเดิมมาจนถึงทุกวันนี้ แต่กาลเวลาได้เปลี่ยนไป สังคมก็มีวิวัฒนาการที่เจริญตามยุคตามสมัย แต่จะทำอย่างไรให้คงวัฒนธรรม ประเพณี เหล่านี้สืบต่อไปไม่จางหาย…..
          ผมมีโอกาสเดินทางไปทำงาน ที่จังหวัดสตูล ซึ่งเป็นหนึ่งในจังหวัดภูมิภาคทางตอนใต้ของประเทศไทย ที่นี่มีน้องๆนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี และมหาวิทยาลัยนครศรีธรรมราช ได้เป็นเยาวชนผู้มีจิตอาสาเข้าร่วมโครงการกับแคมป์สนุกคิดกับอินทัช
           น้องๆกว่า 50 ชีวิตได้เข้ามาร่วมกันสร้างพิพิธภัณฑ์วิถีชีวิตชุมชนมุสลิม เพื่อสืบทอดวัฒนธรรมประเพณีของชาวมุสลิมให้ชนรุ่นหลังได้เรียนรู้ การทำงานของน้องๆ ได้มีการสำรวจข้อมูลพื้นฐานของชุมชนพร้อมการเก็บข้อมูลด้านต่างๆที่จะเป็นประโยชน์ต่อพิพิธภัณฑ์
           รัตนวลี ภักดีโชติ นักศึกษา ม.ราชภัฎสุราษฎร์ธานี หรือว่า ‘น้องแฝง’ เล่าให้ผมฟังว่า “ ตอนแรกเริ่มมาทำโครงการโดยที่ยังไม่มีความรู้อะไรเลย มาศึกษาจากชุมชนโดยตรง พอมารู้จักก็รู้สึกว่ามันน่าจะอนุรักษ์ วัฒนธรรมชาวมุสลิมก็เป็นสิ่งที่ไม่ได้ไกลตัวเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวเพราะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกๆวันของแต่ละคน และการดำรงชีวิตในแต่ละวัน”
            น้องแฝง เล่าต่อว่า “ตอนหาข้อมูลจากชุมชน ก็ประทับใจในวิถีของการประกอบอาชีพของชาวบ้านที่นี่ คือ ปกติทำสวนยาง หลังจากทำสวนแล้วก็มาทำอย่างอื่นอีกซึ่งสิ่งที่มาทำต่อนี้วัตถุดิบก็คือสิ่งที่มีอยู่ในชุมชน ไม่มีการลงทุนอะไรเพิ่ม แต่สามารถให้คุณค่าเพิ่มขึ้นด้วยตัวของมัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมาก และอยากให้คนทั่วไปเอาเป็นแบบอย่างค่ะ”…….
            อย่างเช่น บ้านของ ฮาหยาด นุ้ยน้ำวงค์ หนึ่งในชาวบ้านบ้านบ่อหิน ที่หลังจากการทำสวน ก็จะมีงานอดิเรก โดยใช้วัสดุจากธรรมชาติ คือ “ใบเตยหนาม” ที่ขึ้นตามคูน้ำข้างทางมาทำเครื่องจักสานโดยไม่ต้องลงทุนอะไรเลย เพียงแค่ใช้ภูมิปัญญาที่ตนเองมีกับท้องถิ่นมาผสมผสานเข้าด้วยกัน….
           แน่นอน! เมื่อผมมีโอกาสจึงรีบเข้าพูดคุยกับ นางฮาหยาด นุ้ยน้ำวงค์ ชาวบ้านบ้านบ่อหิน ขณะที่เธอกำลังสาธิตการจักสานให้น้องๆ เธอได้เล่าถึงประวัติเครื่องใช้ เช่น เสื่อที่ทำจากใบเตยหนามว่า“เสื่อในสมัยโบราณ ชาวมุสลิมจะใช้ประกอบพิธีทางศาสนา คือพิธีศพ จะใช้เสื่อในการห่อศพ แต่สมัยนี้ได้ขาดหายไป ส่วนกระบุงใบใหญ่จะใช้เทินหัวเวลาขนของ หรือใส่ข้าวสารเหมือนคนมลายู บางสิ่งบางอย่างขาดหายไปจากชุมชนแล้ว จึงดีใจที่มีการทำพิพิธภัณฑ์ขึ้น บางอย่างที่หายไป เราก็ได้เอามาโชว์ เอามาเผยแพร่ ทำให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้ต่อไป”
         หลังจากได้พูดคุยกับ ฮาหยาด ทำให้ผมเห็นคุณค่าของสิ่งของที่มาจากการจักสานเหล่านี้มากกว่าเป็นเครื่องใช้ไม้สอย หากแต่วัตถุเหล่านี้เป็นสิ่งที่ถ่ายทอดความเป็นมา วัฒนธรรม การดำรงชีวิต ของชุมชนออกมาอีกมิติหนึ่งเลยทีเดียว
          นอกจากบ้านของ ฮาหยาดแล้วผมยังมีโอกาสได้ไปเจอกับกลุ่มตัดเย็บ ที่จัดตั้งกันเป็นกลุ่มแม่บ้านที่มีอาชีพตัดเย็บเสื้อผ้าจนเป็นที่รู้จักทั้งในชุมชน และละแวกใกล้เคียง กลุ่มตัดเย็บแห่งนี้จะรับตัดเสื้อผ้าที่หลากหลาย ไม่ว่า ผ้ายืด ผ้าบาเตะ ผ้าบูติค ตามแบบที่ลูกค้าสั่งมา เมื่อมีเศษผ้าเหลือ กลุ่มแม่บ้านเหล่านี้ก็จะใช้เศษวัสดุอุปกรณ์ที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด โดยนำมาทำเป็นตุ๊กตา ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คือเป็นผ้าพื้นเมืองของชาวมุสลิม
           จ๊ะ แคยิหวา ประธานกลุ่มตัดเย็บบ้านบ่อหิน บอกว่า “การตัดเย็บของกลุ่มแม่บ้านจะเป็นงานประจำเมื่อเศษผ้าเหลือก็เอามาทำเป็นตุ๊กตาผ้าที่สวยงามของท้องถิ่น บ่งบอกถึงท้องถิ่นและวัฒนธรรมการแต่งตัวของชาวมุสลิมที่ใส่ในประเพณีต่างๆ และสิ่งที่เด็กๆมาทำตรงนี้ก็ทำให้กลุ่มตัดเย็บได้มีรูปแบบดีไซน์ที่ใหม่ทันสมัยมาเพิ่มเติมให้กลุ่ม แม้กระทั่ง เข็มกลัดลูกปัด ก็ได้มาปรับ และคิดหาวิธีการใหม่ให้สวยงามมากขึ้น”
           จ๊ะ ทิ้งท้ายก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตาสอนบรรดานักศึกษาเย็บชุดตุ๊กตา ว่า “การที่มาช่วยตรงนี้เป็นสิ่งที่จะช่วยถ่ายทอดให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้ ทางด้านสังคมวัฒนธรรม แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป แต่ยังมีผ้าที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวมุสลิมอยู่…”
            การเรียนรู้ ด้วยการเดินหาข้อมูลจากชุมชนบ้านบ่อหิน แห่งนี้ ได้ถูกรวบรวมมาอยู่ในพิพิธภัณฑ์วิถีชีวิตชุมชนที่เยาวชนเข้ามาร่วมกันสร้างทั้งองค์ความรู้ สร้างทั้งองค์ประกอบของอาคารสถานที่จัดแสดงให้มั่นคงยั่งยืนบนพื้นที่ โรงเรียนบ้านบ่อหิน อำเภอละงู จังหวัดสตูล จนได้ออกมาอย่างที่เห็น
           โดยในอาคารจัดแสดงแห่งนี้ได้รวบรวมจัดแบ่งเป็นหมวดหมู่ของวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ตลอดจนพิธีกรรมตั้งแต่เกิดจนตาย เช่น การโกนผมไฟ, การสุนัต (การขลิบอวัยวะเพศชาย) ประเพณีวัฒนธรรม เช่น งานแต่งงาน, การละหมาด, การถือศีลอด ตลอดจนอาชีพในรูปแบบพิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้ในโรงเรียนและชุมชนสืบทอดต่อไปชั่วลูกชั่วหลาน………
            ด้วยพลังที่สร้างสรรค์ พลังจิตอาสา และพลังแห่งคุณค่าของเยาวชนทั้ง 50 กว่าชีวิตที่ได้ สร้าง ‘พิพิธภัณฑ์วิถีชุมชนมุสลิม’ นี้ขึ้น จึงถือได้ว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งที่จะช่วยสื่อสารให้คนในชุมชนเห็นคุณค่าของการดำเนินชีวิตที่แม้จะต่างศาสนา ต่างภาษา แต่ทุกศาสนาล้วนสอนให้คนทุกคนสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างมีคุณค่าและมีความสุข……
            สำหรับผู้ที่สนใจพิพิธภัณฑ์วิถีชีวิตชาวมุสลิมแห่งนี้ ถ้าได้ผ่านมาที่จังหวัดสตูล หรือท่านที่มาท่องเที่ยวถ้ำภูผาเพชร ซึ่งเป็นถ้ำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และยังติด 1ใน 5 ของเอเชียที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงาม ก็ลองแวะมาชมพิพิธภัณฑ์นี้ได้ เพราะสถานที่อยู่ไม่ไกลกันมากครับ ผมรับรองว่าห้องสี่เหลี่ยมห้องนี้สามารถสร้างภูมิคุ้มกันในการใช้ชีวิตได้ และสร้างความรู้ให้กับแขกผู้มาเยือน………….

เรื่อง/ภาพ อรรถนนท์ จันทร์ทวีศักดิ์

จากการสำรวจและขุดค้นแหล่งโบราณคดีใต้น้ำในท้องทะเลไทย เพื่อการศึกษา ค้นคว้า วิจัยมาเป็นเวลากว่า ๒๐ ปี  ทำให้มีจำนวนโบราณวัตถุจากแหล่งเรือสำเภาโบราณที่จมเพิ่มมากขึ้น  เพื่อให้วัตถุที่ขุดพบนี้ ได้มีประโยชน์สามารถที่จะเป็นแหล่งเผยแพร่องค์ความรู้ด้านการปฏิบัติงานโบราณคดีใต้น้ำ และประวัติศาสตร์การพาณิชย์นาวีของไทย จึงได้จัดสร้างพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพาณิชย์นาวี-จันทบุรี ขึ้น  

           พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพาณิชย์นาวี-จันทบุรี เป็นอาคารแฝด ๒ ชั้น พื้นที่ภายในรวม ๓,๕๐๐ ตารางเมตร ตั้งอยู่ในบริเวณโบราณสถานค่ายเนินวง ซึ่งเป็นป้อมค่ายคูเมืองคันดินโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อรับศึกญวนในสมัยรัชกาลที่ ๓ งานนี้ถือว่าคุ้มค่าที่เราได้เรียนรู้ทั้งโบราณสถานบนบก และโบราณวัตถุที่ขุดพบจากใต้ทะเลในที่เดียวกัน……

      พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพาณิชย์นาวี-จันทบุรี แบ่งออกเป็น ๖ ห้อง ด้วยกัน  

       ห้องที่ 1 เป็นห้องจัดแสดงสินค้าและวิถีชีวิตชาวเรือ ในห้องนี้จะเป็นการแสดงให้เห็นถึง การพาณิชย์นาวีในสมัยโบราณ เส้นทางการเดินเรือ เมืองท่าโบราณ สินค้า จัดแสดงโดยใช้เรือสำเภาจำลองขนาดเท่าจริง และมีเอกลักษณ์เป็นเรือสำเภาโบราณซึ่งแตกต่างจากเรือสำเภาที่เราเห็นกันในปัจจุบัน เริ่มจากหัวเรือที่เป็น “หัวเรือหัก” ที่เป็นรูปแบบดั้งเดิมของเรือสำเภาพร้อมด้วยภาพสิงห์ที่ด้านหน้าของหัวเรือ เปรียบเสมือน “เครื่องราง” ที่ช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้พ้นไป

         นอกจากนี้ ยังมีสิ่งที่ทำให้ผมมีความรู้เพิ่มเติมมากขึ้นในรายละเอียดของสิ่งที่เราอาจมองข้าม  เช่น  ดวงตาลักษณะต่างๆ ที่เห็นได้จากด้านข้างของเรือนั้น จะสามารถจำแนกประเภทของเรือได้อีกด้วย

    ลักษณะตาปิด 1 ข้างหรือ ตาดำ 1 ข้าง  บ่งบอกว่าเป็น “ เรือของโจรสลัด”

    ลักษณะตามองเหลือบลงพื้นน้ำ บ่งบอกว่าเป็น “เรือประมง” ซึ่งตานี้เชื่อว่า จะช่วยในการหาปลา เพราะจะช่วยมองปลาในมหาสมุทรได้อีกด้วย

     และลักษณะตามองไปข้างหน้าอย่างเรือลำนี้ที่สร้างจำลองไว้ในพิพิธภัณฑ์ฯ  บ่งบอกว่าเป็น “เรือพานิช” เพราะเชื่อว่าจะช่วยในการมองวิสัยทัศน์ทางทะเล

     ส่วนภายในตัวเรือได้จัดจำลองสภาพของสินค้า ตลอดจนสภาพชีวิตความเป็นอยู่ในเรือที่มิใช่เป็นเพียงพาหนะ แต่เปรียบเสมือนบ้านของพวกเขาที่ใช้ดำรงชีวิตบนพื้นน้ำในแต่ละวัน

       ห้องที่ 2 เป็นห้องแนะนำปฏิบัติการโบราณคดีใต้น้ำ แสดงเรื่องราว เทคนิคการทำงานของโบราณคดีใต้น้ำ ตั้งแต่โบราณคดีใต้น้ำคืออะไร แตกต่างจากโบราณคดีบนบกอย่างไร โดยจำลองสภาพจริงของแหล่งโบราณคดีใต้น้ำ วิธีการทำงาน ตลอดจนเครื่องมือต่าง ๆ ที่ใช้ในการปฏิบัติงานจริง

         ห้องที่ 3 ห้องคลังเก็บโบราณวัตถุ แสดงให้เห็นถึงการเก็บรักษาโบราณวัตถุภายในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติแห่งอื่น ๆ จะไม่มีบุคคลภายนอกเคยได้เห็นมากนัก เนื่องจากคลังเก็บโบราณวัตถุมักจะเป็นห้องอยู่ภายในอาคาร แต่ที่นี่จะมีบางส่วนที่เปิดเป็นช่องกระจกให้สามารถมองเห็นเข้าไปภายในได้ และถูกเก็บไว้ในอุณหภูมิที่เหมาะเพื่อรักษาความคงทนของวัตถุโบราณแต่ละชิ้นไว้

          ห้องที่ 4 ห้องแสดงเรือ และชีวิตชาวเรือ จัดแสดงเรื่องของเรือในประเทศไทย ว่ามีเรือชนิดใดบ้าง เรือแบบใดใช้กันอยู่ในแถบใด แสดงโดยเรือจำลองที่ทำย่อส่วนตามจริง เพื่อให้ผู้ชมได้รู้จักเรือที่บางชนิดก็เคยได้ยินเพียงแต่ชื่อ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นว่าที่จริงแล้วมีลักษณะเช่นไร พูดได้เลยว่า เรือบางชนิดผมไม่เคยได้เห็นหรือรู้จักเลย……

           ห้องที่ 5  ซึ่งแน่นอนว่ามาเมืองจันทน์ทั้งทีเราก็ต้องรู้จักของดีเมืองจันท์  ซึ่งห้องนี้ได้เล่าถึงเมืองจันทบุรีว่ามีความเป็นมาอย่างไร ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ยุคประวัติศาสตร์ การก่อตั้งเมืองจันทบุรี  เหตุการณ์สำคัญ และเรื่องของชนเผ่าซองซึ่งเป็น  ชนพื้นเมืองดั้งเดิมของจันทบุรี  และยังมีภาษาซองเป็นของตัวเองอีกด้วย  นอกจากนี้ยังมีมรดกทางธรรมชาติ สถานที่ท่องเที่ยว และของดีที่มีชื่อเสียงของจังหวัดจันทบุรี ให้เราได้ศึกษาอย่างครบถ้วน

          ห้องที่ 6  เป็นห้องบุคคลสำคัญ ในห้องนี้ จะแสดงถึงพระราชประวัติของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่เกี่ยวข้องกับการทำสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยา ครั้งที่ ๒ เส้นทางเดินทัพเมื่อคราวมารวมพลที่จันทบุรีในอดีต เพื่อเชิดชูพระมหาวีรกรรมของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและชาวบ้านผู้ปกบ้านป้องเมือง ซึ่งถือเป็นหนึ่งในความภาคภูมิใจที่ชาวจันทบุรี และคนไทยทั้งประเทศระลึกถึงอยู่ตลอดกาล ….

           พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพาณิชย์นาวี-จันทบุรี แม้มีพื้นที่เพียงเล็กน้อย แต่สามารถเล่าเรื่องราวทั้งบนบก และในน้ำ ผ่านวัตถุโบราณ ได้เป็นอย่างดี ผมขอแนะนำว่าถ้าใครมีโอกาส ผ่านไปจันทบุรี หรือไปถึงเมืองจันทบุรี ลองแวะเขาไปชมได้ ครับ

             ผมคิดว่า พิพิธภัณฑสถานแห่งนี้ อาจไม่ต่างอะไรกับตำราเรียนที่ถูกเขียนหรือพิมพ์เป็นหนังสือนับล้านๆเล่มที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ได้ให้ศึกษา แต่ที่นี่นับเป็นการเรียนรู้ที่แสดงออกมาในมิติที่เป็นรูปธรรมที่เราสามารถสัมผัสวัตถุต่างๆ เหล่านี้ ทั้งของจริงและเสมือนจริง ซึ่งแตกต่างจากจินตนาการที่เรานั่งวาดออกมากจากตัวหนังสือที่ไม่รู้ว่าจินตนาการนั้นถูกหรือผิด และอย่างน้อยสถานที่แห่งนี้ทำให้ผมรู้จักประโยคหนึ่งว่า “ การเรียนรู้อดีต สามารถนำมาพัฒนาปัจจุบันได้……”ที่คนไทยได้นำภูมิปัญญามาพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง

เรื่อง/ภาพ สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

          พลันที่ คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ประธานมูลนิธิไทยพึ่งไทย ได้รับอนุญาต จากยูเนสโก้ และลุมพินี ดีเวลลอปเมนท์ ทรัสต์ ให้ดำเนินการพัฒนาสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า ณ อุทยานลุมพินีวัน ประเทศเนปาล เธอจึงได้เชิญอาจารย์ไขศรี ภักดิ์สุขเจริญ หัวหน้าภาควิชาการวางแผนภาคและเมือง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มาร่วมเป็นคณะทำ งาน ซึ่งเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน-1 ธันวาคม 2553 ก็ได้เดินทางไปสำ รวจสถานที่ และชี้แจงแบบครั้งที่ 1 ต่อเจ้าหน้าที่และนักโบราณคดี ของ Lumbini Development Trust หรือ LDT รวมทั้งปลัดกระทรวงวัฒนธรรมของประเทศเนปาลแล้ว และเริ่มดำ เนินการบางส่วนอย่างรวดเร็ว

          สำหรับรายละเอียด โครงการบูรณะในระยะแรกจะประกอบด้วย
           การจัดสร้างลานสวดมนต์และปฏิบัติธรรมจำนวน 3 ลาน เพื่อให้พุทธศาสนิกชนได้มีพื้นที่กราบไหว้บูชาและนั่งวิปัสสนากรรมฐาน

           ปรับปรุงทางเดินโดยรอบวิหารมายาเทวี ซึ่งเป็นจุดที่พระพุทธเจ้าประสูติ

            และศาลาบริการพร้อมทั้งสุขาสำหรับผู้เดินทางมาแสวงบุญ…ซึ่งได้รับการอนุมัติแบบและเริ่มดำเนินการแล้วในบางส่วน คาดว่าต้องใช้งบประมาณราว 50 ล้านบาท

              ส่วนระยะต่อไป จะปรับปรุงถนนเข้าสู่บริเวณสวนศักดิ์สิทธิ์ หรือ พุทธอุทยานลุมพินีวัน ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร ให้มีทางเข้าสะดวกขึ้นกว่าเดิม

               จัดหาพันธุ์ไม้โบราณที่มีมาตั้งแต่ครั้งพุทธกาล มาจัดตกแต่งสวนให้เป็นอุทยานที่สวยงามตามพุทธประวัติ

               อีกจุดหนึ่งที่สำคัญคือ สระโบกขรณี ที่เชื่อกันว่าเป็นจุดเดียวกับสระโบราณที่พระนางสิริมหามายา สรงน้ำ ก่อนถวายการประสูติพระพุทธเจ้า ก็อยู่ระหว่างการขอพระราชทานกังหันน้ำ ชัยพัฒนาจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไปติดตั้งเพื่อบำ บัดน้ำ ใ ห้ใสสะอาด สมดังที่เป็นสระศักดิ์สิทธิ์

                 พุทธศาสนิกชนที่มีโอกาสเดินทางไปแสวงบุญครบทั้ง 4 สังเวชนียสถาน คือ ที่ประสูติ ตรัสรู้ แสดงปฐมเทศนา และเสด็จปรินิพพาน ก็นับว่าเป็นมงคลยิ่งแก่ชีวิต แต่หากแม้ไม่มีโอกาสเดินทางไป ก็สามารถร่วมสร้างสามัคคีธรรมครั้งยิ่งใหญ่ได้ ด้วยการร่วมบริจาคเข้ากองทุนลุมพินีสถาน เพื่อพัฒนาสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า ก้าวแรกแห่งพระพุทธศาสนา ที่คนไทยได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพ เนื่องในปีมหามงคลของปวงชนชาวไทย

คลิกชมคลิปวีดีโอ

เรื่อง/ภาพ สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

          ดิฉันได้เป็นตัวแทนสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ร่วมกับสื่อมวลชนอีกหลายสำนัก ติดตามคณะของคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ประธานมูลนิธิไทยพึ่งไทย องค์กรที่ตั้งขึ้นดำ เนินกิจกรรมเพื่อสังคมและการกุศล หลังจากที่คุณหญิงหน่อยเว้นวรรคทางการเมือง พักผ่อนอยู่ในบ้านเลขที่ 111 มาหลายปี และดูเหมือนว่า โครงการที่เธอกำ ลังจะพาเราไปดูให้เห็นกับตานี้ ไม่เพียงแต่จะเป็นโครงการที่เธอภูมิใจที่สุดในชีวิตเท่านั้น แต่ยังมีค่าควรแก่ความภูมิใจในหมู่ประชาชนชาวไทยที่นับถือพระพุทธศาสนาด้วย

          การเดินทางครั้งนี้ คุณหญิงพาสื่อไปสังเกตุการณ์การลงนามความร่วมมือกับ Lumbini Development Trust (LDT) ซึ่งเป็นองค์กรหลักในการดูแลพุทธอุทยานลุมพินีวัน โดยมีสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงกาฐมาณฑุ และวัดไทยลุมพินี ประเทศเนปาล เป็นผู้ประสานโครงการอย่างเข้มแข็ง

           คุณหญิงหน่อยเล่าถึงที่มาด้วยรอยยิ้มและดวงตาเป็นประกายแห่งความสุข ว่าเริ่มจากการที่เธอได้มีโอกาสมาแสวงบุญยังสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา โดยในช่วงที่เดินทางมานั้นเป็นฤดูฝน ทำ ให้พื้นดินเฉอะแฉะ ผู้คนที่มาต่างก็มีดินโคลนเปรอะเปื้อนรองเท้าเต็มไปหมด จะนั่งลงกราบนมัสการตรงไหนก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจด้วยอยากให้เนื้อตัวสะอาดหมดจดมากกว่าที่เป็นอยู่ อีกทั้งดูสภาพทั่วบริเวณแล้วก็ค่อนข้างทรุดโทรมไม่เหมาะกับการเป็นสถานที่ที่ชาวพุทธนับถือว่าเป็นสังเวชนียสถานอันศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อเธอจุดธูปเทียนน้อมรำ ลึกถึงพระพุทธคุณ สวดมนต์อธิษฐานเสร็จสรรพแล้ว ก็พบว่าที่นั่น ไม่มีแม้แต่กระถางธูปที่จะให้ปักธูปเทียนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จึงเกิดความศรัทธาอย่างแรงกล้า อยากจะทำ สิ่งต่างๆ ขึ้นถวายเป็นพุทธบูชาให้สมเกียรติแห่งพระบรมศาสดา แต่เมื่อเอ่ยปากเสนอความคิด เบื้องต้นก็มีแต่เสียงทักท้วง ว่าคงเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากที่ผ่านมา มีใครต่อใคร ทั้งที่เป็นองค์กร และบุคคลสำ คัญจากหลายประเทศ รวมทั้งผู้หลักผู้ใหญ่ในประเทศไทยต่างก็เคยขออนุญาต บูรณะปฏิสังขรณ์สถานที่แห่งนี้ มาหลายครั้งหลายคราว แต่ก็ไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตเลย ด้วยกฏกติกาอันเข้มงวดทั้งจากยูเนสโก้ ซึ่งมีหน้าที่ดูแลสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก และรัฐบาลเนปาล แต่อย่างไรก็ตาม ก่อนกลับ คุณหญิงสุดารัตน์ก็ได้ตั้งอธิษฐานจิตอีกครั้ง ว่าขอให้มีโอกาสได้เข้ามาพัฒนาสิ่งต่างๆ อย่างที่ตั้งใจ โดยจะขอทำ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษาครบ 84 พรรษา วันที่ 5 ธันวาคม 2554 นี้ และจะได้เป็นกิจกรรมรวมพลังจากคนไทย เพื่อสร้างสามัคคีธรรมให้เกิดความเป็นสิริมงคลแก่ประเทศชาติด้วย

            ด้วยความเพียรพยายาม ในการติดต่อขออนุญาตจากยูเนสโก้ และรัฐบาลเนปาล โดยมีสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงกาฐมาณฑุ และวัดไทยลุมพินี ร่วมผลักดันโครงการอย่างเต็มที่ ในที่สุด ข่าวดีก็มาถึงเธอในวันที่ 11/01/2011 คือเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2554 นี่เอง ว่าทาง
Lumbini Development Trust (LDT) อนุญาตให้ทำการบูรณะสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้าได้ คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ จึงเป็นคนไทยคนแรกที่ได้ทำ งานบุญที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก และมีผู้ใหญ่ที่เคารพแนะนำ ว่า” บุญใหญ่อย่างนี้ อย่าเก็บไว้คนเดียว แต่ควรบอกบุญให้คนไทยทั่วไปได้มีส่วนร่วมด้วย”

          ทั้งหมดนี้จึงเป็นที่มาของการนำ คณะสื่อมวลชนไปสังเกตุการณ์ถึงอุทยานลุมพินีวัน ร่วมเป็นสักขีพยานในการลงนามความร่วมมือระหว่าง LDT กับคณะของไทย ก่อนจะมีการจัดงานเปิดตัวโครงการไปเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2554 ที่วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร โดยมีสมเด็จพระพุฒาจารย์ เป็นประธานที่ปรึกษาฝ่ายสงฆ์ ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา เป็นประธานที่ปรึกษาฝ่ายฆราวาส และคุณหญิง สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ประธานมูลนิธิไทยพึ่งไทย และประธานโครงการ ร่วมกันแถลงข่าวบอกบุญกันไปแล้ว

          สังเวชนียสถานลุมพินีวันนี้ตั้งอยู่ในประเทศเนปาล หลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพานแล้ว 294 ปี พระเจ้าอโศกมหาราชได้เสด็จมานมัสการแล้วได้สร้างพระอารามไว้ พร้อมกับเสาอโศก เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งสถานที่ประสูติพระบรมศาสดาตามที่พระโมคคัลลีบุตรติสสเถระเป็นผู้ยืนยัน ตามมาด้วยการขุดค้นทางโบราณคดีมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งทำ ให้หลักฐานต่างๆ เกี่ยวกับพระพุทธเจ้าปรากฎขึ้นอย่างเด่นชัด

          การพัฒนาครั้งที่ 2 ในประวัติศาสตร์ เมื่อสมัยที่ท่านอูถั่น ชาวพม่าที่นับถือศาสนาพุทธ เป็นเลขาธิการสหประชาชาติคนที่ 3 และเป็นเลขาฯยูเอ็นคนแรกที่เป็นชาวเอเชีย จึงผลักดันให้มีแผนการพัฒนาลุมพินีในปี พ.ศ.2510 โดยให้เข้าอยู่ในโครงการพัฒนาของสหประชาชาติ ตามมาด้วยการตั้งคณะกรรมการระหว่างประเทศเพื่อพัฒนาลุมพินีขึ้นเมื่อปี พ.ศ.2513 ประกอบด้วยผู้แทนจากประเทศที่นับถือพุทธศาสนาจำ นวน13 ประเทศ รวมทั้งประเทศไทยด้วย ทำ ให้พุทธอุทยานลุมพินีวันได้รับการพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางแห่งสันติสุขของมวลมนุษยชาติในโลก โดยยึดพระธรรมคำ สั่ งสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นแนวทาง

          และปี พ.ศ.2554 นี้ ซึ่งเป็นปีมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษาครบ 84 พรรษา ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประธานมูลนิธิไทยพึ่งไทย จึงมุ่งดำ เนินโครงการนี้ถวายเป็นพุทธบูชา และเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ

          ขณะนี้ การพัฒนาบางส่วนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว วันที่ดิฉันไปถึงคือช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ 2554 แรงงานพื้นบ้านชาวเนปาลี กำลังลำ เลียงก้อนอิฐเข้ามาสร้างทางเดินโดยรอบวิหารมายาเทวีอยู่อย่างแข็งขัน คุณหญิงหน่อยเล่าว่า การก่อสร้างต่างๆ ต้องใช้เวลามากกว่าปกติ เนื่องจากแรงงานพื้นบ้านเหล่านี้ไม่ได้มีความชำ นาญมากนัก เครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆ ที่จะช่วยอำ นวยความสะดวกก็ไม่มี จึงค่อยๆ ทำ กันไปตามอัตภาพ ส่วนอิฐและวัสดุต่างๆ ต้องสั่งซื้อมาจากอินเดีย ภายใต้การควบคุมการออกแบบและคุณภาพของวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ จากทาง LDT อย่างเคร่งครัดทุกขั้นตอน

          ชาวพุทธทั้งในประเทศไทยและทั่วโลก สามารถร่วมเป็นเจ้าภาพโครงการนี้ได้ตามความศรัทธาค่ะ โดยมีการจัดตั้ง “กองทุนลุมพินีสถาน”ขึ้นให้ร่วมบริจาคเงินสมทบทำบุญได้ กรรมการบริหารกองทุนประกอบด้วยคณะสงฆ์ไทย ตามที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ จะมอบหมาย และกรรมการที่เป็นฆราวาส ส่วนวัดไทยลุมพินี ซึ่งอยู่ในพื้นที่จะร่วมเป็นกรรมการและเป็นผู้ดูแลให้สถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้าสวยงามอย่างยั่งยืนตลอดไป

คลิกชมคลิปวีดีโอ

เรื่อง/ภาพ  สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

           เต๊นท์รับลงทะเบียนผู้ยากไร้เข้ารับการผ่าตัดตาต้อกระจก  ตั้งอยู่ใกล้กับอุโบสถวัดไทยลุมพินี คึกคักตั้งแต่เช้าตรู่  เนื่องจากมีผู้สูงอายุชาวเนปาลีผู้ยากไร้จำนวนมาก มาแจ้งรายชื่อขอรับการผ่าตัด

            โดยหลังจากลงทะเบียนเสร็จแล้ว  ผู้ป่วยจะต้องได้รับการคัดกรอง ว่าอาการตาต้อกระจกที่เป็นอยู่นั้นมากน้อยประการใด  รวมถึงสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีพอหรือไม่  ก่อนจะเหลือผู้ที่มีความพร้อมและอาการที่สามารถผ่าตัดได้จริงๆ

            นี่คือ “โครงการแก้วตา ดวงใจ เทิดไท้องค์ราชา ราชินี  ผ่าตัดตาต้อกระจกให้แก่ผู้ยากไร้ ณ วัดไทยลุมพินี เนปาล” ระหว่างวันที 11-15 กุมภาพันธ์ 2554 ดำเนินการโดย มูลนิธิไทยพึ่งไทยที่มีคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธ์ เป็นประธาน สานต่อโครงการนี้มาตั้งแต่ครั้งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขในอดีต ร่วมกับ สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงกาฐมาณฑุ   วัดไทยลุมพินี  และองค์กร Youth Eye Service (YES) ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการการกุศล ที่คนไทยได้เอื้อเฟื้อแบ่งปันให้แก่ผู้ยากไร้และด้อยโอกาส ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะมีเชื้อชาติ  และนับถือศาสนาใด

            นายมาริษ เสงี่ยมพงษ์  เอกอัครราชทูต ณ กรุงกาฐมาณฑุ เปิดเผยว่า ประเทศไทยกับเนปาล มีความสัมพันธ์ อันดีต่อกันมาช้านาน และชาวเนปาลเองก็มองชาวไทยด้วยทัศนคติที่ดี ท่านทูตเล่าให้ฟังว่าสถานทูตไทยกับวัดไทยลุมพินี ได้ร่วมกันทำ กิจกรรมเพื่อสังคม และช่วยเหลือคนท้องถิ่นชาวเนปาลมาโดยตลอด  เพราะถือว่าได้มาทำหน้าที่เป็นตัวแทนคนไทยทั้งประเทศ กิจกรรมการตรวจรักษาตาต้อกระจก ก็เป็นหนึ่งในหลายๆ โครงการ  ที่เกิดขึ้น และสร้างความพึงพอใจให้แก่ชาวเนปาลและภาครัฐที่เกี่ยวข้อง ทำ ให้ประเทศไทยได้รับความร่วมมือจากรัฐบาลเนปาลอย่างดีในการที่จะดำ เนินการต่างๆ ที่เกิดประโยชน์แก่ส่วนรวม

             “พี่ปู” เป็นสรรพนามที่ท่านเรียกขานตัวเองเวลาพูดคุยกับนักข่าวอย่างเป็นกันเองมาตลอด บอกว่าก่อนหน้านี้เป็นเอกอัครราชทูตอยู่ที่ประเทศเยอรมนี  ครั้งแรกที่ได้รับคำ สั่งให้มาอยู่เนปาล  หลายคนก็ประหลาดใจ  เพราะดูเหมือนเป็นประเทศที่แตกต่างสุดขั้ว  แต่ก็มีคนใกล้ชิดที่รักนับถือกันบอกท่านทูตทีเล่นทีจริงว่า “พระพุทธเจ้าท่านคงอยากให้มาทำ งานที่นี่”  นี่จึงเป็นทัศนคติแบบบวกๆ ที่ท่านก็ตั้งอกตั้งใจมาทำ งานในดินแดนพุทธภูมิจริงๆ  ส่วนวัดไทยลุมพินีนี้ก็ไม่ต้องพูดถึง มาอยู่เนปาลไม่ถึงปี ท่านก็มานอนวัด กินข้าววัด  สนทนาธรรม และช่วยงานวัด มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน 

            สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล มีประชากร 29 ล้านคน คนส่วนใหญ่ของประเทศ ร้อยละ 86.2 นับถือศาสนฮินดู  มีเพียงร้อยละ7.8  เท่านั้น  ที่นับถือศาสนาพุทธ  แต่ด้วยความพิเศษของเนปาล  ที่เป็นสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า พระบรมศาสดาแห่งศาสนาพุทธ  จึงทำ ให้พุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง และหยั่งรากลึกมาอย่างมั่นคงที่นี่

               ที่ผ่านมา พุทธศาสนิกชนชาวไทย นิยมไปสักการะบูชาสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า ที่ลุมพินีวัน ประเทศเนปาล อย่างต่อเนื่อง   โดยสถิติเมื่อปี 2553 มีประมาณ 50,000 คน

          และเป็นที่น่าภูมิใจว่า  ประชาชนชาวไทยกำ ลังจะได้มีส่วนร่วมเป็นเจ้าภาพ ในโครงการบูรณะสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้าแห่งนี้  เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล เนื่องในโอกาสมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 84 พรรษา ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยฝีมือการประสานของสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงกาฐมาณฑุ เนปาล และวัดไทยลุมพินี นี่เอง

คลิกชมคลิปวีดีโอ