เรื่อง : วิรงรอง  พรมมี

ภาพ : พงษ์พันธ์ พวงพิลา

       งานมหกรรมสินค้าด้านการเกษตรของกรุงเทพมหานคร ครั้งที่ 3 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 19 – 21 ส.ค. 2554 ตั้งแต่เวลา 10.00 – 21.00 น. ณ ลานหน้าห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวิลด์ เพื่อเผยแพร่ผลิตผลทางการเกษตร ของกรุงเทพมหานครให้เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป และยกระดับผลผลิตทางการเกษตรให้ได้คุณภาพมาตรฐาน สร้างมูลค่าเพิ่ม และ มีแหล่งตลาดรองรับ รวมทั้งส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรด้วย โดยมีกิจกรรมภายในงาน ประกอบด้วย การจัดนิทรรศการด้านการเกษตร การประกวดผลผลิตด้านการเกษตร การประกวดกิจกรรมของแม่บ้าน พ่อบ้านเกษตรกร  ยุวเกษตรกร และครูเกษตรของกรุงเทพมหานคร อีกทั้งยังมีการจัดแสดงผลผลิตทางการเกษตรของกรุงเทพมหานครนานาชนิด ซึ่งมีเกษตรกร จากพื้นที่ต่างๆ ในกรุงเทพฯ เข้าร่วมนำผลผลิตมาจำหน่ายในราคาผู้ผลิตโดยตรง

          จุดสนใจของงานนี้ที่ดิฉันอยากนำเสนอ หลังจากไปเดินมาแล้วตั้งแต่วันแรกของงานคือ นิทรรศการเกษตรทฤษฎีใหม่ ซึ่งจัดไว้ในส่วนกลางของงานอย่างสวยงาม ที่ตรงนั้นถูกแบ่งเป็น 30:30:30 และ10 ตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งแบ่งป็นพื้นที่ทำนา ทำไร่ทำสวน เลี้ยงสัตว์ และที่อยู่อาศัย อีกส่วนหนึ่งคือผักไฮโดรโพนิกส์ หรือการปลูกพืชในน้ำที่มีธาตุอาหารพืชละลายอยู่ ทดแทนการปลูกพืชในดิน ที่เราใช้ในการปลูกพืชในการเกษตรทั่วไปนั่นเอง ดิฉันเห็นว่าน่าสนใจและเหมาะกับวิถีชีวิตคนเมืองกรุง เนื่องจากในเมืองมีพื้นที่น้อยกว่าชนบท จึงขอนำเสนอในวันนี้

           พรเพ็ญ ชาวเขาพระ หรือ พี่น้อย ผู้จำหน่ายผักไฮโดรโพนิกส์ เขตสายไหม เล่าให้ฟังว่า “…ธุรกิจนี้เป็นของเจ้านายซึ่งทำมาประมาณ 6 ปีแล้ว จุดเริ่มต้นคือ เจ้านายจบเกษตรมาและต้องการทำธุรกิจส่วนตัว วิธีทำก็ไม่ยากเพียงแค่นำฟองน้ำมาผ่าเป็นช่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็กๆ แล้วนำเมล็ดไปหยอดตามช่องรอยตัดของฟองน้ำ จากนั้นก็นำไปแช่น้ำ แล้วนำขึ้นภาชนะที่สามารถนำฟองน้ำลงไปวางได้ ทิ้งไว้ 1 สัปดาห์จะเกิดต้นอ่อน หลังจากนั้นก็ฉีกฟองน้ำออก นำต้นอ่อนไปลงรางที่เตรียมไว้ โดยในรางนั้นจะมีน้ำซึ่งผสมปุ๋ยธาตุอาหารเรียบร้อยแล้ว น้ำในรางหมุนเวียนด้วยระบบมอเตอร์ และพืชก็จะดูดสารอาหารเหล่านั้นมาเลี้ยงต้นให้เจริญเติบโต พื้นที่ที่ใช้ปลูกมีประมาณ 2 ไร่ ผลผลิตจะขายได้กำไรเป็นหมื่นบาทต่อเดือน ผักที่สามารถปลูกแบบไฮโดรโพนิกส์ได้คือ คะน้า กวางตุ้งฮ่องเต้  กวางตุ้งธรรมดา ผักสลัด(ผักกาดหอม) ผักขม ผักบุ้ง เป็นต้น ระยะเวลาที่ใช้ปลูกและเก็บเกี่ยวประมาณ 2 สัปดาห์ครึ่ง (15 – 20 วัน) ผักของเราทุกชนิดปลอดสารพิษแน่นอน ตลาดของเราคือแถวสายไหม ตลาดวงศกร และอนามัยสายไหม โดยนำผักไปส่งเขา

           ก่อนหน้านั้นเคยปลูกผักใช้ดินมา 5 ปี แต่พอผักโฮโดรโพนิกส์เข้ามาก็เลยพัฒนาต่อยอดจนประสบความสำเร็จ จึงเปลี่ยนมาทำผักแบบนี้ แต่รายได้ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร เจ้านายเขา ทำด้วยใจรัก ได้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เขาถือว่าได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาจากสาขาการเกษตร และนี่ก็เป็นธุรกิจส่วนตัวด้วย รายได้หลักของเขามาจากการจัดสวน ผักไฮโดรโพนิกส์เป็นงานอดิเรก หรืออาชีพเสริม เขาคิดค้น และนำมาสอนให้เราทำ ลูกจ้างของเขามีทั้งหมด 6 คน แต่ทำผักไฮโดรโพนิกส์ เพียง 2 คน อย่างที่บอกไปแล้วว่ารักที่จะทำ ได้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ที่มางานนี้เพราะต้องการขายราง ซึ่งมีสองราคา คือ 4,000 (รางแขวน ผูกด้วยเชือกป่าน) และ 5,000 บาท (รางตั้งกับพื้น โครงสร้างเป็นเหล็ก) ส่วนผักที่นำมาจำหน่ายในวันนี้ทุกชนิดราคา 10 บาทเท่านั้นนะคะ ขายถูก เพราะเราปลูกเองค่ะ… ”

          เห็นไหมคะว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนๆ ก็สามารถปลูกผักสวนครัวได้  เพราะปัจจุบันการปลูกผักไม่จำเป็นต้องใช้ดินแล้ว แถมผักที่ได้ยังสะอาด และปลอดภัยจากยาฆ่าแมลงอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีสินค้าที่น่าสนใจอีกมากมาย ได้แก่ แพะสร้างรายได้ เขตทุ่งครุ ,ไร่หญ้า เศรษฐกิจสีเขียว เขตมีนบุรี ,ปลาสวยงาม เขตประเวศ, นาข้าวในเมืองหลวง เขตหนองจอก เขตคลองสามวา เขตลาดกระบัง ,ฟาร์มเห็ดยายฉิม เกษตรยั่งยืน เขตบางเขน, กล้วยไม้นานาพันธุ์ เขตตลิ่งชัน หนองแขม ทวีวัฒนา, สวนผักลอยฟ้า พื้นที่เล็กๆ ก็เขียวได้ เขตหลักสี่, สีสันไก่แจ้ เขตวังทองหลาง, ผักปลอดสารพิษ บางแค และ ตำนานส้มบางมด เขตจอมทอง ที่สูญหายไปกว่า 10 ปี บัดนี้ได้กลับมาแล้ว และยังคงรสชาติที่หวานแหลม ผสมกับอมเปรี้ยวนิดๆเหมือนเดิม

                   สำหรับใครที่ปีนี้พลาดงานดีดี อย่างงานมหกรรมสินค้าด้านการเกษตรของกรุงเทพมหานคร ก็ไม่ต้องเสียใจนะคะ เพราะกรุงเทพฯ เขาต้องการจัดงานดีๆ แบบนี้ทุกปีเลยค่ะ อดใจรอไว้พบกันปีหน้านะคะ

ข่าว: วิรงรอง พรมมี

ภาพ: กองประชาสัมพันธ์ กทม.

             วันอังคารที่ 9 สิงหาคม พ.ศ.2554 ถือเป็นฤกษ์ดีของการเปิดใช้ท้องสนามหลวงอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่ง หลังจากปรับภูมิทัศน์มานานกว่าหนึ่งปี ได้ลุล่วงพร้อมใช้ในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเจริญพระชนมพรรษา 84 พรรษา โดย ม.ร.ว. สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เป็นประธานในพิธีเปิดครั้งนี้ ซึ่งมีการทำบุญตักบาตรพระสงฆ์ 1,985 รูปและถวายภัตตาหารพระราชาคณะ 10 รูป รวมถึงพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราชและพระบูรพมหากษัตราธิราชเจ้า ท้องสนามหลวงในวันนี้ จึงมีความสง่างามเคียงคู่พระบรมมหาราชวังและวัดพระศรีรัตนศาสดารามต่อไป โดยงานนี้มีการจัดนิทรรศการ “ท้องสนามหลวง ณ พระนครศิวิไลซ์”บริเวณสนามหลวงฝั่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และนิทรรศการ “แม่ของแผ่นดิน”บริเวณสนามหลวงฝั่งศาลฎีกา เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวันที่ 12 สิงหาคมนี้ด้วย

                 นิทรรศการนี้ได้ถ่ายทอดเรื่องราวข้ามกาลเวลาวิวัฒนาการของท้องสนามหลวงผ่านแกเลอรี่ภาพแห่งความทรงจำ นับตั้งแต่แรกสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ สนามหลวงเป็นเพียงท้องไร่ท้องนา ในกาลสมัยต่อมาได้ยกระดับเป็นทุ่งพระสุเมรุ สถานที่ส่งเสด็จพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศ์กลับสู่สวรรคาลัย จนถึงนาหลวง สู่การเป็น มณฑลพิธี จัดงานพระราชพิธีรัฐพิธี ประเพณีต่างๆ จนกระทั่งก้าวล่วงสู่ยุคการเป็น ท้องพระโรงกลางแจ้ง สถานที่ที่ปวงชนชาวไทยจะมีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิดกับพระมหากษัตริย์อันเป็นที่รักยิ่ง และยุคศูนย์กลางพระนคร ที่เป็นศูนย์รวมกิจกรรมและความเจริญในทุกด้านจวบจนปัจจุบัน นอกจากนี้ประชาชนที่มาร่วมชมนิทรรศการยังได้ชมภาพยนตร์สารคดีชุด “ท้องพระโรงกลางแจ้งแห่งกรุงรัตนโกสินทร์” ผู้เข้าชมจะได้บรรยากาศของวันวานของท้องสนามหลวงจากอดีตถึงปัจจุบันและเหตุการณ์สำคัญต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลากว่า 229 ปี ที่จะสร้างความประทับใจไม่รู้ลืม ฉายภาพอดีต ปัจจุบันสู่อนาคตที่มีการใช้ท้องสนามหลวงอย่างรู้คุณค่า เพื่อให้ตระหนักถึงความสำคัญของพื้นที่ที่จะเป็นประโยชน์ต่ออนุชนรุ่นหลังสืบไป

                                                                                                                                                               นิทรรศการ “ท้องสนามหลวง ณ พระนครศิวิไลซ์” จะเปิดให้นักเรียน นิสิต นักศึกษา และประชาชน เข้าชมได้ตั้งแต่วันที่ 9-12 สิงหาคม 2554 ระหว่างเวลา 09.00-22.00 น. และในวันที่ 13 สิงหาคม – 11 กันยายน 2554 ระหว่างเวลา 09.00-18.00 น. โดยมิเสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น

ขอขอบคุณข้อมูลจาก : กองประชาสัมพันธ์ กทม.

เรื่อง :  สายสวรรค์  ขยันยิ่ง

         ผู้ประกาศข่าว หรือผู้อ่านข่าว คือผู้มีหน้าที่นำ เสนอข่าว ที่มีการเรียบเรียงบทข่าว ตัดต่อภาพและเสียงประกอบข่าวไว้เรียบร้อยแล้ว  จึงมีบทบาทในการอ่านข่าวนั้นไปตามลำดับของข่าว   เป็นผู้ที่อ่านออกเสียงถูกต้องตามอักขรวิธี  มีจังหวะจะโคน  ใช้น้ำเสียงที่เหมาะสม ไม่ใส่อารมณ์ไปในการอ่านข่าวมากจนเกินงาม  รู้จักการวางสีหน้าท่าทาง  หรือบุคลิกภาพโดยรวมหน้ากล้องโทรทัศน์อย่างสง่าผ่าเผย  ใช้สายตามองกล้องอย่างมีชีวิตชีวาเหมือนกับการสบตาผู้ฟัง  และมีรอยยิ้มสุภาพ เหมาะกับข่าวที่นำเสนอ

           บทบาทหน้าที่ของผู้ประกาศข่าวเช่นนี้เป็นหลักปฏิบัติที่มีมานานแล้ว  อาจมองว่าอนุรักษ์นิยม แต่ผู้ชมส่วนใหญ่ก็ยังยอมรับ  

           เพราะผู้ประกาศทำหน้าที่อยู่ในกรอบของบทข่าวที่คัดกรองมาเป็นอย่างดี  ไม่ต้องใส่สีตีไข่  ไม่ต้องแสดงสีหน้าท่าทางประหนึ่งแสดงละครอยู่  และผู้ประกาศข่าวก็จะไม่พยายามนำเสนอตัวเองจนกลบความสำคัญของข่าว  สุดท้ายผู้ชมจะเป็นผู้ใช้วิจารณญานในข่าวนั้นๆ เอง

            ขณะที่บางคนมองมุมกลับ ว่าผู้ประกาศข่าวเชิงอนุรักษ์นิยมดูน่าเบื่อ ไม่เหมาะกับยุคสมัย  บางคนยังเข้าใจผิดไปไกลด้วยว่า  ผู้ประกาศข่าวลักษณะนี้ ทำได้แค่ “อ่าน”  ขาดลีลาการนำเสนอที่น่าสนใจ และอาจดูแคลนด้วยซ้ำไปว่า ผู้ประกาศที่เอาแต่ “อ่าน” ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรที่ลึกซึ้ง  ต่างจากผู้นำเสนอที่แสดงบทบาทเป็นผู้ “เล่าเรื่อง”  หรือ “วิเคราะห์” ทั้งๆ ที่ผู้เล่า หรือผู้วิเคราะห์ นั้นก็หาตัวจริงขั้นที่เป็นต้นแบบได้ไม่มากนัก

           อันที่จริง ในวงการผู้ประกาศเองก็มีบุคลากรที่มีความสามารถแตกต่างกันไปในหลายระดับค่ะ  มีทั้งผู้ที่เก่งกาจสามารถทั้งในการอ่าน และการเล่า  ขณะที่บางคนถนัดเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง  ส่วนบุคลากรในระดับ “นักวิเคราะห์” นั้น ต้องยอมรับว่ายังมีน้อย   ไม่ใช่ว่าใครเรียบเรียงข้อมูลมาพูดได้เป็นฉากๆ แล้วจะเรียกว่าวิเคราะห์ข่าวเสมอไป (อย่างที่หลายคนเข้าใจผิด)

          ไม่ว่าผู้ประกาศจะถูกวางบทบาทเป็นผู้ “อ่าน” หรือผู้ “เล่า”  ล้วนแล้วแต่ต้องมีทักษะหลายอย่างประกอบกันเพื่อให้การสื่อสารสัมฤทธิ์ผลค่ะ

ประการแรก คือ ความรู้ความเข้าใจในข่าว 

           ผู้อ่านข่าวใช่ว่าสักแต่อ่านเป็นนกแก้วนกขุนทอง  เพราะบทข่าวโทรทัศน์ทั่วไป จะหาที่พิมพ์มาอย่างถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์นั้นยากเต็มทน  บางครั้งพบคำ ที่พิมพ์ผิด  ตัวสะกดผิดๆ ถูกๆ หรือพิมพ์ตกหล่นมาก็ต้องใช้ทักษะทางภาษาช่วยเติมคำลงในช่องว่างให้ถูกต้อง หรือแก้ไขคำผิดได้ ในวินาทีนั้น  ที่ร้ายยิ่งกว่าพิมพ์อักษรผิด  ก็คือ ประเด็นผิด  เช่น แหล่งข่าวพูดอย่างหนึ่ง แต่จับประเด็นมาผิดๆ แล้วรายงานมาอีกอย่างหนึ่ง  ข้อมูลผิด เช่นตายกลายเป็นไม่ตาย  เข้าใจกลายเป็นไม่เข้าใจ  ตกลงกันแล้วกลายเป็นไม่ตกลง  อะไรทำนองนี้  ตลอดจนชื่อเฉพาะต่างๆทั้งชื่อบุคคล ยศ  ตำแหน่ง สถานที่สำคัญ  ที่บทผิดมา ด้วยความไม่รู้ของผู้สื่อข่าวที่ส่งข่าวมา  หรือส่งข่าวมาถูก แต่ในสถานีพิมพ์ผิดก็ตามแต่  สิ่งเหล่านี้ ผู้ประกาศประเภทอ่านไปวันๆ เป็นนกแก้วนกขุนทองจะไม่สามารถแก้ไขได้เลย  เพราะไม่ทำการบ้าน ไม่เข้าใจข่าวนั้นๆ และขาดความรู้รอบตัว   บทมาอย่างไรก็อ่านไปตามนั้น ปล่อยไก่หน้าจอกันอยู่บ่อยๆ บางครั้งบทข่าวก็ยังเข้าข่ายหมิ่นประมาท ทำ ให้บรรณาธิการข่าวและผู้ประกาศถูกฟ้องกราวรูด  เพียงเพราะไม่รอบคอบรัดกุมในการใช้ภาษาในบทข่าวอีกด้วย

ประการที่สอง คือ ทักษะการออกเสียง อย่างถูกต้อง และชัดเจนน่าฟัง 

          ข้อนี้ไม่ใช่แค่อ่านหนังสือออกนะคะ  แต่ต้องถึงขั้นอ่านหนังสือแตก  คือแตกฉาน  สามารถนำเสนอข่าวได้ไม่ว่าจะมีบทหรือไม่มีบท(เล่า) สามารถใช้ภาษาข่าวซึ่งเป็นภาษาแบบกึ่งทางการจนถึงภาษาทางการได้ดีมาก  ทั้งยั้งต้องมีสุ้มเสียงแจ่มใสกังวาน  พูดชัดถ้อยชัดคำ  มีจังหวะจะโคน  ไม่เร็วเกินไปจนฟังข่าวไม่ทัน หรือช้าเนิบนาบจนน่าง่วงนอน  เมื่อก่อนใครจะเป็นผู้ประกาศได้ ต้องผ่านการสอบบัตรผู้ประกาศจากกรมประชาสัมพันธ์กันก่อน ซึ่งมีกติกาเข้มงวดมากๆ ต้องพิจารณากันอย่างละเอียด ดิฉันเองสอบได้ 70 กว่าคะแนน ก็ยังเป็นสถิติอันดับต้นๆ ที่ถูกบันทึกไว้ และแม้จะสอบกันได้แล้ว แต่ทางกรมประชาสัมพันธ์ก็ยังมีผู้ทำหน้าที่ติดตามตรวจสอบหน้าจอ และมีคำเตือนรายบุคคลเป็นระยะๆ  แต่ปัจจุบัน (ตั้งแต่ปี 2552-2553) กลับไม่มีการสอบอีกแล้ว จึงเห็นว่ามีคนจำนวนไม่น้อยหน้าจอที่ไม่ค่อยเคร่งครัดระมัดระวังเรื่องการใช้ภาษาทั้งการพูดการอ่านเหมือนเมื่อครั้งมีคนคอยตรวจสอบ

ประการที่สาม คือ ทักษะการสัมภาษณ์ การจับประเด็น และการสรุป 

          เนื่องจากผู้ประกาศไม่ใช่แค่อ่านข่าวตามบทเท่านั้น แต่บ่อยครั้งที่จะต้องสัมภาษณ์แหล่งข่าวสดๆ ด้วย ดังนั้น จึงต้องรู้จักวิธีการสัมภาษณ์เพื่อให้ได้ข้อมูล ข้อเท็จจริงเพิ่มเติมจากบทข่าวที่อ่านไป  วิธีการตั้งคำถามเพื่อให้ได้คำตอบ  ส่วนใหญ่ต้องเป็นคำถามปลายเปิด  ส่วนคำถามปลายปิดประเภท ใช่หรือไม่ใช่ จริงหรือไม่จริง หรือถามข้อสรุปให้ชัดเจนนั้น  จะใช้เฉพาะเวลาคับขัน หรือต้องการดึงผู้ให้สัมภาษณ์กลับเข้ามาอยู่ในประเด็นหลังจากพูดออกนอกเรื่อง  และใช้ตัดบทเพื่อจบให้ตรงเวลาเท่านั้น

          ในระหว่างการสัมภาษณ์  ก็ต้องใช้ทักษะการฟังให้เข้าใจ  และจับประเด็นตามไปด้วย  หากมีข้อสงสัยหรือได้ฟังข้อมูลใหม่ขึ้นมาจะได้ซักถามแตกประเด็นออกไปได้อย่างทันท่วงที  และมีเทคนิคการสรุปใจความสำคัญได้อย่างสั้นกระชับ ไม่เยิ่นเย้อ  ไม่นำคำพูดของให้ผู้สัมภาษณ์ มาพูดซ้ำ อย่างยืดยาวอีก  สิ่งเหล่านี้ต้องอาศัยการฝึกฝน และประสบการณ์ของผู้ประกาศที่ผ่านชั่วโมงบินมานานจึงจะสามารถทำได้ดี

ประการสุดท้าย คือ การนำเสนอภาษากายที่สุภาพ และน่าเชื่อถือ

          ข้อนี้หมายรวมถึง การแต่งกาย เสื้อผ้า การแต่งหน้า  ทรงผม ที่ดูสุภาพ  น่าเชื่อถือ  ไม่ฉูดฉาดหวือหวาจนโดดเด่นกว่าข่าว  รวมทั้งการแสดงสีหน้าท่าทาง  การใช้มือประกอบ  ทั้งหมดต้องแสดงออกแต่พองาม  เหมาะกับรูปแบบของรายการข่าวนั้นๆ 

         เมื่อรู้เคล็ดลับของผู้ประกาศข่าวแล้ว ก็สามารถนำไปปรับใช้กับการนำเสนออื่นๆ ได้ด้วยค่ะ  เพราะไม่ว่าจะเป็นพิธีกร  เป็นผู้ดำเนินการเสวนา  เป็นนักพูด นักประชาสัมพันธ์  หรือจะนำเสนอข้อมูลอะไรก็ตาม ล้วนแต่ต้องอาศัยทักษะการพูด การอ่าน การใช้เสียง  ต้องมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องที่ตนเองจะนำเสนอ การสัมภาษณ์เพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มเติม  การจับประเด็น การสรุปใจความสำคัญ  และต้องใช้ภาษากายประกอบการนำเสนอที่เหมาะสมด้วยกันทั้งสิ้น  ยิ่งการนำเสนอของท่านต้องการความน่าเชื่อถือมากแค่ไหน  ก็ยิ่งต้องนำเคล็ดลับของผู้ประกาศข่าวไปปรับใช้มากเท่านั้น

         ดิฉันเป็นวิทยากรอบรม “พัฒนาบุคลิกภาพและการสื่อสาร” หลายๆ ครั้งก็มักจะบอกกับผู้เข้าอบรมเสมอว่า   หลักการพูดและการนำเสนอแบบผู้ประกาศข่าวนั้น  สามารถนำไปใช้ได้ในชีวิตประจำวัน โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องมีอาชีพผู้ประกาศข่าวเท่านั้น แต่หากฝึกฝนทักษะไว้แล้ว  ในวันข้างหน้ามีโอกาสได้เดินเข้าสู่เส้นทางผู้ประกาศข่าวอาชีพ  ท่านก็จะมีความพร้อมอย่างเต็มที่ เพราะเข้าใจหลักปฏิบัติแล้ว  ที่เหลือก็คือการฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ  พัฒนาตนเองต่อไปเรื่อยๆ จนได้รับการยอมรับนั่นเอง

          เชิญชมคลิปวิดีโอตัวอย่างการฝึกอบรมหลักสูตร “พัฒนาบุคลิกภาพและการสื่อสาร” ในโจทย์การเป็นผู้ประกาศข่าว ผู้รายงานข่าวนอกสถานที่ และการเป็นพิธีกรค่ะ

(คลิกชมคลิปวีดีโอ)

เรื่อง  : สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

          บางคนที่ดิฉันเคยพบนั้นเป็นพวกที่พูดไม่หยุดเลยค่ะ  พูดเรื่องโน้น เรื่องนั้น เรื่องนี้ ได้อย่างยืดยาว ฟังแล้วเหนื่อย  และจะยิ่งน่าเบื่อเข้าไปใหญ่ ถ้าคนๆนั้นพูดแต่เรื่องของตัวเอง  ไม่เป็นผู้ฟังบ้าง หรือไม่ยอมให้คนอื่นแลกเปลี่ยนความคิด หรือประสบการณ์ของเขาบ้างเลย ยิ่งถ้าการสนทนานั้นมีเวลาน้อยนิดเท่าไร คนที่ยึดครองเวลาพูดแต่เรื่องของตัวเองคนเดียวก็จะยิ่งน่าเบื่อเท่านั้น

          บางคนมีเรื่องราวในชีวิตที่คนอื่นอยากรู้ อยากฟัง  แต่เขากลับไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้ เล่าเรื่องไม่เป็น จับต้นชนปลายไม่ถูก  แถมยังพูดติดๆ ขัดๆ อีกต่างหาก  แบบนี้ก็หมดโอกาสในการสนทนาสนุกๆ หรือเปิดดัวเองออกไปทำความรู้จักเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ๆ อย่างน่าเสียดาย

           ขณะที่บางคน แม้จะไม่มีประสบการณ์ชีวิตโชกโชนอะไรกว่าคนอื่นเลย แต่ทุกครั้งที่เขาพูด  หรือเล่าเรื่องอะไรก็ตาม  ก็มีความน่าสนใจ น่าฟังอยู่เสมอ นั่นเป็นความสามารถในการสื่อสาร  ที่ดิฉันไม่ได้มองว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิดนะคะ  แต่มองว่าเป็นการหล่อหลอมจากสิ่งแวดล้อมตั้งแต่วัยเด็ก  การเรียนรู้ และการพัฒนาตนเองอยู่เสมอต่างหาก

           ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้พูดประเภทไหนก็ตาม สิ่งที่แตกต่างกันระหว่างการพูดในวงสนทนาเล็กๆ กับการพูดในที่สาธารณะ ก็คือ “การเตรียมตัว” ยิ่งพูดต่อหน้าคนหมู่มากเท่าไร ก็ยิ่งต้องเตรียมตัวให้พร้อมมากขึ้นเท่านั้น เพราะการเปิดตัวไปเป็นผู้พูดในที่สาธารณะ ย่อมหมายความว่าคุณถูกคาดหวังในการพูดแต่ละครั้ง มากขึ้นกว่าการพูดกับเพื่อนฝูง คุณต้องมีทักษะในการควบคุมตนเองในการพูด  มีการเตรียมเนื้อหาที่จะพูดให้เหมาะสมกับงาน บรรยากาศ  สถานที่ และผู้ฟัง  คุณต้องพร้อมที่จะปรากฎกายอย่างสง่างาม ภูมิฐาน แต่งกายถูกกาลเทศะ และคุณต้องสามารถเป็นเจ้าของเวทีนั้นได้ตลอดการพูดอย่างน่าประทับใจ

          ดิฉันได้เป็นวิทยากรทางด้าน “การพัฒนาบุคลิกภาพและการสื่อสาร” มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง เริ่มจากการได้รับเชิญไปพูดตามหัวข้อที่ผู้จัดกำหนดขึ้น  ส่วนใหญ่มักเป็นการบรรยายคราวละ 1-2 ชั่วโมง ซึ่งพบว่าผู้เข้าอบรมส่วนใหญ่ที่ไม่ได้ฝึกปฏิบัติ ก็จะได้รับความรู้ในระดับที่แตกต่างกันไปตามประสบการณ์ของตนเอง  ใครที่มีทักษะ หรือต้องพูด ต้องนำเสนองานอยู่แล้วในชีวิตประจำวัน ก็จะเข้าใจวิธีการและนำเคล็ดลับไปปรับใช้กับตัวเองได้มากกว่าคนที่ไม่เคยมีทักษะ  ไม่ค่อยได้พูดต่อหน้าคนหมู่มากมาก่อน

           ต่อมาดิฉันจึงทดลองคิดค้นหลักสูตรขึ้นเอง  เน้นการฝึกปฏิบัติแบบเข้มข้น  ผู้เข้าอบรมทุกคนต้องลุกขึ้นนำเสนอตลอดเวลา ตามโจทย์ที่ได้รับ  ตั้งแต่การนำเสนอเรื่องของตัวเอง เรื่องใกล้ตัว ความประทับใจในชีวิต หรือสิ่งของบางอย่างที่คุ้นเคย  ก่อนจะนำไปสู่เรื่องไกลตัว ที่จำเป็นต่อการทำงานมากขึ้น  เช่นการนำเสนอข่าวสาร แนวคิด  นำเสนอโครงการ หรือแผนงานต่างๆหรือพัฒนาไปจนถึงขั้นการบรรยายพิเศษ การกล่าวสุนทรพจน์  หรือปาฐกถา สุดแท้แต่โอกาสและเส้นทางของแต่ละคน

           วิธีการฝึกพูดจากเรื่องใกล้ตัว ออกไปจนไกลตัวนี่เอง  ทำให้ดิฉันเห็นว่า เป็นแนวทางที่ทุกคนสามารถนำไปลองฝึกฝนดูได้นะคะ เพราะคุณจะได้เริ่มฝึกความมั่นใจในการพูดไปพร้อมๆ กับฝึกเรื่องเนื้อหาที่จะพูดด้วย  หากเริ่มต้นด้วยเรื่องที่คุณเองก็ไม่เข้าใจอย่างลึกซึ้ง  ไม่รู้สึกอย่างแรงกล้าที่จะพูดหรือแสดงความคิดเห็น  คุณก็จะขาดพลังในการพูดเรื่องนั้นๆ  และรู้สึกไม่มั่นใจ  ประหม่า  และนำเสนอได้ไม่ดีพอ  เมื่อไม่ประสบความสำเร็จ คุณก็จะรู้สึกเข็ดขยาดต่อการพูดในที่สาธารณะไปตลอด

          นอกจากการฝึกฝนจากเรื่องใกล้ๆตัว  เรื่องที่เราเข้าใจดี หรือเรื่องที่มีความรู้สึกอย่างแรงกล้าที่จะพูดแล้ว  ก็ต้องฝึกฝนการใช้เสียง  วิธีการออกเสียงอย่างถูกต้อง ชัดเจน ทรงพลัง ตลอดจนบุคลิกภาพที่น่าประทับใจด้วย  เช่นการนั่ง ยืน หรือเดิน ที่สง่าผ่าเผย  การสบสายตาผู้ฟัง มีรอยยิ้มที่เหมาะสมกับเรื่องราวที่พูด  การใช้มือและอุปกรณ์ประกอบอย่างเป็นธรรมชาติไม่ดูเหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอม  เวลาพูดก็จะต้องมีจังหวะจะโคน  ควบคุมระดับเสียงให้เหมาะสมกับเรื่องและสถานที่ ควบคุมเวลาในการพูดให้อยู่ในประเด็นและความยาวที่กำหนด นอกจากนี้ยังจะต้องดูแลเรื่องบุคลิกภาพภายนอก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในการแสดงภาษากายด้วยสำหรับความมั่นใจ  ซึ่งหลายคนบอกว่าสร้างยากนักหนานั้น  มีเคล็ดลับอยู่แค่ 5  ข้อเท่านั้นเองค่ะ

เคล็ดลับข้อแรก  มั่นใจด้วยการเตรียมความพร้อมมาเป็นอย่างดี 

           ความไม่พร้อม หรือความไม่รู้  ทำให้เกิดความไม่มั่นใจค่ะ ถ้าไม่รู้ว่าจะพูดอะไร  ไม่เข้าใจเรื่องที่พูด  ก็จงทำการบ้านให้หนัก เตรียมข้อมูลให้มากที่สุด มากกว่าที่จะต้องใช้  และทำการบ้านด้วยว่างานที่จะต้องไปพูดนั้นเป็นงานอะไร  ใครจัด ใครฟัง และคาดหวังอะไรจากเรา เพื่อจะได้เตรียมตัวให้ถูกกาลเทศะ  ไม่ทำให้ผู้เชิญต้องผิดหวัง

เคล็ดลับข้อที่ 2 มั่นใจด้วยสุขภาพร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง

            คงไม่ดีแน่ถ้าท่านใช้ร่างกายอย่างหักโหม  อดหลับอดนอนมาก่อนถึงวันที่จะต้องพูดในที่สาธารณะ  หน้าตาที่ทรุดโทรม เสียงที่แหบพร่า และพลังงานที่อ่อนล้าจะทำให้ คุณขาดความมั่นใจไปแทบหมด  และสิ่งที่สุดวิสัยอย่างยิ่งคือการเจ็บป่วยกะทันหันก่อนถึงวันงาน ดังนั้น หากจะเอาดีด้านการพูด  ก็จงดูแลสุขภาพร่างกายให้ดีอย่างสม่ำเสมอค่ะ

เคล็ดลับข้อที่ 3 มั่นใจด้วยการแต่งกายดี

          เนื่องจากการพูดในที่สาธารณะ หรือไปออกรายการโทรทัศน์ เราจะต้องอยู่ท่ามกลางสายตาของคนหมู่มาก  ดังนั้น จงให้ความใส่ใจในรายละเอียดของการแต่งกาย ตั้งแต่การแต่งกายแบบไหนที่เจ้าภาพระบุไว้ในบัตรเชิญ  หรือผู้จัดงานต้องการให้แต่งกายตามสีหลักของงาน หรือเข้ากับฉากโทรทัศน์อย่างไรหรือไม่  การพูดของท่านต้องยืนหรือนั่ง(ควรรู้แม้กระทั่งนั่งเก้าอี้แบบไหนด้วยซ้ำ โดยเฉพาะสุภาพสตรี ที่บางทีใส่กระโปรงคลุมเข่าแบบสุภาพแล้ว  แต่ไปเจอโซฟาหรือเก้าอี้ที่นั่งแล้วกระโปรงเลิกขึ้นไปถึงขาอ่อน  แบบนี้ก็เสียความมั่นใจ ต้องนั่งกระมิดกระเมี้ยนไปตลอดการพูด)  ความสะอาดเรียบร้อยของเสื้อผ้าก็เช่นกัน เพราะเป็นตัวบ่งบอกว่าท่านดูแลตัวเองดีแค่ไหน  ส่วนการแต่งหน้าทำผม ก็เป็นองค์ประกอบอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญมากๆเพราะ จะทำให้ท่านมั่นใจหรือสูญเสียความมั่นใจก็ได้

เคล็ดลับข้อที่ 4 มั่นใจจากจินตนาการ สู่ความมั่นใจในการพูด

         อยากให้ผู้พูดที่ประหม่า แข้งขาสั่น เหงื่อแตก มือเย็นไปหมด เวลาที่จะต้องพูดต่อหน้าคนหมู่มาก  ใช้จินตนาการเป็นตัวช่วยค่ะ  เรื่องนี้ไม่ได้เพ้อเจ้อ  แต่เป็นเคล็ดลับสำคัญของบรรดานักแสดงมืออาชีพ และนักพูดที่มีชื่อเสียงมากมาย หากเราเชื่อว่าเรามั่นใจ หรือแสดงท่าทางที่มั่นใจออกมา  ร่างกายของเราจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง และสั่งการให้เรามั่นใจจริงๆ ดังนั้น หากเราเชื่อว่าเราทำได้  เราพูดต่อหน้าคนหมู่มากได้ดี และทุกคนต้องการฟังเราพูด  เราก็จะเริ่มต้นพูดจากความรู้สึกเช่นนั้นได้เอง

เคล็ดลับข้อที่ 5 มั่นใจจากการฝึกฝนจนชำนาญ

          เมื่อทำตามเคล็ดลับทั้ง 4 ข้อมาแล้วข้อสุดท้ายนี้เป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งค่ะ  นั่นก็คือการฝึกฝน ฝึกฝน และฝึกฝน จนเกิดความชำนาญ เพราะไม่มีทักษะความสามารถใดได้มาโดยไม่ฝึกฝน  เหมือนคนที่จะฝึกว่ายน้ำให้เป็น  มีหนทางเดียวก็คือต้องลงน้ำ  จะพูดให้ได้ดี ก็เช่นกัน เราต้องฝึกพูด  และหาโอกาสพูดต่อหน้าคนหมู่มากอยู่เสมอนั่นเองค่ะ

           เชิญชมคลิปตัวอย่างการอบรมหลักสูตร “พัฒนาบุคลิกภาพและการสื่อสารเพื่องานโทรทัศน์”  ในหัวข้อเกี่ยวกับการพูดเรื่องราวที่ตนเองประทับใจค่ะ

(คลิกชมคลิปวีดีโอ)

           บางครั้งที่รู้สึกปวดร้าวจนลามไปถึงกระบอกตา ซึ่งหลายคนเข้าใจผิดว่าเป็นอาการของโรคไมเกรน จริงๆ แล้ว เกิดจากสาเหตุของอาการปวดเมื่อยจากการทำงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลายาวนาน อาทิ คนที่ทำงานคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่กระดูกคอจะไหลไปข้างหน้า เนื่องจากจะใช้คอชะโงกไปเพื่อมองหน้าจอมอนิเตอร์ใกล้ๆ และเพ่งเป็นเวลานานๆ โดยไม่ได้ขยับท่าทาง ซึ่งทำให้กระดูกเกิดการเคลื่อนที่ไปจากปกติ ท่าทางและอิริยาบถที่ผิดปกติเหล่านี้ เป็นสาเหตุที่ทำให้กระดูก สึก เสื่อม เสีย และทรุดในที่สุด นี่คือสาเหตุสำคัญของโรค “ออฟฟิศ ซินโดรม”

           แต่ ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ไข นายแพทย์กฤษณ์ ไกรภักดี แพทย์ผู้เชี่ยวชาญประจำไคโรเมด สหคลินิก แนะนำการป้องกันอย่างง่ายที่ทุกคนสามารถป้องกันได้ด้วยตัวคุณเองก่อนที่จะมีอาการที่ร้ายแรง       

           แนวทางการรักษาและเคล็ดลับการป้องกันอย่างถูกวิธี พร้อมวิธีการบริหารร่างกายอย่างง่าย อาทิ การบริหารกล้ามเนื้อคอ การบริหารกล้ามเนื้อหัวไหล่ สำหรับผู้ที่มีปัญหาเรื่องของการปวดไหล่เป็นประจำการบริหารกล้ามเนื้อด้านหน้าอก และแก้ปัญหาไหล่ห่อ ฯลฯ ที่นายแพทย์กฤษณ์ ได้แนะนำ เข้าไปดูรายละเอียดได้จากคลิปวีดีโอเลยครับ…..

 (คลิกชมคลิปวีดีโอ)

          “ตอนเริ่มเขียนบล็อก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าบล็อกของฉันจะได้รับความนิยมอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้”สาวน้อยชาวเมืองทรอฟี่ คลับ ในรัฐเท็กซัสสหรัฐอเมริกา วัย 18 ปี พูดถึงกระแสตอบรับที่มาไกลกว่าที่ฝันไว้มาก

          นอกจากจะมีแฟนเหนียวแน่นในบล็อก อัลดริดจ์ยังมีโอกาสเขียนคอลัมน์ในนิตยสารหลายเล่ม หนึ่งในนั้นก็มีนิตยสารแฟชั่นชื่อดังอย่าง วานิตี้ แฟร์และทีน โว้กด้วย แล้วยังมีโอกาสออกแบบรองเท้าให้กับเออร์เบิน เอ๊าต์ฟิตเตอร์ส(Urban Outfitters)

          หรืออย่างทาวี เกวินสันเจ้าของบล็อก สไตล์รู้กกี้ (Style Rookie) วัย 13 ที่มีแฟนๆ สนใจติดตามความเห็นเรื่องแฟชั่นของเธอจำนวนมากก็ได้รับเชิญให้ร่วมออกแบบสินค้าไลน์ใหม่ให้กับทาร์เก็ต (Target) ห้างค้าปลีกระดับยักษ์ใหญ่ของสหรัฐอเมริกา เคยขึ้นปกนิตยสารป๊อป แฟชั่น และมุมมองความเห็นในเรื่องแฟชั่นของเธอ ก็เคยได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์เปอร์ บาร์ซาร์ มาแล้ว

          เจน เคลท์เนอร์ บรรณาธิการข่าวนิตยสารทีนโว้ก บอกว่า เด็กสาวเจ้าของบล็อกอย่างอัลดริดจ์และเกวินสัน กำลังกลายเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการแฟชั่นอย่างที่ไม่เคยมีใครคาดฝันมาก่อน เด็กสาวเหล่านี้นอกจากจะมีโอกาสได้นั่งแถวหน้าตามงานแฟชั่นใหญ่ๆ แล้ว ยังได้ทำงานร่วมกับเสื้อผ้าแบรนด์เนมดัง นิตยสารแฟชั่นชื่อดัง และอัลดริดจ์ก็เป็นหนึ่งในแฟชั่นบล็อกเกอร์ที่มีบรรดาดีไซเนอร์และบรรณาธิการหนังสือแฟชั่นคอยติดตามอ่านความเห็นในบล็อกของเธอในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา

          อัลดริดจ์เล่าถึงจุดเริ่มต้นทำบล็อกซี ออฟ ชูส์ว่า เกิดจากเธออยากมี”โลกแฟชั่นส่วนตัว”เนื่องจากเธอมีรสนิยมในการแต่งตัวไม่เหมือน เพื่อนๆ และเมืองโธรฟฟี่ คลับ ก็เป็นเมือง  เล็กๆ ที่ห่างไกลจากเมืองแฟชั่นอย่างนิวยอร์ก “อยู่ที่นี่ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวจากแฟชั่นซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันรัก มันเลยกลายเป็น แรงบันดาลใจให้เราอยากสร้างโลกเล็กๆ ของเราเองขึ้นมา”ทุกวันนี้อัลดริดจ์ไม่ได้ไปโรงเรียน แต่ใช้วิธีเรียนหนังสือที่บ้าน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ประมาณ4 วันต่อสัปดาห์ ทำงานถ่ายรูปโพสท์ลงบล็อก โดยแต่ละวันเธอจะใช้เวลาหลายชั่วโมงแต่งตัวออกไปโพสท์ท่าถ่ายรูป ชีวิตที่เธอบอกเลยว่าแฮปปี้กับการได้ทำสิ่งที่รัก แล้วยังได้โอกาสดีๆหลายอย่างเข้ามา อย่างเช่น การได้ใส่ชุดของชาแนล ไปนั่งดูแฟชั่นของ Crillon Ball ที่กรุงปารีส ฝรั่งเศส

          อย่างไรก็ดี ท่ามกลางชีวิตที่ดู “น่าอิจฉา” ไซม่อน ดูแนน ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของบาร์นี่ย์ ที่นิวยอร์ก ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่า ความดังที่มาเร็วเกินไป อาจกลายเป็น “แรงกดดัน” ต่อแฟชั่นบล็อกเกอร์

          “ในวัย 20 ต้นๆ การเป็นคนธรรดานั้นดีกว่า เพราะมันจะทำให้คุณมีโอกาสค้นหาตัวเอง ไม่ต้องมายืนอยู่ในจุดที่ต้องแบกรับความคาดหวังต่างๆ ที่คนอื่นมีต่อคุณ”

          ผู้บริหารใหญ่ของบาร์นี่ย์ยังบอกด้วยว่า การที่ใครสักคนจะประสบความสำเร็จในโลกแฟชั่นได้นั้น นอกจากพรสวรรค์ ความสามารถ อีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ วุฒิภาวะ

          “คุณจำเป็นต้องมีวุฒิภาวะ เพื่อใช้รับมือกับเสียงชื่นชมและเสียงของคนที่บอกว่าเกลียดคุณ”

 ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน วันที่ 5 เมษายน 53

         เทรนด์เด่นมาแรงเทรนด์แรก สร้างสรรค์โดย ทอม ทอร์ แฮร์สไตลิสต์คนดังแห่งสถาบันผมชั้นนำของอังกฤษ “อเวดา” และผู้ก่อตั้งซาลอนสุดฮิปกลางกรุงลอนดอน “บ๊อบโซโห” เขาภูมิใจเสนอ 3 เทรนด์ ร้อนแรงรับปี 2010 ได้แก่ ลุค “อัลลัวร์” เน้นการเซตผมให้มีเลเยอร์และเท็กซ์เจอร์ เพื่ออวดลอนผมสวยสะดุดตา ถัดมาคือลุค “พรินเซส โรมานซ์” ตั้งใจโชว์ความเป็นธรรมชาติของเส้นผม เพียงแค่ดัดเพิ่มวอลุ่ม และทำไฮไลต์สร้างเลเยอร์ให้ผม ก็จะได้ลุคอ่อนหวานน่ารักแบบเจ้าหญิง ส่วนลุค “เมโทร แกลมเมอร์” เป็นลุคที่เหมาะกับเวิร์กกิ้งวูแมนยุคใหม่ ดูสวยโก้ แกร่ง และเปี่ยมล้นด้วยพลัง จุดเด่นของเทรนด์นี้อยู่ที่ผมดัดลอนเนี้ยบแบบยุคฟิฟตี้ส์ ดูสวยเป็น เงางามด้วยผมสุขภาพดี

          ด้านช่างผมระดับท็อปของฝรั่งเศส เท็ดดี้ ชาลส์ ซึ่งมีฝีมือโดดเด่นหาตัวจับยาก และเป็นขวัญใจของซุปเปอร์สตาร์ฮอลลีวูด รวมถึงดีไซเนอร์ชั้นนำทั่วโลก บรรจงครีเอทลุค เปรี้ยวเฉี่ยวแบบลอนดอนเนอร์ “ดรามาติก แฟชั่นนิสต้า” เป็นเทรนด์เด่นประจำซีซั่นล่าสุด โดยผมเทรนด์นี้จะเน้นความเนี้ยบ และคมกริบของผมทรงบ๊อบสั้น ไม่ใช่สั้นแบบสไลด์ หรือตัดชี้ๆไม่เท่ากัน อีกหนึ่งลุคร้อนๆที่เขาสร้างสรรค์เพื่อซันซิล โค ครีเอชั่น ยังรวมถึงลุคสาวเท่ดูลึกลับน่าค้นหา “แกลมร็อค” ดูเผินๆเหมือนสาวเซอร์ที่ไม่ได้สระผมมาหลายวัน แต่ที่จริงแล้วผ่านการเซตอย่างตั้งใจ โดยเน้นการแสกกลาง เพื่อสร้างลุคร็อกเกอร์สาวยุคไฮเทค

สำหรับสาวอ่อนหวานชวนฝัน น่าจะถูกใจกับเทรนด์ผมย้อนยุคสุดเก๋ไก๋ ของ ดร.ฟรานเชสก้า ฟัสโก นักวิชาการด้านผิวหนังระดับโลก และผู้บุกเบิกแนวคิดกายวิภาคเส้นผม ซีซั่นนี้ขอพลิกบทบาทมาทำหน้าที่สร้างสรรค์เทรนด์ “สไตลิช วินเทจ” พรีเซนต์ลุคหญิงสาวโรแมนติกสุดอ่อนหวาน ที่ดูอินเทรนด์ ด้วยเสื้อผ้าหน้าผมในโทนสีพาสเทลแบบโทเทิลลุค คลุมโทนตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า

ขณะที่เกจิสาวผมตรงแห่งแดนอาทิตย์อุทัย ยูโกะ ยามาชิตะ เจ้าของซาลอนดัง “ยูโกะซาลอน” ซึ่งมีสาขาอยู่ในญี่ปุ่น และ ต่างประเทศมากกว่า 100 สาขา นำเสนอลุคสาวผมตรงสุดโมเดิร์น “มินิมัลชิค” เน้นผมหน้าม้าสไลด์ และความยาวของเส้นผมที่เท่ากันหมด ดูเนี้ยบ หมดจดไม่ชี้ฟูด้วยซันซิล สูตรจัดทรงง่าย.

ที่มา : นสพ.ไทยรัฐ วันที่ 13 มีนาคม 2553

          ผมไม่เชื่อว่าไม่มีใครแต่งตัวเสร็จแล้วไม่ส่องกระจกสำรวจภาพรวมตัวตน และมีเกณฑ์ในการตัดสินใจว่า ดูดีหรือไม่ดูดี และคิดว่าไม่มีใครที่จะไม่อยากแต่งตัวให้ดูดีมีพลัง และไม่เชื่อว่าจะแค่แต่งตามที่มีเพราะต้องแต่ง ตราบใดที่ยังมีกิเลสมีตัณหา ติชมคนอื่นได้ ก็ย่อมยังมีอารมณ์ความรู้สึกแยกแยะ อะไรดี อะไรไม่ดีได้ แม้ว่าเกณฑ์ในการตัดสินใจอาจยึดถือความเห็นส่วนตัวเป็นสำคัญก็ตาม
       
          คอลัมน์นี้เน้นสาระสัมพันธ์กับคำว่า Lady Manager ซึ่งเน้นประโยชน์ให้เกิดตรงกลุ่มเป้าหมายหลักคือ สาวๆ ที่ออกไปทำงานนอกบ้าน ไปทำมาหากินให้มีรายได้เพื่อดูแลตัวเอง คนใกล้ชิด และอาจมีเหลือเผื่อแผ่ให้สังคม ตามนิยามที่ คุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย อยากให้ทุกคนมีคือ ISR: Individual Social Responsibility การร่วมดูแลรับผิดชอบสังคมด้วยสำนึกและความรู้สึกส่วนตัว มิใช่มี CSR: Corporate Social Responsibility คือ สร้างภาพให้องค์กร แต่ตัวตนตั้งแต่ระดับสูงสุดยันระดับล่าง ไม่มี ISR
       
          ดังนั้นสาระที่ผมนำมาก็น่าจะเรียกได้ว่า กำลังให้ผู้อ่านได้ร่วมกันสร้าง ISR ด้วยการเติมเต็ม – ต่อแต้ม สไตล์การแต่งกายให้ดูดี (Look Good) เหมาะสม (Look Right) ลงตัว (Look Great) กับสภาวะการปรากฏกายที่ต้องดูดีมีพลังตัวตนภาพลักษณ์ (HEP Image Powers) เหมาะสมกับการแต่งกายสไตล์ไปทำมาหากิน หรือ Workwear Style
       
       กลุ่มอักขระรหัสหนึ่งของ HEP Lifecode ที่เน้นด้าน 4 วาระโอกาส (Occasions) หลัก คือ
       1. W: Workplace wear เน้นการแต่งกายเพื่อไปปรากฏกายในสถานที่ทำงานทุกแห่ง
       2. SE: Social Event Wear เน้นการแต่งกายเพื่อไปปรากฏกายในกิจกรรมทางสังคม
       3. ATW: All Time Wear เน้นการแต่งกายเพื่อไปปรากฏกายในกิจกรรมต่อเนื่องทั้งวัน
       4. VO: Very Occasion เน้นการแต่งกายเพื่อไปปรากฏกายในโอกาสพิเศษ
       
          ทั้ง 4 อักขระรหัส แยกให้เห็นเป็นรหัสภาพชัดๆว่า คำนึงถึงสถานที่ กิจกรรม เวลา ภารกิจ ซึ่งถ้าจะทำให้ภาพรวมพลังตัวตนภาพลักษณ์ดูดี เหมาะสม ลงตัว กับสภาวะตัวตนคือ คนทำงาน ไม่ว่าจะตำแหน่งใด อักขระรหัสทั้งหมด ก็อาจจะเรียกเป็นนิยาม Dress Code ได้ แต่เป็น Dress Code ที่เปิดกว้างในรูปลักษณ์ และรายละเอียดแบบที่อิสระในการเลือกแต่ง เพียงแต่ผลลัพธ์ (Solution) ต้องเกิดประโยชน์(Benefit) ด้านทัศนคติมุมมองเชิงบวกจากผู้ที่พบเห็นเราในแต่ละโอกาส

          จริงอยู่ที่บางคนอาจเป็นคนมีความเชื่อมั่นสูงมากๆ อาจไม่เคยสังเกตแววตา ท่าที ท่าทาง ของผู้คนรอบด้านว่า มีปฏิกิริยาต่อภาพรวมการแต่งกายในโอกาสนั้นๆ อย่างไร แต่ผมว่าน่าจะต้องเริ่มสนใจนะ
       
          คนทำมาหากิน ถือว่าเป็นธุรกิจยังชีพ และตัวคุณเป็นเจ้าของธุรกิจชีวิตคุณ (Life Business Owner) ในแต่ละวันเราทำมีกำไรหรือขาดทุนจากอารมณ์ของเรา คือ วันไหนหงุดหงิด โดนนายว่า โดนเพื่อนบ่น เกิดทุกข์ทางใจ ถือว่าวันนี้ “ธุรกิจชีวิตคุณขาดทุน” แต่วันไหนอารมณ์ดี มีแต่คนพูดดีๆ นายชม เกิดสุขทางใจ ถือว่าวันนี้ “ธุรกิจชีวิตคุณกำไร” ดังนั้นเมื่อเราเป็นเจ้าของธุรกิจชีวิตเรา กำไร ขาดทุน เราได้รับทางอารมณ์และความรู้สึก ทำไมไม่สนใจสร้าง Lifestyle Business Model ของคุณให้มีกำไรสูงสุด
       
          ผู้หญิงทุกคนทั้งโลก ความสุขที่เริ่มต้นแต่ละเช้าคือ มองตัวเองแต่งตัวแล้ว ดูดี มีพลังตัวตนภาพลักษณ์ตามที่ตั้งใจ และได้รับการตอบสนองทางสายตา คำพูด จากคนรอบด้าน แค่นี้ก็กำไรทั้งวันแล้ว ผมเลยอยากให้สนใจแต่งกายไปทำมาหากินให้เหมาะสมกับ 4 อักขระรหัส HEP Lifecode นั้นๆ
       
          เครื่องแต่งกาย มีศัพท์อินเตอร์หลายนิยาม อาทิ Wardrobe, Outfit, Attire, Uniform, Unity , Freestyle ผมจะถือว่า ทุกศัพท์มันก็สรุปด้วยภาพรวมการแต่งกายของคุณทั้งสิ้น
       
          แต่ลองมาเติมคำนำหน้าลงไปว่า “เครื่องแต่งกายใส่ไปทำงานในธุรกิจต่างๆ” เช่น Business Wardrobe, Business Outfit, Business Attire, Business Freestyle ล่ะ คุณว่าภาพรวมมันมีจุดเน้นใด ?\

          ผมขอยกเอาคำที่ถือว่าเป็นระเบียบระบบที่สุดในเรื่องของการแต่งกายไปทำงาน คือ Attire ก่อน เพราะลองหานิยามสากลของ Attire จาก Http://dictionary.cambridge.org คือ
       Attire noun [U] FORMAL
       clothes, especially of a particular or formal type:
       I hardly think jeans are appropriate attire for a wedding.
       เป็นเครื่องแต่งกาย ที่จัดเตรียมเฉพาะรูปแบบที่เน้นความเป็นทางการ ในโอกาสต่างๆ ดังตัวอย่างประโยคที่ว่า “ฉันไม่อาจยอมรับได้ว่าใส่ยีนส์ไปงานแต่งงาน จะดูดีเหมาะสม..!
       
          แต่มันก็ใช่ว่าจะต้องแต่งให้ดูเป็นทางการ เป็นพิธีรีตองไปหมด เครื่องแต่งกายมาดธุรกิจ จึงเล่นคำเพิ่มเป็น
       1. Business Formal Attire : เครื่องแต่งกายมาดเป็นทางการ ใส่ไปทำงานในสถานที่ และกำหนดการทางธุรกิจที่ต้องการให้ดูจริงจัง น่าเชื่อถือ
       2. Business Casual Attire : เครื่องแต่งกายมาดกึ่งทางการ ใส่ไปทำงานในสถานที่ และกำหนดการทางธุรกิจ ที่ดูผ่อนคลาย แต่ก็ยังดูจริงจัง น่าเชื่อถือ
       3. Business Casual Sport Attire : เครื่องแต่งกายมาดผ่อนคลาย ลำลอง ไม่จริงจัง ดูเป็นกันเอง สำหรับทำงานในวันที่ต้องการหารือ แบบแลกเปลี่ยนความคิด
       4. Business Very Occasion Attire : เครื่องแต่งกายออกงานสังคม ที่เน้นผลลัพธ์ทางธุรกิจที่ต้องเลือกสไตล์ที่สื่อภาพรวมพลังตัวตนภาพลักษณ์ธุรกิจการงาน และพิจารณารูปแบบ สถานที่ เวลา ของงานสังคมนั้นๆ          ถ้าสังเกตให้ดี การแต่งกายทั้ง 4 มาด 4 สไตล์ มีอิสระในการเลือกชิ้นส่วนองค์ประกอบ ซึ่งอาจเป็นแนว Mix & Match หรือ Coordinates (เคยเขียนไว้ตอนหนึ่งแล้วครับ กลับไปอ่านทบทวนได้) แต่มีกรอบในการประเมินพลังตัวตนภาพลักษณ์ได้ด้วยตนเอง (Self-Assessment) ว่า ภาพรวมต้องสะท้อนพลังตัวตนภาพลักษณ์คนทำงานในมาด Business Attire ไม่ได้แต่งตามอำเภอใจ หรือคำแนะนำผิดๆ ของผู้มีประสบการณ์ด้านรูปแบบ แต่ขาดการมองภาพรวมให้ลูกค้าด้าน วาระโอกาส กาลเทศะ และบทบาทตัวตนในมาด Workwear Style
       
          ก็ลองนำไปเป็นแนวทางเบื้องต้นก่อนนะครับ ผมจะหาโอกาสมาเพิ่มเติมเคล็ดลับรายละเอียดให้ลึกขึ้นในโอกาสต่อไป อยากให้ผู้ที่มี HEP Lifecode แล้ว ลองสร้างจินตภาพโดยหันกลับไปมองบรรดาชิ้นส่วนเครื่องแต่งกายที่แต่งอยู่ เพื่อคัดเลือก คัดทิ้ง จัดหาใหม่ ให้ดูดีมีพลังตัวตนภาพลักษณ์ครบด้าน !

ที่มา : เว็บไซต์ผู้จัดการออนไลน์

Salon Sink Syndrome

       พญ.ธนพร ลาภรัตนากุล แพทย์สาขาเวชศาสตร์ ฟื้นฟู โรงพยาบาลบีเอ็นเอช ให้ความรู้ว่า กระดูกสันหลังส่วนคอของคนเราปกตินั้นจะมีช่องด้านข้างสองข้าง (Intervertebral Foramen) ซึ่งเป็นทางออกของเส้นประสาทไขสันหลัง โดยเส้นประสาทเหล่านี้จะเป็นเส้นประสาทใหญ่ที่ไปเลี้ยงกล้ามเนื้อบริเวณแขนและมือ รวมทั้งรับความรู้สึกในบริเวณดังกล่าว

        ปกติช่องดังกล่าวจะมีรูปร่างค่อนข้างกลม หรือรูปไข่ และช่องดังกล่าวจะแคบลงเล็กน้อยเมื่อเราแหงนคอ ในบางคนเมื่ออายุมากขึ้นหรือมีภาวะความเสื่อมของกระดูกสันหลังส่วนคอ หรือหมอนรองกระดูกคอ จะทำให้มีกระดูกหรือหมอนรองกระดูกยื่นเข้าไปในช่องดังกล่าว และมีผลทำให้ช่องดังกล่าวแคบลง

         เมื่อเราแหงนคอช่องดังกล่าวจะยิ่งแคบมากทำให้กระดูก หรือหมอนรองกระดูกที่ยื่นมีโอกาสไปกดทับหรือเบียดเส้นประสาทไขสันหลังได้ ทำให้เกิดอาการปวดชาตามแนวเส้นประสาทได้ ซึ่งเรียกอาการดังกล่าวว่ากลุ่มอาการ Salon Sink Syndrome

        “ปกติผู้หญิงมักจะไปสระผมตามร้าน ซึ่งท่านอนสระผมจะต้องนอนแหงนคอบนเตียงสระผมเป็นระยะเวลานาน และเรามักไปสระผมกันบ่อยๆ บางคนสัปดาห์ละ 2-3 ครั้ง ซึ่งในท่าดังกล่าวอาจจะทำให้มีการกดทับเส้นประสาทเกิดขึ้น ทำให้บางครั้งเส้นประสาทไขสันหลังส่วนคอได้รับบาดเจ็บอย่างถาวร เกิดอาการของการกดทับเส้นประสาทเกิดขึ้นได้”

        อาการดังกล่าวนี้ พญ.ธนพร บอกว่า ไม่ต้องกังวลจนเกินเหตุ เพราะใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้บ่อยๆ เนื่องจากว่า นอกจากท่าทางที่ผิดปกติอย่างการนอนแหงนคอสระผมมากๆ แล้ว การเกิดอาการนี้ยังต้องมีปัจจัยอื่นๆ ร่วมด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของอายุ โดยเฉพาะผู้สูงอายุจะพบอาการนี้ได้บ่อยมากกว่า เนื่องจากมีภาวะกระดูกคอเสื่อม หรือกระดูกหมอนรองกระดูกคอเสื่อมอยู่แล้ว นอกจากนั้นแล้วในรายที่เคยมีประวัติปวดคอ หรือการบาดเจ็บที่คอก็มีความเสี่ยงมาก เนื่องจากอาจจะเคยมีหมอนรองกระดูกคอเคลื่อนหรือกระดูกงอกในบริเวณนั้นอยู่แล้ว

       สังเกตอาการง่ายๆ ได้ด้วยตัวเอง

       สำหรับการสังเกตอาการง่ายๆ ว่าตนเองมีภาวะเสี่ยงในการเกิดกลุ่มอาการ Salon Sink Syndrome หรือไม่ พญ.ธนพร บอกว่า ให้สังเกตว่าหลังจากสระผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ้าหากว่ามีอาการปวดคอ โดยเฉพาะมีอาการปวดร้าวมาที่ไหล่สะบักหรือแขน มีอาการชา หรือยิบๆ ที่แขน มือ หรือรู้สึกกล้ามเนื้อ แขนอ่อนแรงหรือล้าง่ายภายหลังการสระผม เมื่อพักแล้วอาการดังกล่าวไม่ดีขึ้นควรปรึกษาแพทย์ด้านกระดูกสันหลังเพื่อได้รับการวินิจฉัยและการรักษาที่ถูกต้องต่อไป

       “วิธีการตรวจอาการดังกล่าวก็จะเริ่มต้นด้วยการซักประวัติ ตรวจร่างกายคนไข้ จะมีการตรวจละเอียดตั้งแต่การเคลื่อนไหวของกระดูกคอ การตรวจกำลังกล้ามเนื้อ และความรู้สึก หรืออาจจะมีการเอกซเรย์โครงสร้างของกระดูกคอ หรือหมอนรองกระดูกคอ ซึ่งในคนที่พบความผิดปกติ ก็อาจจะมีการตรวจเอกซเรย์คลื่นแม่เหล็ก อันนี้จะขึ้นอยู่กับการพิจารณาของแพทย์”

        ส่วนวิธีการรักษานั้นก็ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของโรค พญ.ธนพร บอกว่า หนึ่ง จะเริ่มต้นรักษาด้วยการให้ยาก่อน สอง คือ กายภาพบำบัด และถ้าวิธีเบื้องต้นยังไม่หายอาจจะต้องมีการผ่าตัดเพื่อรักษาต่อไป

        สำหรับวิธีการดูแล ป้องกันตัวเองนั้น คุณหมอก็บอกเอาไว้ว่า

       “วิธีการป้องกันที่ดีที่สุดก็คือ หนึ่ง การอยู่ในท่าทางที่เหมาะสมในชีวิตประจำวัน ถ้าเราอยู่ในท่านั่งที่เหมาะสมนั่งทำงานก็นั่งหลังตรง ปรับระดับคอมพิวเตอร์ให้เหมาะสมก็จะเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดอาการดังกล่าวได้ สอง ก็คือ การหลีกเลี่ยงท่าทางที่จะต้องแหงนคอเป็นระยะเวลานาน เช่น ถ้าจำเป็นต้องไปสระผมที่ร้านสระผมก็อาจจะต้องจัดท่าทางไม่ให้แหงนคอมากจนเกิดอาการ นอกจากนั้นสำหรับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำควรจะยืดกล้ามเนื้อบริเวณต้นคอร่วมด้วยเป็นประจำ เพื่อให้ห่างไกลจากภาวะ Salon Sink Syndrome”

ที่มา :นสพ.โพสต์ทูเดย์  วันที่ 8 มีนาคม 2553

เรื่อง : สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

          อาชีพผู้ประกาศ เป็นอาชีพหนึ่งที่ต้องมีภาพลักษณ์น่าเชื่อถือ เพราะต้องนำเสนอสิ่งที่เป็นข้อมูล ข้อเท็จจริง เนื้อหาสาระทางวิชาการต่างๆ ภาษาที่ใช้ในการทำงานต้องระมัดระวังความถูกต้องแม่นยำ และเป็นทางการ ดังนั้น การแต่งกายก็ต้องนำเสนอออกมาให้สอดคล้องกับภาษาพูดด้วย เพื่อให้ผู้ชมข่าวโทรทัศน์ไม่รู้สึกสับสนและไม่ถูกดึงดูดสายตาให้มองที่การแต่งตัวจนไม่ฟังเนื้อหาสาระที่ผู้ประกาศกำลังถ่ายทอด แต่อย่างไรก็ตามผู้ประกาศข่าวโดยเฉพาะผู้หญิงส่วนใหญ่เป็นผู้ที่รักสวยรักงามและตามแฟชั่นกันอยู่แล้ว เราจึงเห็นแฟชั่นอยู่บนหน้าจอเต็มไปหมด แต่สิ่งพึงระวังก็คือ “ความพอดี” และการเคารพในอาชีพของตัวเองที่ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง นอกจากนี้ ผู้ชมจะเป็นคนตัดสินค่ะ

          สูตรสำเร็จการแต่งกายแบบผู้ประกาศข่าว จริงๆ แล้วมีไม่กี่รูปแบบหรอกค่ะ และผู้ประกาศข่าวส่วนใหญ่ก็มักจะแต่งกายสุภาพตามหลักสากล

          รูปแบบแรกคือการสวมสูท ที่หมายถึง เสื้อนอกกับกระโปรง หรือเสื้อนอกกับกางเกงที่เข้าชุดกัน ตัดจากผ้าผืนเดียวกัน เสื้อตัวในอาจเป็นเสื้อเชิ้ต หรือเสื้อยืดเนื้อดี สีสุภาพ หรือถ้าสูทเป็นแบบเข้ารูปคอตื้นมากๆก็อาจไม่จำเป็นต้องมีเสื้อซ้อนด้านในให้ดูอึดอัดอีก

          การใส่สูทเต็มพิกัดแบบนี้เหมาะสำหรับการทำหน้าที่ประกาศข่าวที่เป็นทางการมาก การนำเสนอแบบยืนเห็นเต็มตัว การรายงานนอกสถานที่ที่กำหนดให้แต่งกายสุภาพ เป็นทางการ เช่น ทำเนียบรัฐบาล งานพระราชพิธี หรือรัฐพิธี และแน่นอนว่าเครื่องประดับของสาวๆ ก็ต้องมีรูปแบบและขนาดแต่พองาม ไม่ใหญ่โต รกรุงรัง หรือวิบวับแวววาวขัดกับเสื้อผ้า

          ถ้าเป็นผู้ประกาศชายก็ต้องสวมสูทกางเกงเข้าชุด เสื้อเชิ้ตสีอ่อน เนคไทมีสีสันได้แต่ก็ต้องสุภาพ ไม่นิยมลวดลายกราฟิกใหญ่ๆ หรือสีฉูดฉาด แม้กระทั่งเนคไทเส้นเล็กที่ดูแฟชั่นมากเกินไปก็ไม่เหมาะ สวมรองเท้าหนังสีดำ

          รูปแบบที่สองเป็นการแต่งกายแบบกึ่งทางการ ซึ่งพบเห็นได้มากกว่า นั่นคือท่อนบนอาจจะเป็นแจ๊คเก็ต (คำนี้คนไทยมักเข้าใจผิดว่าเป็นเสื้อกีฬาหรือแจ๊คเก็ตลำลอง อันที่จริงเขาใช้เรียกสูทตัวเดียวที่ไม่มีกางเกงหรือกระโปรงเข้าชุดนั่นล่ะค่ะ)สวมทับเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายหรือเนื้อผ้าที่ลดความเป็นทางการลง ไปจนถึงเสื้อยืด(ที่ไม่ใช่ลายการ์ตูนหรือสีแปร๋นนัก) ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงหรือกระโปรงที่เข้ากัน บางครั้งอาจเป็นกางเกงยีนส์สีเข้มแบบสุภาพก็ได้

          ลุคนี้เป็นที่นิยมสำหรับนักข่าวมากเพราะจะสบายตัว เคลื่อนไหวได้อย่างกระฉับกระเฉง คล่องแคล่ว ไปได้หลายงานหลายโอกาส ทั้ง In Door และ Out Door ถ้าไม่ได้ไปในสถานที่ราชการสำคัญ หรือถูกกำหนดให้แต่งตัวเป็นทางการ ก็มักจะเห็นการแต่งกายในลักษณะนี้กันมากทั้งชายและหญิง

          ดูแลความเรียบร้อยของเสื้อผ้าแล้ว ก็ต้องดูแลการแต่งหน้า ทำผม ให้สอดคล้องกันด้วยค่ะ ผู้ประกาศข่าวชายก็ต้องตัดผมสั้นเข้าทรงตลอดเวลา ไม่นิยมไว้หนวดเครา กันจอนหูให้เรียบร้อย ย้อมสีผมได้แต่ก็ไม่นิยมให้ฉูดฉาด เพราะอาจจะดูเป็นพวกผู้ชายหน่อมแน้มไป ไม่น่าเชื่อถือ ผู้ประกาศข่าวชายนี่ต้องอนุรักษ์นิยม มากกว่าผู้หญิงด้วยซ้ำ จะมีแฟชั่นบ้างก็ให้อยู่ที่เสื้อผ้า มากกว่าทรงผม หน้าตาก็ไม่ต้องเมคอัพมาก แค่ลงแป้งฝุ่นหรือแป้งแข็งให้ดูผิวพรรณดี ถ้าคิ้วโล้นไปก็ปัดคิ้วด้วยแปรงให้ขึ้นรูปเสียหน่อย ไม่ต้องถึงกับใช้ดินสอเขียนคิ้ว ปัดแก้มบางๆ ให้ดูมีสุขภาพดี หน้าสดใส รวมทั้งลิปสติคก็แค่ลงลิปกลอสไม่ให้ปากแห้งหรือลิปสีอ่อนแก้ปัญหาริมฝีปากคล้ำของผู้ประกาศชายที่สูบบุหรี่ ใครแต่งมากกว่านี้ ก็จะลดคะแนนความน่าเชื่อลงไปตามสัดส่วนของเมคอัพนั่นแหละค่ะ

          ผู้ประกาศหญิง ซึ่งเป็นเพศที่รักสวยรักงาม และผู้ชมก็นิยมมองสิ่งที่สวยๆงามๆ เป็นทุนเดิมอยู่แล้วนั้น มีโอกาสในการแต่งหน้าและทำผมได้หลากหลายมากกว่า ทรงผมก็มักเปลี่ยนไปตามแฟชั่นแต่ละยุคสมัย มีทั้งผมยาวสลวยสวยเก๋ และผมสั้น ตั้งแต่ผมบ๊อบยาวกว่าใบหูไปจนถึงผมซอยสั้น

          ส่วนตัวดิฉันเอง ตอนเป็นผู้ประกาศใหม่ๆ ก็ผมยาวตรงถึงกลางหลัง ด้านหน้ายกเป็นกระบังขึ้นมาเรียบกริบ อ่านข่าวคู่กับเจ้านายเก่า คุณเทพชัย หย่อง เมื่อครั้งท่านเป็นผู้อำนวยการฝ่ายข่าวไอทีวียุคแรก ก็ถูกคุณเทพชัยเหน็บแนมทุกวัน ว่าดูเป็นนางนพมาศมากกว่าผู้ประกาศข่าว ถูกกดดันมากเข้าดิฉันก็ตัดผม จากยาวประบ่า ก็ค่อยๆ สั้นขึ้นเรื่อยๆ จน 10 ปีที่ผ่านมาไม่เคยผมยาวอีกเลย เพราะเคยชินกับความสะดวกสบาย สระเซ็ทผมก็แสนง่าย รวดเร็วเหมาะกับอาชีพมาก แถมยังได้ลุคที่ดูเฉียบ มั่นใจขึ้นอีกต่างหาก

          เคล็ดลับอีกอย่างหนึ่งคือต้องจัดเวลาเข้าร้านตัดผม ทำสีผมให้เข้าที่ไว้ตลอด เพราะบางช่วงอาจจะมีงานยุ่งเหยิงเสียจนผมเผ้าเสียทรง กระเซอะกระเซิงไปได้

          แนวการแต่งหน้าในโทนสีธรรมชาติ หรือเอิร์ธโทน เป็นแนวที่คลาสสิคที่สุดสำหรับผู้ประกาศข่าวค่ะ ไม่จำเป็นต้องแต่งเปลือกตาไปตามสีเสื้อเสมอไป หรือแม้จะมีโทนสีตามเสื้อผ้าหรือสีผมก็ต้องใช้ศิลปะในการเกลี่ยสีให้ออกมานุ่มนวลที่สุด แนวสโมคกี้อาย หรือเขียนตาเข้มดำปี๋ ก็ไม่เหมาะ อยากเปลี่ยนบรรยากาศก็นานๆครั้งก็พอ พวกอายชาโดว์สีเหลือบๆ หรือมีประกายวิบวับต้องหลีกเลี่ยง เพราะเวลาอ่านข่าวไปกระพริบตาไป ผู้ชมก็คงสะดุดตากับประกายแวววาวปิ๊งๆ ตลอดเวลา รวมทั้งลิปสติคก็ไม่ควรทาสีสดโดดเด่นเกินไป เพราะอย่าลืมว่าขณะอ่านข่าวปากเราต้องขยับตลอดเวลา อย่าดึงดูดสายตาผู้ชมให้ดูที่ริมฝีปากแดงแจ๋มากกว่าฟังข่าว

           และต้องฝึกการแต่งหน้าตัวเองให้เป็นด้วยนะคะ เพราะแม้เวลาที่อ่านข่าวอยู่ในสถานีเขาจะมีช่างแต่งหน้าให้ แต่เมื่อต้องไปรายงานข่าวด่วนๆ ไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศหลายๆวัน ก็ต้องดูแลตัวเองให้ดูดี ไม่ต้องสวยเด้งจนเกินเหตุ แต่ก็อย่าดูเป็นยายเพิ้งเป็นอันขาด

          เพราะข่าวโทรทัศน์ที่มีเนื้อหาข่าวที่ดี การถ่ายทำตัดต่อภาพดี และผู้รายงานข่าวดูดีด้วย ก็จะเป็นข่าวโทรทัศน์ที่มีคุณภาพ ดูแล้วเพลิดเพลิน และมีโอกาสได้รับความนิยมสูงด้วยค่ะ