ข่าว: วิรงรอง พรมมี

ภาพ: กองประชาสัมพันธ์ กทม.

             วันอังคารที่ 9 สิงหาคม พ.ศ.2554 ถือเป็นฤกษ์ดีของการเปิดใช้ท้องสนามหลวงอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่ง หลังจากปรับภูมิทัศน์มานานกว่าหนึ่งปี ได้ลุล่วงพร้อมใช้ในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเจริญพระชนมพรรษา 84 พรรษา โดย ม.ร.ว. สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เป็นประธานในพิธีเปิดครั้งนี้ ซึ่งมีการทำบุญตักบาตรพระสงฆ์ 1,985 รูปและถวายภัตตาหารพระราชาคณะ 10 รูป รวมถึงพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราชและพระบูรพมหากษัตราธิราชเจ้า ท้องสนามหลวงในวันนี้ จึงมีความสง่างามเคียงคู่พระบรมมหาราชวังและวัดพระศรีรัตนศาสดารามต่อไป โดยงานนี้มีการจัดนิทรรศการ “ท้องสนามหลวง ณ พระนครศิวิไลซ์”บริเวณสนามหลวงฝั่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และนิทรรศการ “แม่ของแผ่นดิน”บริเวณสนามหลวงฝั่งศาลฎีกา เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวันที่ 12 สิงหาคมนี้ด้วย

                 นิทรรศการนี้ได้ถ่ายทอดเรื่องราวข้ามกาลเวลาวิวัฒนาการของท้องสนามหลวงผ่านแกเลอรี่ภาพแห่งความทรงจำ นับตั้งแต่แรกสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ สนามหลวงเป็นเพียงท้องไร่ท้องนา ในกาลสมัยต่อมาได้ยกระดับเป็นทุ่งพระสุเมรุ สถานที่ส่งเสด็จพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศ์กลับสู่สวรรคาลัย จนถึงนาหลวง สู่การเป็น มณฑลพิธี จัดงานพระราชพิธีรัฐพิธี ประเพณีต่างๆ จนกระทั่งก้าวล่วงสู่ยุคการเป็น ท้องพระโรงกลางแจ้ง สถานที่ที่ปวงชนชาวไทยจะมีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิดกับพระมหากษัตริย์อันเป็นที่รักยิ่ง และยุคศูนย์กลางพระนคร ที่เป็นศูนย์รวมกิจกรรมและความเจริญในทุกด้านจวบจนปัจจุบัน นอกจากนี้ประชาชนที่มาร่วมชมนิทรรศการยังได้ชมภาพยนตร์สารคดีชุด “ท้องพระโรงกลางแจ้งแห่งกรุงรัตนโกสินทร์” ผู้เข้าชมจะได้บรรยากาศของวันวานของท้องสนามหลวงจากอดีตถึงปัจจุบันและเหตุการณ์สำคัญต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลากว่า 229 ปี ที่จะสร้างความประทับใจไม่รู้ลืม ฉายภาพอดีต ปัจจุบันสู่อนาคตที่มีการใช้ท้องสนามหลวงอย่างรู้คุณค่า เพื่อให้ตระหนักถึงความสำคัญของพื้นที่ที่จะเป็นประโยชน์ต่ออนุชนรุ่นหลังสืบไป

                                                                                                                                                               นิทรรศการ “ท้องสนามหลวง ณ พระนครศิวิไลซ์” จะเปิดให้นักเรียน นิสิต นักศึกษา และประชาชน เข้าชมได้ตั้งแต่วันที่ 9-12 สิงหาคม 2554 ระหว่างเวลา 09.00-22.00 น. และในวันที่ 13 สิงหาคม – 11 กันยายน 2554 ระหว่างเวลา 09.00-18.00 น. โดยมิเสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น

ขอขอบคุณข้อมูลจาก : กองประชาสัมพันธ์ กทม.

เรื่อง : สายสวรรค์ ขยันยิ่ง
              

           คนที่กำลังท้อแท้ เหน็ดเหนื่อย คนที่กำลังสิ้นหวัง ทั้งจากปัญหาเศรษฐกิจ สังคม การสิ้นเนื้อประดาตัวจากภัยธรรมชาติอย่างน้ำท่วมที่กินพื้นที่เกือบครึ่งค่อนประเทศในปี 2553 นี้ อาจยังมืดแปดด้าน ไม่รู้จะหาทางออกในชีวิตอย่างไร บางคนเครียดจัดถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ดังมีตัวเลขที่กรมสุขภาพจิตต้องเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิดถึง 168 ราย (ณ สิ้นเดือนตุลาคม 2553) ดิฉันอยากให้สละเวลาอ่าน หรือฟังผู้ชายคนนี้ค่ะ “เอกชัย วรรณแก้ว” ผู้พิการที่เกิดมาไม่มีแขน ส่วนขาและเท้าทั้งสองข้างก็มีขนาดเล็กมาก โผล่พ้นลำตัวออกมาเพียงนิดเดียว แต่เขาไม่เคยยอมแพ้โชคชะตา หากแต่พยายามเรียนรู้การใช้ชีวิตทั้งในห้องเรียน(ที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย) และชีวิตในโลกกว้างอย่างผู้พิการที่มีคุณภาพ

              ดิฉันเคยพบกับเอกชัยนานมาแล้ว ตั้งแต่ยังทำงานอยู่ที่ไอทีวี นานจนจำรายละเอียดของงานไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าพบกันในวาระไหน แต่ทันทีที่เราพบกันในงานเปิดตัวหนังสือ “ล้มให้เป็น..ลุกให้ได้” ของเขา เอกชัยพูดทักทายเลยว่า “เราเคยเจอกันตอนที่ผมพาเด็กๆ ไปวาดรูปนะครับพี่”…..

              ดิฉันยิ้มรับ ออกจะเขินด้วยซ้ำที่ตัวเองไม่เป็นฝ่ายหยิบยกเรื่องนั้นมาทักทายให้เขาดีใจเสียเอง นี่ล่ะค่ะ จุดอ่อนของคนปกติ ที่บางทีเราก็ไม่ละเอียดอ่อนเท่ากับคนพิการด้วยซ้ำ!!! เอกชัย มีพี่น้อง 5 คน เขาเป็นคนสุดท้อง และเป็นคนเดียวที่เกิดมามีร่างกายไม่เหมือนคนอื่น แต่เขาโชคดีที่เกิดมาในครอบครัวที่วิเศษ คือสมาชิกทุกคนในบ้านให้ความรักความอบอุ่น และพร้อมใจกัน “ลืมความไม่พร้อม”ของเขา ทำให้เขาเติบโตขึ้นมาด้วยความเข้มแข็ง และมีทัศนคติในการใช้ชีวิตที่ดีมาก เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองมีปมด้อย หรือเป็นผู้พิการทุพพลภาพที่ต้องให้ใครมาดูแลประคบประหงม หรือมาสงเคราะห์ อย่างที่เราคุ้นชินกันในสังคมไทย ที่เป็น “สังคมแห่งการสงเคราะห์”
                      “..ผมมองว่าเรื่องสภาพทางกายมักจะทำให้ท้อแท้บ้าง แต่จริงๆ แล้วปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนพิการหรอก แต่อยู่ที่คนให้โอกาสพวกเขามากกว่า คนพิการอยากมีเพื่อน อยากมีสังคม แต่บุคคลที่สองและสามนี่เองที่เป็นคนปิดประตูกั้นเขา เช่น พ่อแม่ไม่อยากให้ลูกที่พิการออกไปไหน เพราะอายคนอื่นที่มีลูกเป็นแบบนี้ อีกอย่างหนึ่งคือ เป็นห่วง กลัวลูกจะลำบาก กลัวลูกจะทำอะไรไม่ได้..” นั่นคือมุมมองของเขา

           เอกชัยพิสูจน์ตัวเองให้คนรอบข้างเห็น ว่าเขาสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ สามารถเรียนรู้ทักษะต่างๆ ได้ ทั้งการเรียนหนังสือ และการเรียนทางด้านศิลปะ เพียงแต่อวัยวะที่เขาใช้เขียนหนังสือ และวาดรูป ก็คือ “ปาก” กับ “เท้า”

            แก้วตา ปริศวงศ์ คนเดินเรื่องรายการ “คนค้นคน” ของบริษัททีวีบูรพา ผู้ตีแผ่เรื่องราวอันน่าประทับใจของเอกชัย ยอมรับว่าเธอต้องปรับตัวอย่างมากในการติดตามถ่ายทำชีวิตของคนที่ใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากด้วย”เท้า” และการดำรงชีวิตหลายอย่างที่ธรรมชาติสอนให้เขาต้องมีพฤติกรรมไม่เหมือนคนปกติ ซึ่งยิ่งเรียนรู้ก็ยิ่งต้องทึ่ง ที่สำคัญคือ เอกชัยไม่ใช่ผู้พิการคนแรกที่เธอพานพบหรือนำเสนอเรื่องราวออกอากาศ แต่เอกชัยพิเศษกว่าหลายๆคนตรงที่เขามีทัศนคติในการใช้ชีวิตที่เข้มแข็งและงดงามมาก แก้วตายืนยันว่าที่เอกชัยเป็นอย่างนี้ ต้องยกความดีให้พ่อกับแม่ของเขาที่เติมเต็มจิตใจให้ลูกที่พิการทางกายได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด

        ทุกวันนี้เอกชัยไม่เพียงแต่พึ่งพาตนเองและใช้ชีวิตได้อย่างมีคุณภาพจนได้รับยกย่องเป็น “บุคคลพิการตัวอย่าง”และกวาดรางวัลมานับไม่ถ้วนเท่านั้น แต่เขายัง “มี” มากพอที่จะแบ่งปันให้คนอื่นที่ “ขาด”กว่าเขา ด้วยการรับสอนศิลปะให้แก่ผู้ที่มีความตั้งใจโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย และเคยเข้าไปเป็นวิทยากรสอนศิลปะให้แก่ผู้ต้องขังในเรือนจำอีกด้วย

        “ในวันที่มีมากขึ้น ในวันที่ยืนได้ด้วยขาของตัวเอง ผมยินดีจะหยิบยื่นโอกาสส่งต่อให้กับอีกหลายชีวิตที่ยังอยู่ในมุมมืด มุมที่ไม่มีใครมองเห็น เพราะอย่างน้อยการผลักดันคนเหล่านี้ให้ได้แสดงความสามารถออกสู่สังคมถือว่าเป็นการเปิดโอกาสได้อย่างดีทีเดียว เพราะการให้โอกาสคน ถือเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” นี่คือเจตนารมณ์ของเอกชัย ที่อาจยิ่งใหญ่กว่าคนปกติหลายๆคน

       ใครต้องการอ่านเรื่องราวของเขาให้ละเอียดลึกซึ้ง หรือหาหนังสือดีๆ มอบเป็นแรงบันดาลใจสำหรับใครๆ “ล้มให้เป็น..ลุกให้ได้” ของสำนักพิมพ์ดีเอ็มจี เป็นทางเลือกหนึ่งที่ดิฉันมีความสุขที่จะแนะนำค่ะ และสามารถชมคลิปสัมภาษณ์เปิดใจเอกชัย วรรณแก้ว บางส่วนจากงานวันเปิดตัวหนังสือได้เลยค่ะ

 (ชมคลิปวิดีโอ)

เรื่อง สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

วันที่ 19 กรกฎาคม 2553

              ผู้เขียนแนะนำตัวในจดหมายว่า ชื่อ ธนะชัย สุนทรเวช เป็นหลานของคุณลุงสมัคร สุนทรเวช  เขียนหนังสือเด็กเรื่อง “ฉลุย” กับ “เหวิน เหวิน” ขึ้นเมื่อเดือนมิถุนายน 2553 นี้เอง เนื่องจากตรงกับเดือนเกิดของคุณลุงสมัคร โดยใช้นามปากกาว่า “น้าเมฆ” ซึ่งเป็นการนำเรื่องราวหมาและแมวในบ้านท่านมาถ่ายทอดเป็นหนังสือสำหรับเด็ก และตั้งใจว่ารายได้หลังหักค่าใช้จ่ายจะนำไปบริจาคให้แก่โครงการหมาแมวจรจัด เหมือนกับที่คุณลุงเคยทำในสมัยที่เป็นผู้ว่าฯ กทม. ซึ่งได้ขออนุญาตท่านไว้แล้วตั้งแต่ครั้งยังมีชีวิตอยู่

                คุณธนะชัยบอกสาเหตุที่ส่งหนังสือมาให้ดิฉันอ่านว่า “…คุณสายสวรรค์ได้เคยไปสัมภาษณ์คุณลุงสมัครสมัยยังอยู่ ITV และได้คุยเรื่องเหวิน เหวิน แมวตัวโปรดของคุณลุง ครั้งนั้นทำให้คนรักแมวหลายคนประทับใจ ผมไม่แน่ใจว่าวันนั้นคุณสายสวรรค์ได้สังเกตหมาแก่สีขาวที่นอนอยุ่ในบ้านคุณลุงหรือเปล่าครับ เจ้าหมาตัวนั้นคือ ฉลุย คุณลุงเก็บฉลุยมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ เจ้าฉลุยก็เลยคิดว่าตัวเองก็เป็นแมวตัวหนึ่งในบ้าน  พอออกไปเจอหมาด้วยกัน กลิ่นแมวติดตัว เป็นเหตุให้ต้องฟัดกับหมาแถวบ้านจนตาบอด…”  

                 ในบทนำของหนังสือสำหรับเด็กเรื่อง “เหวิน เหวิน” นี้คุณธนะชัยได้ยกข้อความของคุณสมัคร สุนทรเวชที่เขียนความรู้สึกเกี่ยวกับแมวเอาไว้ว่า

                “คนที่ชอบแมวกับคนที่รักแมวนั้นไม่เหมือนกัน  คนที่ชอบแมวเจอแมวก็อุ้มเล่นด้วย แต่ถ้าแมวตัวที่เลี้ยงไว้ขึ้นไปถ่ายบนที่นอน ก็จะเกิดโมโหเอาไม้ไล่ตีแมว

                แต่คนที่รักแมวแล้ว ถ้าเจอแมวของตัวเองทำอย่างนั้น ก็ต้องจัดการอุ้มแมวออกไปไว้ที่อื่น เอาผ้าปูที่นอนไปซัก แล้วคิดหาหนทางแก้ไขไม่ให้แมวเข้าไปในห้องนอน” 

                ด้วยความมีจิตใจอบอุ่นแบบคุณพ่อลูกหนึ่ง ที่เชื่อมั่นในการเลี้ยงลูกด้วยหนังสือ และเคยสร้างสรรค์หนังสือทำมือส่งประกวดจนได้รับรางวัลรักลูกอวอร์ด ปี 2550 จากเรื่อง “คุณเต่าพูดเพราะ”มาแล้ว คุณธนะชัยจึงอยากให้คนอื่นได้เห็นคุณค่าของหนังสือเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงว่า “ถ้าเด็กๆ ได้ดูแลสัตว์เลี้ยงด้วยตัวของเขาเอง ตั้งแต่การจัดหาอาหารมาให้  พาสัตว์เลี้ยงไปหาหมอเมื่อยามเจ็บป่วย การเอาใจใส่เช่นนี้จะทำให้เด็กคนนั้นมีจิตใจอ่อนโยน มีเมตตาแม้ว่าเรื่องการพลัดพรากเป็นสัจธรรมที่เลี่ยงไม่ได้ แต่เด็กๆ ก็จะเข้าใจวงจรของชีวิตไปด้วย (เรื่องหนึ่งเจ้าของจากไปก่อน อีกเรื่องหนึ่งสัตว์เลี้ยงจากไปก่อน)”

                 น่าเสียดาย ที่คุณสมัคร สุนทรเวช ไม่ทันได้เห็นผลงานหนังสือเด็กที่ได้แรงบันดาลใจจากสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของท่านทั้ง 2 เล่มนี้  แต่เชื่อเหลือเกินว่า ใครที่ได้อ่าน ก็คงจะทำให้ได้เห็นแง่มุมความอ่อนโยนในจิตใจของท่านได้เป็นอย่างดี  และเป็นมุมส่วนตัวที่หลายคนไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก  และคนที่ไม่เคยรักหมารักแมวอาจจินตนาการไม่ถูกถึงความรักความผูกพันระหว่างเจ้าของกับสัตว์เลี้ยงผู้จงรักภักดี

                ที่สุดแล้วหนังสือทั้งสองเล่มนี้ยังจะเป็นสื่อกลางระหว่างผู้ใจบุญกับหมาแมวที่ถูกทอดทิ้งอีกด้วย โดยรายได้จากการจำหน่ายเล่มละ 55 บาทของหนังสือเรื่อง “เหวิน เหวิน” เมื่อหักค่าใช้จ่ายแล้วก็สมทบทุนให้ “โครงการรักษ์แมว ปันน้ำใจให้แมวจร”   ส่วนเรื่องของเจ้า “ฉลุย” ราคาเดียวกัน หักค่าใช้จ่ายแล้วก็สมทบทุนให้ “โครงการอาสาช่วยเหลือเพื่อนสี่ขา” ซึ่งทั้งสองโครงการมีวัตถุประสงค์ในการจัดหารายได้ช่วยเหลือสุนัขไร้บ้าน หรือแมวจรจัด ให้มีอาหารกินเพียงพอ  ดูแลรักษาสัตว์ตัวที่เจ็บป่วยหรือพิการให้มีชีวิตที่ดีขึ้น ตลอดจนช่วยฉีดวัคซีน และทำหมัน เป็นต้น 

       ขอบคุณนะคะ “น้าเมฆ” ผู้คิดและทำอะไรดีๆ อย่างนี้  และหวังว่าคงจะมีหนังสือสำหรับเด็กเล่มต่อไปๆ ออกมาในเร็ววัน เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ที่มา: นสพ.โพสทูเดย์ วันพุธที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2552

วีรกรรมของไอ้มนุษย์ค้างคาว

         ความขัดแย้งได้บานปลายกลายเป็นการจลาจลบนท้องถนน มีการก่อเหตุรุนแรงในหลายจุด เป็นเหตุให้รัฐบาลต้องเคลื่อนกำลังทหารและตำรวจออกมารักษาความสงบเรียบร้อย ตอนเช้ามืดของวันที่ 13 เม.ย.

          มีเพียงจุดเดียวเท่านั้น บนนถนนหน้าแฟลตดินแดง กลุ่มนปช. เคลื่อนรถบรรทุกแก๊สจอดขวางเส้นทางจราจรหน้าแฟลตดินแดง พร้อมเปิดวาล์วแก๊สข่มขู่เจ้าหน้าที่ ประกาศจุดระเบิดรถแก๊ส หากเจ้าหน้าที่ใช้กำลังเข้าเคลียร์สถานการณ์โดยมีชีวิตชาวบ้านเป็นเดิมพัน  กลิ่นแก๊สตลบอบอวลทั่วบริเวณ บรรยากาศเริ่มเขม็งเกลียวมากขึ้น เกิดการยื้อยุดฉุดกระชากและเกิดศึกปะทะระหว่างชาวบ้านกับผู้ชุมนุมหลายระลอก เวลาล่วงเลยจากเช้าจรดเย็น ยังไม่มีใครสามารถยุติเหตุการณ์ได้

          ทหารและตำรวจที่ได้รับคำสั่งให้คลี่ คลายสถานการณ์ เหมือนตกอยู่ในอาการจนแต้ม และหากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนสิ้นแสงพระอาทิตย์…อันตรายจะเพิ่มเป็นทวีคูณ เจ้าหน้าที่ทำได้ดีที่สุดเพียงประกาศให้ประชาชนชาวแฟลตอพยพไปอยู่ในสถานที่ปลอดภัย

          พิจิต เชื้อแก้ว หนุ่มชาวแฟลตดินแดง นอนไม่หลับมาตั้งแต่เช้ามืดจากเสียงปืนนับพันนับหมื่นนัดที่เจ้าหน้าที่ยิงขึ้นฟ้าเพื่อสลายการชุมนุมบริเวณสามเหลี่ยมดินแดง เจ้าหน้าที่สามารถเคลียร์การจลาจล จุดนั้น แต่อันตรายกลับเข้าใกล้ตัวเขามาก กว่า ถึงขั้นมาเยือนหน้าบ้าน ต่อหน้าชุมชนของพวกเขา

          พิจิต หรือ แตงโม ชื่อที่ประชาชน ชาวแฟลตมักคุ้นกว่า เหลือบมองไปที่ชุดแบทแมน หนึ่งในซูเปอร์ฮีโร่จากการ์ตูนและภาพยนตร์ซึ่งเขาคลั่งไคล้… แล้วก็ถึงเวลาที่ประชาชนคนไทยทั้งประเทศต้องมึนงง และขำขันกับภาพที่เสนอผ่านจอโทรทัศน์ ชายหนุ่มในเครื่องแบบแบทแมนเต็มยศ กระโดดลงบนพื้นถนน พื้นที่แห่งความตึงเครียด เงาร่างสีดำ มือข้างหนึ่งถือกล้องถ่ายวิดีโอ อีกมือหนึ่งชูกำปั้นทำท่าเหมือน จะบิน วิ่งอย่างทะมัดทะแมงไปที่กลุ่ม เจ้าหน้าที่ สลับกับวิ่งไปยังกลุ่มนปช. ที่ควบคุมรถบรรทุกแก๊ส ผู้คนเริ่มส่งเสียงหัวเราะ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่ และกลุ่มคนที่ข่มขู่ว่าจะระเบิดรถบรรทุกแก๊ส ไม่เพียงเท่านั้น แบทแมนยังกระโดดขึ้นเกาะประตูรถบรรทุกแก๊ส ส่ายกล้องและสายตาบันทึกเหตุการณ์ภายในรถก่อนวิ่งกลับมาทางเจ้าหน้าที่ บรรยากาศเริ่มคลี่คลาย นาทีถัดมา รถบรรทุกน้ำของฝ่าย เจ้าหน้าที่เคลื่อนเข้าไปยังที่ตั้งของรถบรรทุกแก๊สอย่างช้า โดยมีเงาร่างสีดำ กระโจนขึ้นเกาะรถบรรทุกน้ำ มือข้างหนึ่งถือกล้องถ่ายวิดีโอ อีกมือหนึ่งชูกำปั้นทำท่าเหมือนจะบิน

          ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้คน ท่ามกลางความมึนงงของทุกสายตา…ท่ามันจะบ้า ในเสี้ยวนาทีที่ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในอาการตะลึงงัน ทันใดนั้นรถแก๊สเจ้าปัญหาก็ถูกสตาร์ตเครื่องและค่อยๆ ถอยออกจากจุดเกิดเหตุ กลุ่มคนเสื้อแดงเริ่มแตกฮือ เปิดช่องให้ทหารเข้าสลายการชุมนุมโดยสะดวก จนกระทั่งคลี่คลายสถานการณ์ได้ในที่สุด

         ในนาทีที่รถแก๊สกำลังเคลื่อนย้ายออกจากจุดเกิดเหตุ…“ไอ้มนุษย์ค้างคาว” ก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้แต่วีรกรรมที่เป็นตำนานเล่าขานในชุมชนชาวแฟลต กับปริศนาทิ้งท้ายว่าชายนิรนามผู้นั้นคือใคร แบทแมนหายไปหลังภารกิจสิ้นสุด สันติสุขกลับคืนสู่ชาวแฟลตดินแดง…

          สื่อมวลชนทั้งไทยและเทศ ออกตามหาเขาเพื่อค้นหาซูเปอร์ฮีโร่สายพันธุ์ไทยไม่ต่างจากบทภาพยนตร์ หลายคนคาดเดาจากท่าวิ่งกระฉับกระเฉง ไม่มีการเหนื่อยหอบ แบทแมนน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ทหารหน่วยใดหน่วยหนึ่ง ซึ่งมีความชำนาญด้านปฏิบัติการจิตวิทยา แต่ไม่ใช่….

          พิจิต เชื้อแก้ว กลับมาเป็นไอ้แตงโม ของแม่ค้าส้มตำใต้ถุนแฟลต ไม่กระสาว่า เขากลายเป็นคนดังของประเทศนี้ไปแล้วด้วยวีรกรรมอาจหาญอันเหลือเชื่อของเขา “ผมไม่ได้บ้า แล้วก็ไม่ได้อยากดัง ผมเพียงแต่คิดว่าต้องลงมือทำอะไร สักอย่าง” แตงโม บอก ขณะที่ทหารไม่สามารถทำอะไรได้ แตงโมจึงตัดสินใจลอกคราบเปลี่ยนชุดเป็นซูเปอร์ฮีโร่ แต่ไม่ได้ต้องการเป็นวีรบุรุษพิทักษ์โลก เพียงแต่อยากสร้างบรรยากาศผ่อนคลายในสถานการณ์ที่ตึงเครียด และไม่ต้องการให้เกิดการหลั่งเลือด

          “นาทีนั้นผมไม่ได้คิดอะไรจริงๆ แค่ ต้องการวิ่งไปถ่ายวิดีโอเก็บไว้เป็นอนุสรณ์ ซึ่งผมสังเกตได้ว่าคนแถวนั้นเริ่มปรากฏรอยยิ้มและเสียงหัวเราะขึ้น อย่างน้อย ก็ถือว่าภารกิจของผมประสบความสำเร็จแล้ว”  ทว่า ฉากจบที่น่าประทับใจคนดูคือฉากสุดท้าย เมื่อมนุษย์ค้างคาวกระโจนขึ้นรถบรรทุกน้ำที่กำลังเคลื่อนเข้าไปดับอุณหภูมิความร้อน ซึ่งเป็นเสี้ยวนาทีเดียวกันกับการเคลื่อนย้ายรถแก๊สออกมาได้สำเร็จ พร้อมกับเสียงไชโยโห่ร้องของชาวบ้าน

           “ที่จริงแล้วผมไม่ได้มีส่วนร่วมในการกู้รถแก๊สอย่างที่ใครเข้าใจ และไม่คิดจะแย่งซีนใคร แต่สถานการณ์ก็ได้สร้างวีรบุรุษ ขึ้นแล้ว สิ่งที่ผมลำบากใจก็คือ การเสนอข่าวของสื่อมวลชน เพราะถ้าไม่ถูกอกถูกใจใครเข้า ผมก็อาจตกเป็นเป้าได้” แตงโม เผยความรู้สึก

           บางทีเจ้าตัวอาจไม่รู้ว่า สิ่งที่ทำไปนั้นกลับกลายเป็นวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ เพราะ ได้ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากผู้ชุมนุม และทำให้เจ้าหน้าที่ทราบว่าภายในห้องคนขับรถแก๊สปราศจากผู้คน ทำให้เจ้าหน้าที่สามารถเข้าไปกู้รถแก๊สออกมาได้อย่างปลอดภัย นำมาซึ่งความสงบสุขกลับคืนสู่ชุมชนชาวแฟลตอีกครั้ง เช่นเดียวกันที่เขาไม่ทราบด้วยว่า สิ่งที่ได้กระทำลงไปเสี่ยงถึงการสูญเสียชีวิตของตัวเองอย่างที่สุด!

คำถามที่ทุกคนอยากรู้…ไอ้หมอนี่เป็นใคร!?

          ฮีโร่กู้รถแก๊ส เป็นประชาชนคนเดินดินธรรมดา ที่เราสามารถพบปะได้บนท้องถนน เป็นเซลส์แมนขายอุปกรณ์ทอล์กกิงดิกชันนารี ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ด้วยรายได้เดือนละหมื่นกว่า เพื่อเลี้ยงครอบครัว อันประกอบด้วยภรรยาและบุตรอีก 2 คน ค่ำๆ แตงโมมักจะมานั่งรับประทานอาหารที่ร้านลาบ แกล้มกับเครื่องดื่มขมๆ เย็นๆ เคล้าเสียงเพลงหมอลำซิ่งจากตู้คาราโอเกะ  แตงโมเป็นคนสนุกสนานร่าเริง

           ที่สำคัญมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ประกอบสัมมาอาชีพปกติในฐานะเซลส์แมน ชอบออกกำลังกายด้วยการวิ่งเพื่อสุขภาพ และทำทุกเช้าก่อนออกเดินทางไปทำงาน เป็นนักวิ่งมาราธอน เคยวิ่งแข่งมา แล้วหลายรายการ เริ่มเข้าสู่วงการกรีฑาประมาณปี 2543 โดยฝีเท้าของแตงโม จัดอยู่ในอันดับต้นๆ ของบรรดานักวิ่งลมกรดทั้งหลาย และไม่ว่าจะมีการจัดมหกรรม วิ่งมาราธอนรายการไหน เขาก็ไม่เคยพลาดที่จะเข้าร่วม

          ต่อมาแตงโมเริ่มค้นพบตัวเองว่า ความสุขในการวิ่งไม่ได้อยู่ที่การแข่งขันทำความเร็ว แต่ความสุขอยู่ระหว่างเส้นทางก่อนถึงเส้นชัย ในที่สุดเขาจึงหันมาเอาดีในการเป็นนักกีฬาแฟนซี แทนที่จะแข่งขันเพื่อเอาชนะ

          “ผมเป็นโรคเสพติดการวิ่ง ทำยังไงก็เลิกไม่ได้ ขนาดไม่มีเงินค่าสมัคร ผมก็จะขอวิ่งด้วย โดยขอใส่ชุดแบทแมนไปร่วมแจมในสนาม ทางเจ้าภาพเขาก็เห็นใจ ตั้งแต่นั้นมาคนในวงการกรีฑาก็เริ่มรู้จักมากขึ้นในฐานะนักวิ่งแฟนซี” เขากล่าว  ใช่แล้ว ทุกวันนี้เขาชอบแต่งตัวแปลกๆ ไปเชียร์กีฬา มีทั้งชุดแบทแมน สไปเดอร์แมน ซูเปอร์แมน ชุดบางระจัน

          ใช่ครับ….แม้กระทั่งซีเกมส์ที่ประเทศลาว เขาก็ไม่พลาดที่จะติดตามไปเชียร์ทีมชาติไทย โดยเฉพาะกีฬาฟุตบอล บางท่านอาจเห็นแบทแมนวิ่งซ้ายวิ่งขวา กระโดดโลดเต้นเชียร์ทีมไทยแวบๆ ผ่านการถ่ายทอดสด ใครหนอจะคิดว่า ภายใต้ชุดคลุมสีดำ เขาคือคนที่ถูกยกย่องให้เป็นฮีโร่ผู้กู้สถานการณ์วิกฤตหนึ่งในสงกรานต์เลือด

พิจิต เชื้อแก้ว หรือแตงโม บุคคล แห่งปี!

(คลิกชมวีดีโอ)

          ดิฉันหยิบหนังสือเล่มนี้จากชั้นวางในร้านหนังสือด้วยแรงดึงดูดจากหน้าปกค่ะ 

          นอกจากชื่อเรื่องที่อ่านปุ๊ปก็ท้าทายให้ตีความไปต่างๆ นานา แล้ว หัวหนังสือยังการันตีว่าเป็น “หนังสือขายดีติดอันดับ International Bestseller” อีกด้วย เปิดดูข้างในก็ติดใจ เพราะอ่านง่าย มีภาพการ์ตูนประกอบ และตัวหนังสือแต่ละหน้าน้อยๆ สะอาดตา เหมือนกำลังอ่านนิทาน เพียงแต่เนื้อหาที่สื่อสาร เป็นนิทานสำหรับผู้ใหญ่วัยทำงานที่สะท้อนเรื่องวัฒนธรรมองค์กรได้อย่างชัดเจนค่ะ 

          ถ้าใครไม่เคยอ่านก็ลองดูเนื้อเรื่องที่ดิฉันย่อมาแบบไม่ยับเยิน (คือตัดและข้ามต้นฉบับเขาน้อยมาก) ดูนะคะ 

………………………………………… 

          กาลครั้งหนึ่ง ดินแดนแห่งหนึ่งถูกปกครองโดยนกเพนกวิน นกเพนกวินเกือบทั้งหมด(ซึ่งเป็นผู้บริหารขององค์กรต่างๆในดินแดนนี้) ใส่สูทเหมือนกัน และสีเดียวกัน ขณะที่นกตัวอื่นๆ เลือกใส่เสื้อผ้าหลากสี หลายสไตล์ ตามวิถีชีวิตของตัวเอง นกตัวไหนถูกคาดหวังว่าจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง จะต้องทำตัวเหมือนนกเพนกวิน เดินก้าวขาสั้นๆ ใส่เสื้อผ้าสีเดียว แบบเดียวกับนกเพนกวิน และเชื่อผู้นำอย่างเคร่งครัด ใครที่เข้ามาอยู่ใหม่ จะต้องถูกฝึกระเบียบปฏิบัติเหล่านี้ ด้วยปรัชญาที่ว่า 

          “นี่คือวิถีที่พวกเราปฏิบัติ..ถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงทำให้เหมือนกับที่พวกเราทำ”

          แต่แม้ว่านกชนิดอื่นจะพยายามทำให้เหมือนนกเพนกวินมากแค่ไหน ก็ไม่เคยได้รับการเลื่อนขั้นไปอยู่ในตำแหน่งสำคัญๆ แม้แต่ตัวเดียว!

          อย่างไรก็ตาม ทุกชีวิตจะดำเนินไปด้วยดีในดินแดนแห่งนี้ ถ้าเล่นตามกฎของนกเพนกวิน 

          วันหนึ่งนกเพนกวินอาวุโสได้ไปเยือนดินแดนอื่นและประทับใจความเก่งกาจฉลาดเฉลียวของนกตัวหนึ่งเข้า และคิดว่าน่าจะเข้ามาทำประโยชน์ในดินแดนของนกเพนกวินได้ จึงเป็นที่มาของ “เพอร์รี่” นกยูงจอมซ่า ร้องเสียงดัง และสีสันฉูดฉาดสดใส 

          ประวัติของเพอร์รี่ คือนกที่มีพรสวรรค์ ทำงานเก่ง มีผลงานมากมายในดินแดนของตัวเอง เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ จินตนาการเป็นเลิศ และมีเพื่อนมากมาย 

         แรกมาอยู่ในดินแดนใหม่ ทั้งเหล่าเพนกวินอาวุโส และเพอร์รี่เองต่างก็ตื่นเต้นและประทับใจซึ่งกันและกัน เพนกวินชอบใจที่เห็นนกยูงกางปีกสีสันสวยงามต่อหน้านกตัวอื่นๆ เสมอ ส่วนเพอร์รี่เองก็เห็นความสง่างาม เคร่งขรึม และดูยิ่งใหญ่มากในองค์กรเพนกวิน และต่างก็คิดว่าการได้ร่วมงานกัน จะนำมาซึ่งความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ แต่เมื่อทำงานไปสักพัก เพอร์รี่ก็รู้สึกว่า เขาไม่ควรกางปีกที่เต็มไปด้วยสีสัน ต่อหน้าสาธารณชนบ่อยเกินไป ดังนั้น… 

         นกยูงจึงหุบปีกไว้กับตัวเกือบตลอดเวลา เก็บนิสัยแบบนกยูง และทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่เพื่อให้นกเพนกวินยอมรับ และเมื่อนั้นเขาคงจะได้แสดงความเป็นนกยูงตามธรรมชาติ แต่ความจริงคือ…. 

        ดินแดนนี้ต่างกันอย่างลิบลับกับดินแดนที่เพอร์รี่จากมา ในดินแดนที่เขาเติบโตนั้น เป็นดินแดนของการเรียนรู้ ซึ่งประกอบไปด้วยนกนานาชนิด มีนกเค้าแมวที่แสนฉลาด มีนกอินทรีเจ้าเวหา มีนกเหยี่ยวเจ้าแห่งการล่าเหยื่อ มีนกแปลกๆหลายอย่าง มีนกหงส์ ผู้สง่างาม และนกกูนี่ ที่แปลกประหลาด สังคมที่เต็มไปด้วยนกหลากหลาย เต็มไปด้วยเสียงเอะอะวุ่นวาย เสียงพูดคุย เสียงกิจกรรม และการแข่งขัน นกทุกตัวทำงานหนัก เรียนรู้อย่างรวดเร็ว มีความคิดสร้างสรรค์ และต้องการความสำเร็จ  

        ในดินแดนแห่งการเรียนรู้ นกทุกตัวไม่ได้คิดเหมือนกันหมด แต่พวกเขาชอบการพูดคุย ถกเถียง เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี และที่สำคัญคือ พวกเขาจะให้ความสำคัญอย่างมากกับคนที่สร้างสรรค์ และทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ โดยไม่เกี่ยงว่าจะเป็นนกชนิดใด แต่เพอร์รี่ในดินแดนใหม่ ผลงานเก่าๆที่เขาสร้างมา ไม่ได้มีความหมาย มีนกหลายตัวที่หวังดีแนะนำให้เพอร์รี่ปรับตัว หัดเดิน หัดพูด และหัดทำงานตามแนวทางของนกเพนกวิน ซึ่งทำให้เขารับไม่ได้  

           “ผมผิดตรงไหน ที่จะเป็นตัวของตัวเอง”

        เพอร์รี่ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นี้ลำพัง เพราะมีนกชนดอื่นๆ อีกที่ถูกเลือกให้มาทำงานในดินแดนของนกเพนกวินเช่นเดียวกับเขา  ทั้ง “เอ็ดเวิร์ด” นกอินทรี ที่นกเพนกวินไม่ชอบสำเนียงการพูดและบุคลิกของเขา 

       “เฮเลน” นกเหยี่ยว ที่มีสายตาและกรงเล็บที่แหลมคม ซึ่งเหล่านกเพนกวินมองว่าเป็นพวกก้าวร้าวรุนแรง 

        รวมถึงเจ้า “ไมค์” นกฉลาด ที่ชอบคิดนอกกรอบ และ “ซาร่า” หงส์แสนสวยที่เพนกวินมองว่าเป็นพวกเพ้อฝัน ก็ล้วนตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน 

        อย่างไรก็ตาม เพอร์รี่ ไม่ยอมเปลี่ยนตัวเองเป็นนกเพนกวินเด็ดขาด  เพราะคิดว่าสักวันหนึ่ง คุณค่าความเป็นนกยูงของเขา จะได้รับการยอมรับ นกชนิดต่างๆ ที่เข้ามาทำงานในดินแดนแห่งนี้ด้วยความหวัง ต่างหดหู่ เศร้าใจ และถึงเวลาจากไปในที่สุด ทั้งลาออกไปและถูกไล่ออก ด้วยเหตุผลที่ว่า“คุณไม่เหมาะกับที่นี่”เพอร์รี่เป็นนกตัวแรกที่ลาออก และมุ่งหน้าไปยังดินแดนแห่งโอกาส ที่มีคนร่ำลือ ดินแดนแห่งนี้ ผลงานและการมีส่วนรวมจะได้รับการเอาใจใส่ 

         ความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจะได้รับการยกย่อง เขาสามารถกางปีกออกเพื่อแสดงสีสันได้อย่างเต็มที่ ได้รับความชื่นชมในความสามารถพิเศษที่เขามี  เช่นเดียวกันกับนกตัวอื่นๆ ที่ต่างก็ได้รับ 

         นกทุกตัวสามารถร้องเพลง แม้เสียงร้องจะไม่เหมือนกัน ที่ดีที่สุดคือ….พวกเขาเชื่อมั่นในตัวผู้นำ นกทุกตัวที่ได้รับการคัดเลือกเข้าไปสู่ตำแหน่งต่างๆ  ล้วนเกิดจากฝีมือ ทักษะ และความสามารถ เพราะคำขวัญของที่นี่คือ “ยิ่งใหญ่จากความหลากหลาย”

        นกบางตัวว่ายน้ำ………..บางตัวบิน………และบางตัวใช้ขาเดินบนพื้นดิน ความแตกต่างแบบนี้เอง ที่ทำให้เกิดมุมมองที่กว้างไกล และทำให้พวกเขาแลกเปลี่ยนความคิดกันได้อย่างเสรี การแลกเปลี่ยนความคิด ทำให้พวกเขาฉลาด และความฉลาด ทำให้องค์กรประสบความสำเร็จ เพอร์รี่รู้ทันทีว่า “เขาได้พบบ้านใหม่แล้ว”วันคืนผ่านไป…. 

        เมื่อเรื่องราวของดินแดนแห่งเสรีภาพและโอกาสแพร่สะพัด นกตัวอื่นๆ เพื่อนของเพอร์รี่ ต่างก็โบยบินมาสมทบด้วยความหวังและในดินแดนแห่งนี้ เอดเวิร์ดสามารถบินได้อย่างเสรี และบินสูงได้เท่าที่ใจต้องการ นกตัวอื่นๆ ชื่นชมความสง่างามและเป็นตัวอย่างว่าจะต้องบินสูงให้ได้สักวัน ไม่มีนกตัวไหนสนใจเสียงพูดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาเลย 

       เฮเลนได้รับการต้อนรับ มีคนเห็นคุณค่าในสัญชาตญานการแข่งขันและการล่าของเธอ ซี่งจะช่วยเพิ่มความสามารถให้องค์กรมองเห็นจุดเล็กๆที่อาจสร้างธุรกิจแนวใหม่ ไมค์ ก็สนุกสนานกับการกระโดดจากโครงการหนึ่งไปอีกโครงการหนึ่ง  ทำงานหนักและรวดเร็ว มีแนวคิดใหม่ๆ นำเสนอได้ตลอดเวลา

       ซาร่าก็เช่นกัน…..เธอค้นพบว่าดินแดนแห่งโอกาส เป็นที่สำหรับเธอที่จะแสดงความฝันภาพสะท้อน จินตนาการ และสไตล์การทำงานของเธอ อย่างที่คงไม่สามารถแสดงออกได้ในที่ไหนๆ นกตัวอื่นๆ ต่างมารุมล้อม ต้องการทำงานกับเธอ และมีส่วนร่วมในความฝันไปกับเธอด้วย

        บรรดานกที่แตกต่างเหล่านี้ ต่างเติบโตและมีความสุข อย่างที่ไม่เคยได้พบมาก่อน พวกเขารู้สึกอบอุ่น และได้รับการชื่นชมจากนกตัวอื่นๆ ในดินแดนนี้ พวกเขาได้พบความเป็นอิสระแบบใหม่

        ที่ยอมให้นกแต่ละตัวบินได้ในรูปแบบของตัวเอง พวกเขาทำงานอย่างหนัก และได้รับผลอย่างคุ้มค่าจากการทำงานของพวกเขาเองเหนือสิ่งอื่นใดพวกเขามีความสุขกับการที่ได้เป็นตัวของตัวเอง………

        เป็นอย่างไรบ้างคะ อ่านแล้วรูสึกจี๊ดๆ เจ็บๆ คันๆ เมื่อเปรียบเทียบกับวัฒนธรรมองค์กรของตัวเอง หรืออมยิ้มที่คุณได้อยู่ในองค์กรที่เป็นดินแดนแห่งเสรีภาพและโอกาสอยู่แล้ว ถ้าเป็นอย่างหลังก็ดีใจด้วยจริงๆ  ค่ะ

        ตอนท้ายหนังสือเล่มนี้เขาจะสอนเรื่องกลยุทธ์การทำงานสำหรับนกแต่ละชนิด เทคนิคการเปลี่ยนแปลงตัวเอง และเปลี่ยนแปลงองค์กรของตัวเองด้วย และดิฉันยังเจอวิดีโอคลิป ใน Youtube ที่เป็นการ์ตูนแอนิเมชั่นเรื่องเดียวกันนี้ด้วย ลองเข้าไปดูสิคะ

 (คลิกชมภาพวีดีโอประกอบ)

          Comfort Zone เป็นความรู้สึกสบายที่เคยชิน ซึ่งดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไร แต่ความรู้สึกสบายที่เคยชินนี้เองจะดึงให้ชีวิตเรานิ่งอยู่กับที่ มีกิจวัตรเดิมๆ ทั้งเดือน ทั้งปี ไม่พยายามเสาะหาโอกาสใหม่ๆ ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงอะไร ที่จะทำให้ชีวิตประจำวันของเราถูกกระทบกระเทือน มิหนำซ้ำ….เรายังอาจต่อต้านผู้อื่นที่พยายามจะเปลี่ยนแปลงตัวเราหรือสิ่งแวดล้อมใดๆ ที่จะมากระทบเราอีกต่างหาก!

     หนังสือเล่มนี้อธิบายเรื่อง Comfort Zone และชักจูงโน้มน้าวใจให้เราผลักตัวเองออกนอกพื้นที่นี้ เพื่อก้าวไปสู่สิ่งที่ท้าทายกว่า แม้อาจจะเสี่ยงบ้าง……………..

     การเปลี่ยนแปลงโดยไม่มีการเจ็บปวดนั้นเป็นไปไม่ได้ค่ะ……………

     แต่เมื่อจะเปลี่ยนแปลง เราอยากเป็นผู้เปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยความกล้าหาญ หรือถูกผู้อื่นมาบังคับให้เราเปลี่ยนดังนั้น กุญแจสำคัญที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลง คือการเรียนรู้ที่จะทนความรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจที่เกิดขึ้นเมื่อเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง…………..

      คุณอาจรู้สึกถึงความเครียด ความเกร็ง ความอาย ความโกรธ ความตื่นเต้น ความกังวล ความรำคาญ และอื่นๆอีกมากมาย

      คุณอาจเสียเวลา และทรัพยากรอื่นๆ คุณอาจต้องเปลี่ยนตารางชีวิต เพราะคุณต้องใช้เวลามากขึ้น โดยเฉพาะช่วงแรกๆ

      คุณอาจต้องเจอกับความผิดพลาดได้ในช่วงที่กำลังทดลองอะไรใหม่

      คุณต้องยอมรับปฏิกิริยาของคนรอบข้าง คนอื่นอาจจะงง หรือต่อต้านการเปลี่ยนแปลงของคุณ เพราะเขาอาจถูกผลกระทบ แต่ทั้งหมดนี้ต้องเทียบกันกับประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นในแง่ต่างๆ เช่น……………………

      คุณจะมีความสุขขึ้น มั่นใจขึ้น หรือภูมิใจในตัวเองมากขึ้นไหม?

      คุณจะมีเวลามากขึ้น ได้เงินมากขึ้น หรือมีพลังเพิ่มขึ้นไหม?

      คุณจะเข้ากับคนอื่นได้ดีขึ้น ได้รับความเคารพมากขึ้น มีคนฟังมากขึ้น ลดข้อขัดแย้งกับคนอื่น และสามารถพูดคุยกับคนอื่นอย่างมั่นใจมากขึ้นไหม?

      คุณจะก้าวหน้าในงานที่ทำมากขึ้น รับงานที่ท้าทายมากขึ้น เปลี่ยนแปลงอะไรในบริษัท เป็นผู้นำที่ดีขึ้น หรือมีผลประกอบการดีขึ้นไหม?

ถ้าได้คำตอบแล้ว…………..

       ตอนนี้ถึงเวลาที่จะเปลี่ยนแปลงหรือยัง…………..

       คนกลุ่มแรกอาจจะตอบว่า ไม่ได้คิดที่จะเปลี่ยนอะไรเลยแม้แต่น้อย ฉันอยู่ของฉันอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่นา หรือเวลาเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงแล้วไปไม่ถึงจุดหมาย ก็จะพูดว่า “เห็นมั้ย…ฉันบอกแล้วว่าทำไม่ได้หรอก”

       คนกลุ่มที่สองเป็นพวก “กำลังคิดอยู่” คืออาจกำลังชั่งใจ คิดถึงข้อดีข้อเสียของการเปลี่ยนแปลงอยู่ ก็เลยยังไม่จัดการกับความคิดและลงมือทำอะไรเสียที ได้แต่ผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ บางคนอาจคิดโน่นคิดนี่ไปตลอดชีวิต….สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร

       กลุ่มที่สามเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องที่ดีแน่แล้วล่ะ แต่ก็อยู่แค่ขั้นเตรียมการ ไม่ลงมือสักที รู้ไหมคะว่าถ้าเตรียมนานกว่า 1 เดือน….คุณจะกลับไปเป็นคนกลุ่มที่สองอีกครั้ง

       กลุ่มที่ 4 Action คือลงมือทำ ใครกำลังอยู่ในช่วงเวลาเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิตอยู่ต้องปรบมือดังๆ ให้เลยค่ะ

       และสุดท้าย…เป็นกลุ่มที่เปลี่ยนแปลงแล้ว แต่ต้องการรักษาสภาวะที่พัฒนาแล้วให้ประสบความสำเร็จในระยะยาว

     สมมติว่าเป็นขาวีน ที่กลับเนื้อกลับตัว ใจเย็นลงแล้ว อยู่มาวันหนึ่งโมโหจนลมออกหูแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป ก็ไม่ต้องกังวลว่าแย่แล้ว กลับไปเป็นคนขี้วีนเหมือนเดิมอีกแล้ว….

     ในหนังสือแนะนำว่า คุณอาจจะขอโทษเพื่อนร่วมงาน และบอกเขาว่าคุณกำลังฝึกควบคุมอารมณ์ให้ดีขึ้น และคุณจะดีใจมากถ้าเขาจะช่วยแนะนำคุณบ้าง จากนั้นก็เตรียมฟัง….

      ฟังสิ่งที่คุณไม่อยากฟังให้ได้ (ซึ่งยากมากค่ะ) เมื่อมีใครสักคนคัดค้านแผนของคุณ คุณมักจะรู้สึกว่าต้องเถียงให้ชนะ ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณจะมีปํญหา 2 ข้อคือคุณจะไม่ได้รับฟังสิ่งที่อาจเป็นประโยชน์ต่อตัวคุณ และสอง เมื่อไม่ได้ฟัง คุณก็จะไม่สามารถหาวิธีทำให้คนที่คัดค้านกลับมาสนับสนุนคุณได้  บางครั้งเราก็ตัดสินใจด้วยอารมณ์มากกว่าเหตุผล คนที่คัดค้านเรามักจะมีมุมมองที่ต่างจากเราออกไป เพราะฉะนั้นถึงแม้ในที่สุดเราจะไม่เห็นด้วย แต่เราก็จะได้มุมมองใหม่ๆ

       เมื่อคุณต้องการทำอะไรที่อยู่นอก Comfort Zone เพื่อให้ได้มาซึ่งความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่นั้น ความล้มเหลวอาจเกิดขึ้นได้ทุกขณะ แต่ความล้มเหลวก็คือกุญแจดอกสำคัญที่ทำให้เราได้เรียนรู้และเพิ่มเติมศักยภาพในตัวเอง

        เมื่อเรามองความล้มเหลวบนพื้นฐานของการมองโลกในแง่ดี เราอาจจะมีโอกาสที่จะประสบความสำเร็จมากขึ้น

       หนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาถึง 16 บท ซึ่งทุกบทจะระบุขั้นตอนการพัฒนาไปสู่การเป็นผู้นำที่มั่นใจ โดยมีเรื่องราวของบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริง ซึ่งผู้เขียนคือ ดร.ลารีน่า เคส นักจิตวิทยาและที่ปรึกษาธุรกิจ ผู้เชี่ยวชาญการพัฒนาตนเอง นำมาจากคนไข้หรือลูกค้าของเธอ บางเรื่องอาจไกลตัวเราไปหน่อย แต่หลายเรื่องก็สามารถนำมาเทียบเคียงกับเราและนำมาปรับใช้ได้อย่างแนบเนียน

       ดิฉันชอบอาจหนังสือประเภทนี้มาก  เพราะชีวิตบางช่วงก็อยู่ใน Comfort Zone เกินไป จะก้าวออกมาแต่ละที ต้องคิดแล้วคิดอีก เครียดแล้วเครียดอีก การมีหนังสือดีๆ ที่ยุให้เราก้าว หรือผลักตัวเองออกมาจากพื้นที่เคยชิน เพื่อก้าวไปสู่สิ่งที่ดีกว่า ได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า และมีประโยชน์แก่ส่วนรวมมากกว่าเดิม จึงเสมือนมีพี่เลี้ยงชั้นดีที่หยิบมาอ่านได้ทุกเมื่อ

       Comfort Zone ของคุณคืออะไร อยากจะผลักตัวเองออกมาหรือไม่ กำลังคิดอยู่……..ทำอยู่……..หรือก้าวออกมาสำเร็จแล้ว เล่าให้ฟังบ้างสิคะ

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

       Larina Kase,Psy.D.,MBA เป็นนักจิตวิทยาธุรกิจ นักพูดมืออาชีพ  เป็นที่ปรึกษาเรื่องการพัฒนาตนเองและความเป็นผู้นำ ช่วยผู้คนพัฒนาตัวเองไปเกินกว่าที่แต่ละคนคาดคิด

แปลโดย ดร.ศาศวัต มหาบุญพาชัย และ ดร.เต็มยศ ปาลเดชพงศ์

          เมื่อก่อนดิฉันจะมีอาการที่เรียกว่า “จิตตก” บ่อยกว่าทุกวันนี้เยอะ “จิตตก”ที่ว่านี้ คือกังวลไปเสียทุกเรื่อง กลัวทำผิด กลัวสิ่งที่ตัวเองพูด ทำ หรือแม้แต่ “คิด”

จะผิดหรือไม่ถูกใจคนรอบข้าง กลัวคนโกรธ กลัวคนเกลียดขี้หน้า ทำอะไรจึงระมัดระวังไปหมด ทั้งๆที่ บางเรื่องก็สร้างความเหนื่อย ความเครียด แบบไม่เข้าท่า

          หน้าที่ความรับผิดชอบในการเป็นผู้ประกาศข่าว หรือสื่อสารมวลชน ที่สามารถชี้นำผู้ชมผู้ฟังได้นั้น เป็นหน้าที่พิเศษที่ต้องมีความระมัดระวังอย่างมากอยู่แล้วในการทำงาน แต่อะไรที่ “ตึง” หรือ “สุดโต่ง” เกินไปก็ไม่เป็นผลดี คนที่อยู่ในอาชีพเดียวกับดิฉันมากมายจะค่อนข้างเครียด มุ่งมั่นแข่งขันจนอาจเกินพอดี เรามักกลัวดูโง่ กลัวพูดกับคนอื่นไม่รู้เรื่อง กลัวคนไม่ชอบ กลัวการอยู่แถวหลัง (แม้บางครั้งแถวหลังอาจสบายกว่าแถวหน้า) ถ้าเป็นผู้หญิงประเภท “ผู้ยิ้ง..ผู้หญิง” ก็ยิ่งจะจิตตกเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเพิ่มขึ้นอีก อย่างเช่นกลัวไม่สวย กลัวอ้วน กลัวแก่ กลัวถูกนินทา กลัวไม่ก้าวหน้า กลัวถูกเปรียบเทียบ …..ฯลฯ

          “A New Earth” หรือชื่อภาษาไทยว่า “โลกใหม่” ให้บทเรียนเกี่ยวกับการ “ตื่นรู้” ที่ดิฉันปลื้มมากๆ หนังสือเล่มนี้เขียนโดย Eckhart Tolle (เอกฮาร์ต โทลเล่) เจ้าของผลงานติดอันดับขายดีของนิวยอร์ก ไทมส์ซึ่งได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาต่างๆ มากกว่า 30 ภาษาทั่วโลก เช่น “ The Power of Now” และ “Stillness Speak” เป็นต้น ดิฉันหาซื้อหนังสือเล่มนี้ตามคำแนะนำของโอปราห์ วินฟรีย์ พิธีกรผิวสีคนโปรด ซึ่งดิฉันต้องติดตามรายการของเธอทาง UBC ตลอด แทบไม่น่าเชื่อว่าบ้านเราก็มีด้วย เห็นปุ๊ปก็คว้ากลับบ้านอ่านจบภายใน 2 วันเลยค่ะ (เป็นหนังสือหนึ่งในไม่กี่เล่มที่ดิฉันอ่านเร็วมากเมื่อเทียบกับความหนา 300 กว่าหน้า) คุณมนตรี ภู่มี เขียนไว้ในคำนำผู้แปลว่า หนังสือเล่มนี้จะช่วยให้เราแยกแยะความแตกต่างระหว่าง “คนที่เป็นเรา” กับ “คนที่เราเป็น” ได้

          “คนที่เป็นเรา” แท้จริงคือตัว “อัตตา” ที่เข้ามาครอบงำตัวเรา จนเราไม่รู้จัก (หรือลืม) “คนที่เราเป็น” ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเรามีอารมณ์โกรธ (หรืออัตตา) เข้ามาครอบงำ จนทำให้ขาดสติสัมปชัญญะและลงมือกระทำสิ่งที่โดยปกติเราจะไม่มีวันทำเลย แต่พออารมณ์โกรธและสภาพภายในเราสงบลง (เป็นอิสระจากอัตตาชั่วขณะ) เราก็มานั่งเสียใจในสิ่งที่เพิ่งทำไป และไม่คิดเลยว่าเราจะทำอะไรลงไปได้ถึงขนาดนั้น นี่ก็เพราะเราไม่รู้จักตัวเรา ไม่รู้จักอัตตาที่ลอบเข้ามาเป็นตัวเรานั่นเองที่ร้ายยิ่งกว่านั้นคือ อัตตาที่ว่านี้อาจครอบงำเราทั้งชีวิต ให้เรายึดมั่นถือมั่นไปเสียทุกอย่างเพราะเราไม่รู้ว่ามัน “ไม่ใช่เรา”

          ดิฉันอ่านหนังสือเล่มนี้แล้วรู้สึกถึงคำสอนในพระพุทธศาสนาขึ้นมาแทบจะทันที แต่ถ้อยคำสำนวน และการอธิบายเรื่องการตื่นรู้แบบฝรั่ง ก็ทำให้ได้ซึมซับอีกแง่มุมหนึ่งของพุทธปรัชญาแบบที่ผู้เขียนไม่ได้ตั้งใจ

          ลองอ่านบางช่วงบางตอนที่ดิฉันคิดว่าช่วยแก้อาการ “จิตตก” เพราะ “อัตตา” ได้ดูสิคะ

บทบาท

          “…………มนุษย์เราย่อมแตกต่างกันมากมาย สิ่งที่สำคัญจริงๆ ไม่ใช่ว่าอะไรคือหน้าที่ที่คุณต้องกระทำในโลกนี้ แต่อยู่ที่คุณยึดมั่นถือมั่นในหน้าที่ของคุณ จนถึงขนาดที่มันครอบงำคุณ และกลายเป็นบทบาทที่คุณต้องแสดงหรือไม่ เมื่อคุณแสดงบทบาทต่างๆ คุณก็ขาดความรู้ตัว เมื่อคุณจับได้ว่าคุณกำลังแสดงบทบาทอย่างใดอย่างหนึ่ง การตระหนักดังกล่าวจะสร้างระยะห่างระหว่างคุณกับบทบาทนั้น นั่นคือจุดเริ่มต้นของความเป็นอิสระ….เมื่อคุณยึดมั่นถือมั่นกับบทบาทอย่างเต็มที่ คุณก็จะสำคัญผิดว่ารูปแบบพฤติกรรมนั้นๆ คือคนที่คุณเป็น และคุณก็จะเคร่งเครียดกับตัวเองอย่างหนัก คุณมอบหมายบทบาทแก่คนอื่นๆ ที่คล้อยตามบทบาทของคุณโดยอัตโนมัติ….การมีปฏิสัมพันธ์อันแท้จริงของมนุษย์จึงกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ หากคุณสูญเสียตนเองไปกับบทบาทเสียแล้ว………………………ยิ่งคนเรายึดมั่นถือมั่นในบทบาทเฉพาะตัวมากเพียงใด ความสัมพันธ์ต่างๆ ก็ยิ่งจอมปลอมมากขึ้นเท่านั้น…………….”

ความสุขที่เป็นบทบาทหรือความสุขที่แท้จริง 

           “…………ในหลายกรณี ความสุขก็คือบทบาทที่คนเราแสดง และเบื้องหลังรอยยิ้มที่ฉาบอยู่ภายนอกนั้นมีความทุกข์เหลือคณาแฝงอยู่ ความซึมเศร้าเก็บกด สุขภาพกายใจเสื่อมถอย แสดงออกจนเลยเถิดที่เกิดขึ้นเสมอเมื่อความทุกข์ถูกปิดบังอยู่ใต้รอยยิ้มภายนอกและประกายฟันขาว เมื่อมีการปฏิเสธ (บางครั้งแม้กระทั่งกับตัวเอง) ว่าไม่ได้มีทุกข์หนักหนาอะไรเลย…………….ถ้ามีทุกข์ ต้องยอมรับความจริงว่ามีทุกข์ แต่อย่าพูดว่า “ฉันเป็นทุกข์” ความทุกข์ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคนที่คุฯเป็น ให้พูดว่า “มีความทุกข์ในตัวฉัน” แล้วก็ตรวจสอบมันดู ถ้าคุณพบตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์หนึ่งสถานการณ์ใด ก็อาจจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงสถานการณ์หรือทำให้ตัวคุณหลุดพ้นจากสถานการณ์นั้น ถ้าทำอะไรไม่ได้ ก็เผชิญหน้ากับมันแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ตอนนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันยอมรับได้ ไม่เช่นนั้นฉันก็จะทำให้ตัวเองเป็นทุกข์”…………..สาเหตุสำคัญของความทุกข์นั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ใดๆเลย แต่คือความคิดของคุณที่เกี่ยวกับสถานการณ์นั้นๆ ต่างหาก…………เช็คสเปียร์ว่าไว้ว่า “ไม่มีสิ่งใดชั่วหรือดี มีแต่ความคิดที่ทำให้เป็นเช่นนั้น”……………อย่าแสวงหาความสุข ถ้าคุณแสวงหาคุณจะไม่พบมัน เพราะการแสวงหาเป็นสิ่งตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับความสุข แต่การเป็นอิสระจากความสุขสามารถเกิดขึ้นได้เดี๋ยวนี้ โดยเผชิญหน้ากับสิ่งที่เป็นอยู่……………”

เลิกแสดงบทบาท 

           “……….ผู้อยู่ในฐานะที่มีอำนาจในโลกนี้ส่วนใหญ่ เช่น นักการเมือง คนดังทางโทรทัศน์ นักธุรกิจ หรือผู้นำศาสนา ต่างก็ยึดมั่นถือมั่นในบทบาทของตนอย่างเต็มที่ เว้นก็แต่บุคคลสำคัญเพียงไม่กี่คนเท่านั้น อาจถือกันว่า พวกเขาคือบุคคลวีไอพี แต่เขาก็เป็นเพียงแค่ผู้เล่นเกมแห่งอัตตาโดยไม่รู้ตัว…………………….ในโลกแห่งคนดังที่ต่างกำลังแสดงบทบาทนั้น มีคนไม่กี่คนที่ไม่ยอมแสดงภาพที่จิตสร้างขึ้นออกมา (บางครั้งแม้แต่ในโทรทัศน์ สื่อ และโลกธุรกิจ) แต่ทำหน้าที่ออกมาจากส่วนลึกแห่งแก่นแท้ของเขา

          …………ผู้ไม่พยายามแสดงตัวว่าเกินกว่าที่เขาเป็น แต่แค่เป็นตัวของเขาเองเหล่านี้ จึงมีความโดดเด่นเป็นพิเศษ และมีแต่คนเหล่านี้เท่านั้นที่เป็นผู้สร้างความแตกต่างให้เกิดขึ้นในโลกนี้อย่างแท้จริง………พวกเขาคือผู้นำมาซึ่งจิตสำนึกใหม่ ไม่ว่าพวกเขาทำอะไรก็มีพลังเพราะเป็นไปในแนวทางที่มีจุดหมายเพื่อส่วนรวม…………

          …………เมื่อคุณไม่ได้แสดงบทบาทใดๆ นั่นก็หมายถึงว่า ไม่ได้มีตัวตน(อัตตา)ในสิ่งที่คุณทำ ไม่มีจุดหมายทางอ้อม อันได้แก่ปกป้องและเสริมสร้างตัวตนของคุณ ผลก็คือการกระทำของคุณจะมีพลังยิ่งๆ ขึ้น คุณจะพุ่งความสนใจไปที่สถานการณ์นั้นๆ ได้เต็มที่ คุณกลายเป็นหนึ่งเดียวกับมัน คุณไม่พยายามทำตัวเป็นคนหนึ่งคนใดเป็นพิเศษ คุณจะมีพลังมากที่สุด มีประสิทธิภาพมากที่สุด เมื่อคุณเป็นตัวคุณเองอย่างสมบูรณ์ แต่อย่าพยายามเป็นตัวคุณเอง นั่นเป็นบทบาทอีกบทบาทหนึ่ง สิ่งนี้เรียกกันว่า “ตัวฉันที่เป็นธรรมชาติ ที่เป็นไปเอง” ทันทีที่คุณพยายามเป็นนั่นเป็นนี่ คุณก็กำลังแสดงบทบาทอยู่ “แค่เป็นตัวคุณเอง” คือคำแนะนำที่ดี……………”

ปล่อยให้อัตตาลดลง 

           “………..หากมีคนบ่นว่าหรือวิจารณ์ตัวฉัน สำหรับอัตตาแล้วนี่คือการไปลดตัวตนลง มันจึงพยายามแก้ตัว แก้ต่าง หรือบ่นว่ากลับไปบ้าง ไม่ว่าคนอื่นจะถูกหรือผิดนั่นก็ไม่เกี่ยวกับอัตตา มันจะสนใจปกป้องตัวเองมากกว่าความจริง…………..

          ………..กลไกซ่อมแซมตัวอัตตาที่เกดขึ้นบ่อยที่สุดคือความโกรธ ซึ่งจะทำให้อัตตาพองฟูขึ้นมาชั่วคราวอย่างใหญ่โตมหาศาล….รุนแรงถึงขีดสุดก็คือการใช้กำลังรุนแรงและหลอกตัวเองในรูปเพ้อฝันใหญ่โต…………….

          …………การฝึกด้านจิตวิญญาณที่ทรงพลังก็คือการปล่อยให้อัตตาลดลงเมื่อมันเกิดขึ้น (อย่างรู้ตัว) เช่น เมื่อมีคนวิจารณ์ บ่นว่า หรือด่าคุณ แทนที่จะตอบโต้ หรือปกป้องตัวเองในทันทีทันควัน จงอย่าทำอะไรเลย ปล่อยให้ภาพตัวตนที่ถูกลบหลู่ ยังคงลดน้อยลงอยู่อย่างนั้น แล้วตื่นตัวทั่วพร้อม เพื่อรู้สึกรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ลึกๆ ภายในตัวคุณ สักครู่หนึ่งอาจรู้สึกอึดอัดเคร่งเครียดขึ้นมาบ้างราวกับคุณหงอลงไปมาก หลังจากนั้นคุณจะรู้สึกถึงความไพศาลที่อยู่ภายใน ซึ่งมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างมหาศาล ตัวคุณไม่ได้ลดลงแต่อย่างใดเลย จริงๆ แล้วคุณเพิ่มขยายขึ้นอีกด้วยซ้ำ และคุณจะตระหนักรู้ว่า…….หากคุณไม่ปกป้องหรือไม่พยายามเสริมสร้างรูปของตัวคุณเอง คุณก็จะก้าวพ้นออกมาจากการยึดมั่นถือมั่นในรูป ในภาพตัวตนทางจิตใจ…..และเปิดทางให้แก่นแท้ก้าวออกมา แล้วเมื่อนั้น พลังอันแท้จริง ซึ่งก็คือคนที่คุณเป็นก็จะส่องทะลุรูปที่ดูลดน้อยลงไป….

…………..ถ้าคุณพอใจกับการเป็นคนธรรมดาที่ไม่สลักสำคัญเป็นพิเศษ พอใจที่ไม่ใช่คนโดดเด่น คุณก็จะทำตัวกลมกลืนกับพลังแห่งจักรวาล…………….

 ความลับแห่งความสุข 

           “…………มีคำอยู่ห้าคำที่สื่อถึงความลับของศิลปะแห่งการดำรงชีวิต อันเป็นความลับแห่งความสุขและความสำเร็จทุกๆ อย่าง นั่นก็คือ “เป็นหนึ่งเดียวกับชีวิต” การเป็นหนึ่งเดียวกับชีวิตคือการเป็นหนึ่งเดียวกับปัจจุบัน กับ เดี๋ยวนี้……………..การไม่ต่อต้าน ไม่ตัดสิน และไม่ยึดติด คือลักษณะสามประการของชีวิตที่มีอิสระและตื่นรู้อย่างแท้จริง………………..”

          ที่ยกตัวอย่างมานี้แค่ส่วนน้อย แต่เชื่อว่าคงพอทำให้เห็นแนวคิดเรื่อง “การตื่นรู้” ของหนังสือเล่มนี้แล้วนะคะ ใครเป็นคอหนังสือแนวพัฒนาจิตวิญญาณแบบนี้ ก็ขอแนะนำให้อ่านดู ไม่เกี่ยวกับการนับถือศาสนาอะไรเป็นพิเศษ เพราะผู้เขียนเขาสังเคราะห์มาจากทั้งศาสนาพุทธ คริสต์ ลัทธิเต๋า รวมไปถึงเซนเลยค่ะ ส่วนตัวดิฉันคิดว่านำมาใช้ได้จริงๆ และทำให้ใจเย็นลง เวลาเผชิญหน้ากับสถานการณ์อะไรที่ตึงเครียด หรืออัตตากำลังจะออกมาปกป้องตัวเอง ก็หยุดมันและหัวเราะกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายขึ้น (ถึงจะตบะแตกบ้างก็เถอะ) ยอมรับสิ่งต่างๆ รอบตัวได้ดีขึ้น รับได้ทั้งคนชอบและไม่ชอบเรา ยอมรับความจริงว่าเราไม่ได้รู้ทุกเรื่อง ไม่ได้เก่งไปเสียทุกอย่าง และยอมรับว่าอ้วนขึ้นนิด ริ้วรอยเห็นชัดขึ้นหน่อย แค่นี้ก็รู้สึกว่าตัวเบาขึ้นเยอะแล้วล่ะค่ะ

……………………………………………………………………………………………………………

          หน้าตาใจดีแบบนี้ล่ะค่ะ Eckhart Tolle (เอกฮาร์ต โทลเล่) ผู้เขียนหนังสือ “A New Earth” และหนังสือแนวพัฒนาจิตวิญญาณอีกหลายเล่ม ที่มีแฟนๆ ตามอ่านและฟังบรรยายทั่วโลก เคยร่วมกับโอปราห์ วินฟรีย์จัดห้องเรียนออนไลน์สำหรับผู้สนใจเรื่อง “การตื่นรู้” ต่อเนื่องนับเดือน มีคนลงทะเบียนเรียนออนไลน์กับเขาจำนวนมาก เว็บไซต์ของเขาคือ www.EckhartTolle.com ค่ะ

………………………………………………………………………………………………………………………

***ใครเคยอ่านหนังสือเล่มนี้เชิญแสดงความคิดเห็นแลกเปลี่ยนกันได้ หรือมีหนังสือแนวนี้แนะนำให้สมาชิกท่านอื่นๆ อ่านก็เชิญโพสท์แนะนำได้ด้านล่างค่ะ