นับเป็นพฤติการณ์ที่น่าสนใจทางนิเทศศาสตร์ท่ามกลางวิกฤตการเมืองที่มีสื่อกระแสหลักอย่างหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์และวิทยุ ที่ถูกตั้งคำถามเรื่องจรรยาบรรณและมาตรฐานวิชาชีพสื่อ โดยเฉพาะประเด็นเรื่องอคติ ความไม่เป็นธรรม การถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง

          โครงการศึกษาเฝ้าระวังสื่อและพัฒนาการเรียนรู้เท่าทันสื่อเพื่อสุขภาวะของสังคม (มีเดีย มอนิเตอร์)ศึกษา “ปรากฏการณ์ความขัดแย้งทางการเมือง ในเครือข่ายสังคมออนไลน์” เพื่อตรวจสอบการใช้สื่อออนไลน์ในการสื่อสารความขัดแย้งการเมืองที่เกิดขึ้น ช่วงการชุมนุม 12 มีนาคม-30 เมษายน 2553 ผ่านเนื้อหา 4 กลุ่มอย่าง เว็บเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ เว็บบอร์ดพันทิปและการใช้ฟอร์เวิร์ดเมล์

          ผลการศึกษาพบว่ามีการใช้พื้นที่สื่อออนไลน์สื่อสารทางการเมืองในระดับกว้าง และสร้างกระบวนการมีส่วนร่วม ในสื่อไมโครเว็บ อย่าง “เฟซบุ๊ก”(facebook) ลักษณะรวมกลุ่มรณรงค์ต่อต้านการชุมนุมและสนับสนุนรัฐบาลไม่ให้ยุบสภาค่อนข้างสูงมากกว่ากลุ่มสนับสนุนเสื้อแดง โยงไปถึงการจับกลุ่มทางออนไลน์ไปสู่การรวมตัวกันในโลกจริง เพื่อทำกิจกรรมรณรงค์และแสดงพลังทางการเมืองหลายด้าน

          เฟซบุ๊กกลายมาเป็นพื้นที่แห่งการต่อสู้ทางการเมืองระหว่างกลุ่มที่ตรงข้ามกัน มีการเข้าไปตรวจสอบความคิดเห็นแต่ละฝ่าย การตรวจสอบเนื้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ การวิพากษ์วิจารณ์สถาบัน และนำเอามาถ่ายทอดต่อในกลุ่มของตนเพื่อแจ้งข่าวสารยังสมาชิก ในลักษณะประจาน ประณาม ขอให้ช่วยกันลงโทษทางสังคมออนไลน์ มีการนำข้อมูลส่วนตัวของบุคคลดังกล่าวไปเผยแพร่ต่อในอี-เมล, เว็บบอร์ดเพื่อให้รับรู้กันในสาธารณะ มีกรณีที่นำไปสู่การจับกุมการไล่ออกจากสถานที่ทำงาน และไม่คบค้าสมาคมปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับคนเสื้อแดง

          ขณะที่ทวิตเตอร์ (twitter) โดดเด่นในการใช้งานเพื่อติดตามข้อมูลข่าวสารอย่างเกาะติด ต่อเนื่อง โดยมีผู้สื่อข่าวเป็นผู้ทรงอิทธิพลในข่าวสารมากกว่ากลุ่มอื่นๆโดยเฉพาะผู้สื่อข่าวในเครือเนชั่น

          ส่วนพื้นที่เว็บบอร์ดสาธารณะในพันทิป(pantip.com) มีการตั้งกระทู้หลายพันกระทู้ ช่วงเหตุชุมนุม จนได้กลายเป็นพื้นที่วิวาททางความคิดการเมืองพื้นที่ตรวจสอบข้อเท็จจริงความขัดแย้งทางการเมืองหลายๆ กรณี มีการเชื่อมโยง ระดมข้อมูลข่าวสารจากพลเมืองเน็ตมากมายเพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริง การใช้ความรู้ เหตุผลมาหักล้างกันอย่างเสรี ขณะที่การแสดงความคิดเห็นบางส่วนมีทั้งช่วยกันเสริมสร้างความสมานฉันท์ ความเข้าใจและส่วนหนึ่งก็ได้กลายเป็นพื้นที่วิพากษ์ วิจารณ์ฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองอย่างดุดันแบ่งฝักแบ่งฝ่าย และสะท้อนความเกลียดชัง ผ่านภาษาเชิงเหยียดหยาม ประณามและยังมีการใช้ฟอร์เวิร์ดเมลเพื่อสื่อสารให้ข้อมูลทางการเมืองในลักษณะชี้แจง แฉวิพากษ์วิจารณ์ เบื้องลึกเบื้องหลังเหตุชุมนุม ฯลฯ

          ธาม เชื้อสถาปนศิริ ผู้จัดการกลุ่มงานวิชาการ มีเดียมอนิเตอร์ ระบุว่า การศึกษาพบว่าการใช้สื่อออนไลน์สื่อสารความขัดแย้งทางการเมือง กลายเป็นพื้นที่ของการโต้ตอบ ต่อสู้ เอาชนะกันระหว่างคนชนชั้นกลางและกลุ่มผู้ชุมนุม ระหว่างผู้สนับสนุนรัฐบาลและผู้ต่อต้าน แม้มีเนื้อหาจากฝั่งกลุ่มผู้ชุมนุมคนเสื้อแดง/นปช.บ้างแต่พบค่อนข้างน้อย อาจมาจากสาเหตุที่รัฐควบคุม หรือสั่งปิดเว็บไซต์ที่มีเนื้อหาหมิ่นประมาท ปลุกระดม หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ และสะท้อนว่าผู้คนที่ใช้สื่อออนไลน์ในเชิงสันติวิธี การหาทางออกและข้อเสนอแนะของวิกฤตปัญหาทางการเมืองนั้นยังอยู่ในระดับที่ไม่เข้มข้น

          โดยสรุปปรากฏการณ์เครือข่ายสังคมออนไลน์ได้ 4 ประเด็น 

          1.กลุ่มรณรงค์ทางการเมืองผ่าน “facebook” พบ 45 เว็บไซต์ โดยกลุ่มที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดคือ กลุ่ม”มั่นใจว่าคนไทยเกิน 1 ล้านคนต่อต้านการยุบสภา”เป้าหมายหลักของการตั้งกลุ่มการเมืองผ่านเฟซบุ๊ก เพื่อสื่อสารรวมกลุ่มความคิดทางการเมือง การพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น การรายงานความเคลื่อนไหวของการชุมนุม และจุดเด่นคือการวิพากษ์วิจารณ์ อภิปรายและจัดกิจกรรมแสดงพลังทางการเมือง เป็น “กลุ่มที่ไม่สนับสนุนกลุ่มคนเสื้อแดง”

          การใช้ภาษาที่มีระดับตั้งแต่สุภาพไปจนระดับหยาบคาย รุนแรง และมีกรณีการประณาม ประจานกลุ่มผู้ที่ให้ข้อมูลในเชิงหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ โดยการเชื่อมโยงกับอี-เมลและส่งต่อๆ กันไป นอกจากนี้ยังเชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับกลุ่ม “Social Sanction” ที่เน้นปฏิบัติการประณาม ประจาน และสืบค้นข้อมูลส่วนตัวเพื่อนำมาเผยแพร่ และ ลงโทษทางสังคมออนไลน์

          ขณะที่กลุ่มสนับสนุนคนเสื้อแดง มีการใช้ข้อมูลโต้ตอบกับฝ่ายตรงข้าม และพยายามให้ข้อมูลเชิงบวกต่อกลุ่มคนเสื้อแดงกันเอง รวมทั้งอาจมีการวิพากษ์วิจารณ์การทำหน้าที่ของสื่อไทยและต่างประเทศ และยังมีเว็บเฟซบุ๊กที่เน้นกระบวนการเชิงสันติวิธี เช่น เครือข่ายสันติวิธีที่ออกแถลงการณ์และทำกิจกรรมเฝ้าระวังการสื่อข่าวการชุมนุมอย่างแข็งขัน

          กลุ่มอื่นๆ ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อสื่อสารเชิงเสียดสี ประชดประชันกิจกรรมทางการเมืองที่เกิดขึ้นในลักษณะเน้นผ่อนคลายบรรยากาศ เช่น กลุ่มคนเสื้อใน, กลุ่มคนเสื้อแพง,กลุ่มคนอย่าเอาสีเสื้อไปโยงกับการเมืองได้มั้ย ในตู้เสื้อผ้าไม่เหลืออะไรให้ใส่แล้ว

          การสื่อสารในเฟซบุ๊กค่อนข้างเป็นไปอย่างรุนแรง มีลักษณะแบ่งแยกฝ่ายชัดเจน มีการด่าทอ ประณามตำหนิ วิพากษ์วิจารณ์ฝ่ายตรงข้ามรุนแรง ซึ่งเป็นไปตามวัตถุประสงค์ของการตั้งกลุ่ม และพบว่ามีการตักเตือนเรื่องการใช้ภาษาบ้าง แต่ก็อาจถือว่าเป็นพื้นที่ที่มีข้อความสื่อสารทั้งในเชิงสมานฉันท์และสร้างความเกลียดชังไปพร้อมๆ กัน

          2.ผู้ทรงอิทธิพลข่าวสารทางการเมืองข้อมูลข่าวสารผ่านไมโครเว็บ “twitter”จาก 20 อันดับ ผู้ที่ถูกอ้างอิงมากที่สุดในทวิตเตอร์ (ข้อมูลจาก lab/thaitrend) เป็นนักข่าวทั้งหมด 10 คน สังกัดเครือเนชั่นมากที่สุดถึง 8 คน ที่เหลือเป็นบุคคลจากวงการต่างๆ เช่น ดารา นักร้อง นักเขียน ฯลฯ โดยมีสุทธิชัย หยุ่น เป็นผู้ที่คนอ้างอิงมากที่สุด

             เนื้อหาที่พบในทวิตเตอร์ 5 กลุ่มคือ 1.กลุ่มเนื้อหาที่เน้นเผยแพร่ข่าวการเมือง  ส่วนมากเจ้าของทวิตเตอร์เน้นเนื้อหา เป็นกลุ่มเป็นนักข่าวหรือองค์กรสื่อ 2.กลุ่มที่เน้นวิพากษ์วิจารณ์การเมือง แต่มีเนื้อหาด้านอื่นสอดแทรกเช่น พูดคุย ทักทายเรื่องทั่วไปในกลุ่มผู้ที่ติดตาม การพูดคุยเรื่องกีฬา เรื่องชีวิตประจำวันทั่วไป 3.กลุ่มเน้นข้อมูลการจราจร เช่น ศูนย์วิทยุ จส.100 4.กลุ่มเนื้อหาด้านธรรมะและ 5.กลุ่มเนื้อหาที่เน้นพูดคุยทั่วไปและความคิดเห็นทางการเมือง

          3.กระบวนการทางการเมืองผ่าน “เว็บบอร์ดสาธารณะ”พันทิปดอทคอม มี 5 เนื้อหาสำคัญ 1) กระทู้เพื่อแจ้งข่าวสารเหตุการณ์ทั่วไป 2) กระทู้ที่เปิดโอกาสให้แสดงข้อมูลสืบค้นแสวงหาข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ 3) กระทู้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อสื่อสารกันภายในกลุ่ม 4) กระทู้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อพูดคุยเสนอแนะทางออกอย่างสันติวิธี/รณรงค์สร้างความสมานฉันท์ 5) กระทู้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อโจมตี วิพากษ์วิจารณ์ฝั่งตรงข้าม

          พื้นที่ของเว็บบอร์ดพันทิป กลายเป็นเวทีสาธารณะทางความคิดเห็นทางการเมืองขนาดใหญ่ที่สุดในโลกออนไลน์จำนวนนับพันๆ กระทู้ถูกตั้งขึ้น และหลายๆ กระทู้ที่โดดเด่นด้านการสืบค้น เสาะหา ตรวจสอบข้อเท็จจริงจากเหตุการณ์การปะทะระหว่างทหารและกลุ่มผู้ชุมนมหรือเหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองอื่นๆ ได้สร้างปรากฏการณ์ “นักข่าวไซเบอร์”(cyber journalism)ให้เกิดขึ้น

          4.ฟอร์เวิร์ดเมลการเมือง จากการสำรวจพบฟอร์เวิร์ดเมลที่มีเนื้อหาทางการเมืองที่ถูกส่งต่อกันในช่วงที่มีเหตุการณ์ชุมนุมทางการเมือง แบ่งเป็น 3 ลักษณะเนื้อหา1.วิพากษ์วิจารณ์ รณรงค์ต่อต้านกลุ่ม นปช. และทักษิณชินวัตร 2.ความจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ และ3.วิพากษ์วิจารณ์ผู้ที่หมิ่นสถาบันเบื้องสูง

             ปรากฏการณ์ความคิดทางการเมืองบนโลกออนไลน์กลายเป็นพื้นที่เสรีทางความคิดให้ความจริงได้ถูกแสวงหาตรวจสอบ และนำเสนอ แต่เสรีภาพทางความคิดและการแสดงออกยังควรต้องใช้วิจารณญาณ ตรวจสอบเพื่อไม่ตกเป็นเครื่องมือของฝ่ายใด ไม่หมิ่นประมาท ละเมิดบุคคลอื่นไม่ก่อความรู้สึกเกลียดชัง แบ่งแยกด้วยอคติ และสมควรใช้พื้นที่ดังกล่าวสนับสนุน การสร้างความสมานฉันท์ ปรองดอง เพื่อประโยชน์ของสังคม–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน

          มันหมดเวลาที่จะมานั่งเกี่ยงกัน!!แต่ถึงเวลาที่ทุกฝ่าย ไม่ว่าจะสีอะไร รวยหรือจน โง่หรือฉลาด ต้องหันหน้าเข้าหากันแล้วช่วยกันพาประเทศไทยให้ผ่านพ้นจากวิกฤตทางการเมืองไปให้ได้ ในงานสนทนาธรรม หัวข้อ มองเมืองไทยวันนี้ ผ่านใจที่มีความเมตตากรุณาและปัญญาเดียวกันที่เสถียรธรรมสถานผู้นำจากศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์มาล้อมวงกันระดมปัญญา”แก้วิกฤต” ให้ประเทศ

          พระศรีญาณโสภณผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระราม9 เริ่มต้นบทสนทนาแห่งการไม่แบ่งแยกว่า เราทุกคนต้องอาศัยบนแผ่นดินเดียวกัน ทำมาหากินร่วมกัน ต้องรักต้องสามัคคีกัน จึงจะรักษาแผ่นดินได้

          “วันนี้เมื่อเหตุการณ์อะไรต่างๆ เกิดขึ้น ขออย่างเดียวขอให้คิดเชิงบวกถามว่า สิ่งที่เราสูญเสียไป เรากอบกู้คืนมาได้ไหม -ได้! แต่ขอให้คิดในเชิงบวกคิดในทางสร้างสรรค์ สร้างสิ่งต่างๆ ให้เกิดขึ้นมาใหม่ให้เป็นแรงผลักดันว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นบทเรียนสำคัญของชีวิตของเรา

          “เวลาที่จะพูดกัน ก็ขอให้พูดแบบเห็นอกเห็นใจ อย่าพูดในลักษณะแพ้ชนะ วันนี้พูดแพ้ชนะไม่ได้ เพราะคนแพ้จะผูกเวร จองเวร คนชนะก็ถูกจองเวร จองล้างจองผลาญ แรงแค้นเป็นแรงที่ให้ผลข้ามภพชาติ

          “ลูกกระสุนปืนที่ยิงออกไป ถ้ายิงใหม่ ยิงเป็นลูกกระสุนแห่งความรัก แห่งความเมตตาเอื้ออาทร ใครที่มีความโกรธยิงกระสุนแห่งความรักไป ยิงให้แม่น อย่างยิงเฉียดๆ ยิงให้ถูกหัวใจของคน แล้วรักษาวาจาให้เป็นปกติให้มากที่สุดต้องใช้พลังบวก กู้ชาติ กู้แผ่นดิน กู้สถานการณ์กู้สภาพจิตใจขึ้นมา เราจึงเยียวยาจิตใจกันได้”พระศรีญาณโสภณกล่าว

          ด้าน นายมนตรี ศรไพศาล ประธานกรรมการบริหาร บริษัทหลักทรัพย์กิมเอ็ง จำกัด(มหาชน) นักธุรกิจผู้นับถือศาสนาคริสต์ บอกว่าคนไทยต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส เพราะนี่เป็นโอกาสที่สังคมไทยจะได้เรียนรู้ว่าจะต้องปรับปรุงอะไรบ้าง

          “ถามว่าตอนนี้ความสุขของคนไทยหายไปไหน ความสุขหาได้ง่ายๆ นิดเดียว แค่คนไทยมีความรักให้กัน เพราะที่ใดมีรัก ที่นั่นมีสุข ที่ใดขาดรัก ที่นั้นมีทุกข์ ผู้ใดให้รัก ผู้นั้นมีสุข ผู้ใดไม่ให้รัก ผู้นั้นเป็นทุกข์ เราคนไทย 65 ล้านคน มีส่วนช่วยตรงนี้ได้”

          สำหรับ พระไพศาล วิศาโล แห่งวัดป่าสุคะโตบอกว่า ขณะนี้ความสูญเสียความบอบช้ำมีหลายด้าน 1.วัตถุ 2.ร่างกาย 3.จิตใจ 4.ความสัมพันธ์

          เป็นความสูญเสียที่ทุกฝ่ายต้องช่วยกันเยียวยารักษา สิ่งสำคัญที่สุด ทุกคนต้องมีความรัก ความเมตตา และให้อภัยกัน

          “เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอด 2 เดือน คือการแสดงออกอย่างเป็นรูปธรรมของความโกรธความเกลียด ดังนั้น ความรักการให้อภัย เป็นเรื่องที่เอาแต่พูดไม่ได้ แต่ต้องแปรออกมาเป็นการกระทำที่แสดงให้เห็นถึงความร่วมมือ ความรัก และการให้อภัย”

            สุดท้าย แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุตบอกว่า ปัญหาคือเรื่องธรรมชาติ เวลาที่เราเห็นความทุกข์เราเข้าใจและปฏิบัติตัวกับสิ่งนั้นอย่างเข้าใจความทุกข์มองว่าทุกข์เป็นสากล เมื่อทุกข์มาถึง หน้าที่ของเราคือเข้าใจ เราไม่ได้เก่งที่จะมองเรื่องนี้อย่างไม่หวั่นไหว แต่เราฝึกได้ โดยการตื่นจากการจมกับความทุกข์ ทำให้เหตุการณ์นี้คือการเรียนรู้ ที่จะสร้างสรรค์สังคมให้ดีขึ้น

          ถึงเวลาที่คนไทยจะต้องมองไปข้างหน้า ทิ้งอดีตให้เป็นบทเรียนแล้วช่วยกันฟื้นฟูสังคมให้กลับมาสงบสุขดังเดิม

ที่มา :  มติชน ฉบับวันที่ 26 พ.ค. 2553

ไม่ได้ต่างกันเลย กับวันนี้ของสังคมไทย ที่หัวใจ ความคิด หรือทัศนคติของผู้คน ไม่ได้มีแค่สองสีที่ถูกบางแนวคิดกำหนดเอาไว้ แถมถ้าใครคิดต่างแม้แต่หลักการเดียว ก็จะถูกผลักไปอยู่สีคู่ตรงข้ามทันที

          ยังมีคนอีกไม่น้อย ที่ไม่ได้ไปอยู่ตรงราชประสงค์ ไม่ได้ไปร่วมแถวอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ไม่ได้ตั้งกลุ่มต่างๆ ในเฟซบุ๊ก แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะแอ๊บขาว

          เพราะไงซะ สังคมนี้ก็เป็นของพวกเขาเหมือนกันเหมือนที่คนรุ่นใหม่ อย่างบรรดานักออกแบบ ที่มีวัยอยู่ในสิบกว่า ยี่สิบกว่า สามสิบต้นๆ ซึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในเว็บไซต์ www.f0nt.com  ประกาศประโยคนั้นออกมาทุกคนเชื่อว่า นี่คือยุคสมัยของพวกเขา ยุคสมัยที่พวกเขาต้องมีชีวิต ต้องมีครอบครัว และต้องมีอนาคต เพราะงั้น จะให้นั่งออกแบบงานสร้างสรรค์ต่างๆ หรือบ่นลงเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ดูหนัง โหลดเพลง เหมือนที่เคยเป็นมาคงไม่ได้แล้ว หนึ่งในตัวตั้งตัวตี ที่ใช้นามแฝงว่า “เก้อ”อธิบายว่า วิธีสำคัญที่จะแก้ปัญหาซับซ้อน ที่อยู่ในช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงนี้ได้นั้นคือ”ความเข้าใจ” ต่อผู้คนที่เห็นแตกต่างสารพัดสี และความเข้าใจนั้นจะเกิดขึ้นไม่ได้ ในขณะที่สังคมสาดซัดกันไปด้วยความรุนแรงโกรธแค้น เกลียดชัง

          “ในฐานะคนรุ่นใหม่ เราขจัดสิ่งเหล่านี้ได้โดยเริ่มจากใจเรา และส่งต่อมันไปยังคนอื่นๆไม่ต้องไปสนใจว่าพวกผู้ใหญ่จะเอาแนวคิดแบบไหนมายัดเยียดใส่หัว เพราะวันข้างหน้าสังคมต้องอยู่ในความรับผิดชอบของเรา”

          “นิทรรศการออกแบบสังคม”เลยเกิดขึ้นจากโปสเตอร์ กราฟิค แฟลช วิดีโอ นับร้อยๆ ชิ้น ที่ถูกโพสท์เข้ามาในระยะเวลาอันรวดเร็ว ก่อนที่จะร่วมมือกับกลุ่มสันติอาสามาจัดเป็นนิทรรศการ ณ อนุสรณ์สถาน 14 ตุลาแยกคอกวัว (วันที่ 7 พ.ค. เป็นวันสุดท้าย แต่แว่วว่ากำลังติดต่อขอแสดงงานที่หอศิลป์กทม.อยู่ หรือถ้าใจร้อนก็เข้าไปดูในเว็บไซต์ได้)

          น่าจะพิสูจน์ได้อย่างดีถึงความต้องการของคนวันนี้ ที่จะเป็นอนาคตสำคัญในการขับเคลื่อนสังคมต่อไป  บางคนอาจแขวะในใจว่า ก็แค่กิจกรรมของชนชั้นกลางหน่อมแน้ม

          เก้ออธิบายว่า ประเด็นที่พูด เป็นแค่จุดเริ่มต้นของการแก้ปัญหา เพราะรายละเอียดของปัญหายังมีอีกเยอะ และเป็นเรื่องที่มาถกกันได้เพราะความสงบไม่ใช่การสมยอม หรือกลบปัญหาไว้ใต้พรม

          เพราะแม้ในกลุ่มออกแบบสังคมเอง ก็มีความเห็นที่แตกต่าง แต่การที่ทุกคนพยายามช่วยกันทำงานนี้ อย่างน้อยก็น่าจะตอบโจทย์ได้ว่า ในความคิดเห็นที่ไม่เหมือนกัน ยังมีหนึ่งความเห็นที่เหมือนกันคือ

          ไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรงจุดเริ่มต้นของวันนี้จึงอยู่ที่ลดความเกลียดชัง แล้วจะเห็นทางออก ไม่ใช่จมอยู่ในความมืดที่ยาวนานอย่างที่กำลังเป็น

          “มันไม่ใช่แค่รุ่นเรา แต่หมายถึงรุ่นต่อๆ ไปที่ใกล้มือเราด้วย เพราะสังคมนี้ก็เป็นของพวกเราเหมือนกัน”–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน

     น.พ.ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์ ที่ปรึกษากรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข กล่าวว่า ตามที่กรมสุขภาพจิต ดำเนินการสำรวจอารมณ์ทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อสถานการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองในขณะนี้ โดยสุ่มสำรวจประชาชน 4 ภาค ภาคละ 200 คน และในกรุงเทพฯ อีก 200 คน เริ่มสำรวจก่อนเกิดเหตุการณ์วันที่ 10 เม.ย. 1 ครั้ง และหลังจากเหตุการณ์วันที่ 10 เม.ย. อีก 3 ครั้ง โดยจากการสำรวจครั้งล่าสุดพบว่า ภาพรวมทั้งประเทศ มีอารมณ์ร่วมทางการเมืองอยู่ในขั้นรุนแรงร้อยละ 25-30 แต่ที่น่าห่วงมากที่สุด คือ ผลสำรวจเฉพาะประชาชนในกรุงเทพฯ เพราะมีระดับอารมณ์ทางการเมืองรุนแรงสูงกว่าทุกภาค และสูงมากที่สุดเท่าที่เคยสำรวจมา คือ สูงถึงร้อยละ 37 ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าห่วงมาก นับเป็นภาวะวิกฤติของสุขภาพจิตประชาชนในกรุงเทพฯ เพราะการที่มีอารมณ์ทางการเมืองรุนแรงจะส่งผลต่อระดับความเครียด จิตใจว้าวุ่น นอนไม่หลับ ทั้งยังส่งผลกระทบต่อบุคคลอื่น เช่น เกิดการโต้แย้ง ทะเลาะวิวาท และเมื่อพบกับผู้ที่มีความเห็นต่างกัน มีโอกาสที่จะเกิดความรุนแรงสูง

     น.พ.ยงยุทธ กล่าวต่อไปว่า หากพบว่า มีอาการกังวลต่อปัญหาบ้านเมือง ต้องคอยติดตามข่าวสารตลอด ชอบชวนคุยเรื่องการเมือง แสดงว่า มีอารมณ์ทางการเมืองเข้าขั้นรุนแรง 1.ควรบริหารเวลาให้เหมาะสม ไม่ควรติดตามข่าวสารติดต่อกันเป็นเวลานาน 2.ลดการรับข้อมูลข่าวสาร โดยเฉพาะสื่อที่กระตุ้นอารมณ์ นำเสนอข่าวด้านเดียว 3.หาวิธีการลดความเครียด เช่น การออกกำลังกาย สวดมนต์ ทำสมาธิ เป็นต้น ในส่วนครอบครัวและชุมชนก็เป็นอีกส่วนที่จะช่วยลดอารมณ์ผู้ที่มีอารมณ์ทางการเมืองรุนแรงด้วยการรับฟัง ชื่นชม ห่วงใย และให้คำแนะนำ ขณะที่เครือข่ายสังคมในอินเทอร์เน็ต ควรลดความรุนแรงใน
การแสดงอารมณ์ และความคิดเห็นลงด้วย

        “หนังสือเก่า ที่หายาก คือความภูมิใจของเรา” นี่คือข้อความที่ปรากฏบนนามบัตรของ ธงชัย ลิขิตพรสวรรค์ หรือพี่อ้วน กรรมการผู้จัดการ สำนักพิมพ์ต้นฉบับ นักวิชาการอิสระด้านประวัติศาสตร์ไทย และเป็นนักเก็บสะสมหนังสือเก่าตัวยงของประเทศไทย

        ประชาชาติธุรกิจออนไลน์แวะเวียนไปนั่งคุยกับคุณธงชัย ที่บ้าน…สำนักพิมพ์…ห้องสมุด ย่านงามวงศ์วาน 23 เพื่อขอความรู้เกี่ยวกับหนังสือเก่า เสน่ห์ ความน่าสนใจ ความภาคภูมิใจ ของการเก็บหนังสือคืออะไร….

        คำตอบอยู่ที่นี่แล้ว 

@คุณค่าของหนังสืองานศพ
       คุณธงชัยเล่าให้ฟังว่าเสน่ห์ของหนังสือเก่าอยู่ที่ ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่อยู่ในหนังสือเก่าเหล่านี้ เพราะทั้งหมดเป็นเรื่องที่ out of print ไปนานแล้ว หลายเรื่องไม่ได้รับการตีพิมพ์ซ้ำ เช่นนี้แล้วหนังสือก็หายสาปสูญไป เพราะฉะนั้นหนังสือเก่า โดยเฉพาะหนังสือที่ระลึกงานศพจึงเป็นหนังสือที่มีคุณค่า มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ทำให้เราได้รู้เพิ่มขึ้น คล้ายเป็นการต่อจิ๊กซอว์ทางประวัติศาสตร์ การได้ค้นเจอมิติใหม่ๆ หรือสิ่งที่ไม่มีใครเคยรู้จึงเกิดความรู้สึกสนุปไปกับประวัติศาสตร์
      แหล่งของหนังสืองานศพที่สำคัญในเวลานี้ คุณธงชัยบอกว่า มีที่จตุจักร ยูเนี่ยนมอลล์ และคลองถม(คืนวันเสาร์) แล้วก็งานสัปดาห์หนังสือก็จะมีบูธหนังสือเก่า โดยในงานสัปดาห์หนังสือจะมีราคาสูงขึ้นอีกระดับหนึ่ง
       มูลค่าของหนังสือเก่านั้นขึ้นกับความพึงพอใจของผู้ขาย และผู้ซื้อ
       “อย่างบางเล่ม บางๆ ไม่มีรูปไม่มีอะไร คิดเรา 500 ผมไปงานสัปดาห์หนังสือมา ซื้อมาทั้งหมด 5 เล่ม 700 บาท เขาตั้งราคาให้เราต่อ มูลค่ามันขึ้นอยู่กับว่าเราเห็นประโยชน์มากน้อยแค่ไหน อย่างเช่นคุณซื้อแล้วเอาไปเขียนหากินได้ ก็คุ้ม หรือหนังสือใหม่ก็ได้ความรู้ไปคุย อย่างน้อยก็เป็นฐานข้อมูลที่ทำให้เขาไม่กล้าดูถูกเรา โดยเฉพาะถ้าทำเรื่องเกี่ยวกับงานการเมือง”
       ที่คุณธงชัยซื้อมานั้นมี “ประวัติ ตระกูลโปษยานนท์” ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ แตกสาแหรกเป็นหลายสายในปัจจุบัน หรือหนังสือเรื่อง “สุบิน สำนวนเองชาวใต้” ซึ่งคุณธงชัยยอมรับว่า ไม่รู้จะซื้อมาทำไม แต่ด้วยความที่ราคาไม่แพง เฉลี่ยแล้ว 5 เล่ม ตกเล่มละ 100 กว่าบาท
       คุณธงชัยบอกต่อว่า หนังสืองานศพที่ซื้อมานั้น ส่วนใหญ่ดูที่เนื้อหา ไม่ได้เน้นเฉพาะว่าต้องเป็นเรื่องของชนชั้นนำ
       นอกจากนี้ อีกเหตุหนึ่งที่ซื้อหนังสือเก่าก็เพราะรูปประกอบ เช่น “หนังสือที่ระลึกในงานหัตถกรรมของนักเรียนยุค 2498″ คุณธงชัยบอกว่า เล่มนี้ซื้อมา 200 บาท ซึ่งถ้ามีโอกาสพิมพ์หนังสือเล่มใหม่ขึ้นมาเล่มหนึ่ง ก็จะต้องมีภาพประกอบ ยิ่งถ้าเป็นภาพเก่าด้วยแล้ว อย่างเล่มนี้มีภาพโรงเรียนสวนกุหลาบยุคเก่า  สำหรับคนสะสมหนังสือ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

@โชว์เกร็ดประวัติศาสตร์จากหนังสืองานศพ
        คุณธงชัยเก็บรวบรวมเกร็ดต่างๆ ที่อ่านพบในหนังสืองานศพไว้ ซึ่งถ้าบันทึกเสร็จแล้ว และมีจำนวนมากพอ คงจะได้อ่านเกร็ดเหล่านี้ในหนังสือรวมเล่มจากสำนักพิมพ์ต้นฉบับ
       เกร็ดสนุกที่คุณธงชัยหยิบยกมาเล่าก็ไว้ เป็นโน๊ตๆ ไว้ อย่าง
        “พระราชธรรมโสภณ เผื่อน เจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์ บันทึกไว้ว่าเมื่อ 6 กรกฎาคม 2492 พลเรือเอกหลวงชลธารพฤติไกร ได้ไปสนทนากับท่าน และมีฝรั่งกับล่ามมาดูกุฏิพระสองสามหลัง กล่าวทำนองจะขอซื้อกุฏิพระนั้นไปปลูกเป็นบ้านพัก แล้วแต่ทางวัดจะคิดราคาเท่าไร ฝรั่งคนนั้นปรากฏชื่อว่า มิสเตอร์ทอมป์สัน เจ้าของกิจการผ้าไหม จิม ทอมป์สัน แต่เจ้าอาวาสบอกว่า ได้ปรึกษากับโยมวัดแล้ว ปฏิเสธไปว่า เสียใจ ไม่อาจตกลงกันได้”
         คุณธงชัยบอกว่า ที่เรื่องนี้น่าสนใจ เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปี 2492 สะท้อนให้เห็นว่า ตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาก็มีสปายสายลับมาแล้ว และนายจิม ทอมป์สัน เริ่มซื้อของเก่าแล้ว ด้วยประสงค์จะซื้อกุฏิวัดเครือวัลย์ที่สวยงาม โดยเรื่องนี้มาจากหนังสือที่ระลึกงานศพพระราชธรรมโสภณ เผื่อน สุมโน ลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2519 
         อีกเรื่องหนึ่งนั้น รัชกาลที่ 5 ทรงเขียนไว้ในพระราชนิพนธ์ไกลบ้าน เรื่อง คำว่าปล่อยพระพุทธบาท 
         “พบในสำนวนของรัชกาลที่ 5 คราวเสด็จพระราชดำเนินประพาสยุโรปครั้งที่ 2 หน้า 446 ผมก็อธิบายว่า เป็นคำแผลงจากข้อมูลซึ่งพบว่า พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นำช้างต้นบรมจักรพาน ซึ่งไส้งาทะลุ เกรงจะล้ม ให้เอาไปปล่อยถวายเป็นพุทธบูชาที่พระพุทธบาทจังหวัดสระบุรี”

@หนังสือ “แพง” ที่สุดที่เคยซื้อ
         คุณธงชัยเล่าว่า แต่ละเดือนนั้นใช้เงินซื้อหนังสือแบบไม่มีจำกัด บางเดือนใช้เป็นหมื่น บางเดือนใช้ในหลัก 4-5 พัน บางเดือนไม่ได้ซื้อเลย โดยส่วนตัวนั้นคุณธงชัยบอกว่า ไม่ได้ร่ำรวยเงินทองมากมาย เป็นคนหาเช้ากินค่ำ มีรายได้จากการค้าขายพระเป็นหลัก ขายเหรียญที่ระลึกรัชกาลที่ 5 หนังสือจึงเป็นเหมือนธุรกิจที่สร้างชื่อเสียงให้มากกว่า
        ในวงการหนังสือเก่าตอนนี้ คุณธงชัยเป็นที่รู้จักกันในนาม “อ้วนต้นฉบับ” ซึ่งจัดว่าเป็นเบอร์ต้นๆ ในวงการหนังสือเก่า หนังสือหายาก
         แต่ถ้าหยิบยกชื่ออื่น คุณธงชัยเสนอชื่อ คุณไพศาล เปี่ยมเมตตาวัฒน์ สำนักพิมพ์ริเวอร์บุ๊ค ต่างคนต่างก็มีหนังสือดีอยู่กับตัว
         สิ่งที่น่าสนใจอีกเรื่องหนึ่งที่คุณธงชัยบอกเล่าให้ฟังนั้น คือหนังสืองานศพพวกนี้ได้เข้าไปอยู่ในห้องสมุดชั้นนำของต่างประเทศ
         “ต่างชาติเขาเก็บมานาน หนังสือสำคัญๆ ต้องยอมรับว่าวัฒนธรรมยุโรปเป็นวัฒนธรรมที่สะสมข้อมูล เขาไม่เหมือนประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ทิ้งอย่างเดียว ได้หน้าลืมหลัง แล้วไม่เคยรื้อว่าหลังเป็นยังไงมีแต่เอาตัวรอดไปวันๆ”
         ไฮไลท์ในชีวิตการสะสมหนังสือเก่าของคุณธงชัยคงหนีไม่พ้น “GRAMMATICA LINGUE THAI” ซึ่งเป็นเล่มที่แพงที่สุด ประมูลมาในงาน Bangkok auction ที่ราคา 73,000 บาท ที่ว่าเป็นไฮไลท์นั้นเพราะคุณธงชัยบอกว่า ทราบจำนวนพิมพ์จากบันทึกของครูสมิธว่า พิมพ์ที่โรงพิมพ์อัสสัมชัญ จำนวน 60 ก็อปปี้เท่านั้น
         GRAMMATICA LINGUE THAI เป็นตำราเรียนภาษาไทยของชาวตะวันตก พิมพ์ครั้งรัชกาลที่ 3 ปีสุดท้าย 2393 โดยสังฆราชปาเลอกัว เพื่อที่จะสอนภาษาไทยให้ชาวตะวันตกพูดภาษาไทยได้
         แต่ก่อนหน้าสังฆราชปาเลอกัว มีอีกเล่มหนึ่ง ชื่อ GRAMMATICA THAI โดย เจมส์ โลว์ พิมพ์ปี 2371 ที่กาลากัตต้า ประเทศอินเดีย เล่มนี้ตอนนี้ยังพอหาได้ มูลค่า 3 แสนบาท ด้วยจำนวนพิมพ์เยอะพอสมควร
         GRAMMATICA LINGUE THAI พาทต้นเป็นพาทว่าด้วยตำราเรียนภาษาไทย ชื่อจินดามณี แต่ที่สังฆราชปาเลอกัว เพิ่มเติมข้างหลังคือ สำนวนการพูดจาระหว่างชนชั้นต่างๆ ลูกศิษย์พูดกับพระสงฆ์ ทาสพูดกับเจ้า บ่าวพูดกับนาย ขุนนางชั้นผู้น้อยพูดกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ พาทที่สำคัญที่สุดสำหรับนักเลงหนังสือคือหน้า 172 เพราะมีรายชื่อหนังสือ ของหอหลวงที่ในหลวงทรงเก็บรักษาไว้อยู่ในห้องสมุดหลวง
        ”ความสนุกก็คือ ได้รู้ว่าเขาศึกษาอะไรกันอยู่ เขาพูดถึงบัญชีหนังสือไทยมีอะไรบ้าง พงศาวดารเมืองเหนือ พงศาวดารสยาม กฎหมายจินดามณี ดูหน้า 173 บรรทัดที่ 5-6 ขุนช้างขุนแผนว่าด้วยสหายเป็นทหารสองคนแย่งเมียกัน เห็นไหม เรื่องย่อคร่าวๆ ของวัฒนธรรมไทยที่จะให้ชาวยุโรปในขณะนั้นเข้าใจแบบง่ายๆ เล่มนี้ถามว่าทำไมซื้อ ก็เพราะเรารู้ว่าพิมพ์แค่ 60 เล่ม”

@หนังสือเก่าจำเป็นต้องได้รับการต่ออายุ
        เมื่อมีหนังสือดีอยู่กับตัว สิ่งหนึ่งที่คุณธงชัยทำคือ ต่ออายุให้กับหนังสือ เพื่อให้สังคมไทยได้รู้เรื่องประวัติความเป็นมาของตัวเอง โดยเล่ม  GRAMMATICA LINGUE THAI นี้ คุณธงชัยมอบให้สำนักพิมพ์แห่งจุฬาฯ เอาไปพิมพ์ต่อายุโดยไม่คิดมูลค่า ออกมาเป็นเล่มปกแข็งสีแดงในราคาเพียง 650 บาท
         การฟื้นคืนชีพหนังสือเก่าจึงเป็นสิ่งที่สำนักพิมพ์ต้นฉบับของคุรธงชัยทำมาอย่างต่อเนื่อง โดยที่ผ่านมาได้ต่ออายุหนังสือไปแล้วประมาณ 30 รายชื่อ เช่น ตำราแม่ครังหัวป่าก์ สาระบัญชีว่าด้วยรายชื่อคนในกรุงเทพมหานครเมื่อ 2426 จดหมายความทรงจำกรมหลวงนรินทร์เจ้าพ่อวัดโพ
         ปัจจุบันคุณธงชัยเรีบกตัวเองว่า นักวิชาการอิสระ เพราะไม่ได้จบประวัติศาสตร์ แต่ก็ได้รับเกียรติ ได้รับการเชิดชูในด้านประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะจากอาจารย์จุฬาฯ ธรรมศาสตร์ หรือแม้กระทั่งส่วนราชการ
         นอกจากนี้คุณอ้วยยังเป็นเอกชนเพียงรายเดียว ในอนุกรรมการชำระพระราชหัตถเลขา รัชกาลที่ 5 และเป็นหนึ่งในอนุกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทยที่มี ดร.ประเสริฐ ณ นคร เป็นประธาน ด้วยส่วนใหญ่คณะอนุกรรมการเหล่านี้เป้นอดีตข้าราชการ เป็นครู เป็นอาจารย์ ซึ่งเรื่องนี้นับเป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิใจของคุณธงชัย

@เกร็ดความรู้เกี่ยวกับหนอนหนังสือ
        คุณธงชัยเล่าว่า หนอนหนังสือ คือหนอนที่กินหนังสือเป็นอาหาร ลักษณะคล้ายเม็ดถั่วเล็กๆ สีใส บีบแล้วจะเป็นน้ำ
         ลักษณะการกินหนังสือของหนอนพวกนี้นั้นตะกละตะกลามมาก จะทิ้งไว้เพียงฝุ่นผง เพียงเอามือดันสันหนังสือ ถ้าเล่มไหนมีฝุ่นหนังสือออกมาเป็นกระจุกแล้วละก็ สงสัยได้เลยว่า หนอนได้กินหนังสือเล่มนั้นแล้ว
         พวกหนอนจะเริ่มกินจากสันหนังสือ ปกแข็งนี่จะเป็นอาหารอันโอชะ เจาะทะลุไปเรื่อยจนถึงหน้าข้างใน เห็นเป็นรอยปรุประน่าขยะแขยง กระจัดกระจายเต็มหน้า หรือหนักหน่อยก็ทั้งเล่ม
         พี่อ้วนจึงบอกว่า ถ้ายังอยู่ในช่วงเริ่ม คือเคาะสันแล้วมีฝุ่นร่วงออกมา แต่ในตัวเนื้อกระดาษยังไม่เป็นไร ต้องยอมทิ้งปกไป เพื่อให้เนื้อในอยู่รอด
         ทั้งที่ “ปก” ถือเป็นหน้าเป็นตาและมีแรงดึงดูดนักอ่านขนาดนั้น แต่เจอหนอนหนังสือโจมตีเมื่อไร จำต้องเสียเอกราชทุกครั้งไป

ที่มา :วันที่ 04 เมษายน พ.ศ. ประชาชาติธุรกิจออนไลน์

          ประสาท พงษ์ศิวาภัยกรรมการสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ(ป.ป.ช.) กล่าวว่า สาธารณสมบัติของแผ่นดินเป็นเรื่องใหญ่ ครอบคลุมกว้างขวาง ตั้งแต่ป่าไม้ ภูเขาชายทะเล แม่น้ำลำคลอง หรือที่ดินสาธารณะ การบุกรุก ครอบครองสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมายาวนาน การปราบปรามจึงเป็นเรื่องยากมาก เพราะมันมีมากมายมหาศาลทั่วประเทศ ดังนั้น ป.ป.ช. จึงได้กำหนดยุทธศาสตร์ชาติว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริตขึ้นเมื่อปี 2552 เพื่อการแก้ไขปัญหาการทุจริตอย่างยั่งยืน โดยมุ่งเน้นการอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ทั้งภาครัฐ การเมืองเอกชน และประชาชน ช่วยรักษาสมบัติชาติ

          1.สร้างจิตสาธารณะปรับเปลี่ยนทัศนคติ ให้มีความคิดว่าสาธารณสมบัติของแผ่นดิน คือสมบัติของทุกคน ประชาชนทุกคนมีสิทธิตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่นๆ ในการคัดค้าน แจ้งเบาะแส ร้องเรียน และฟ้องร้อง เมื่อเห็นการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อสาธารณสมบัติของชาติ การส่งเสริมให้บุคคลใกล้ชิด เช่น ครอบครัว เพื่อน เกิดจิตสำนึก และว่ากล่าวตักเตือนทักท้วงเมื่อมีการทำลายสาธารณสมบัติ

          2.การเสริมสร้างเครือข่ายสามารถทำได้ทั้งในรูปแบบการจัดตั้งกันเองโดยประชาชนในชุมชนเดียวกัน หรือจัดตั้งจากการดำเนินงานของภาครัฐหรือเอกชน มีการวางระเบียบแบบแผนที่ชัดเจนเพื่อเป็นพลังในการปกป้องสาธารณสมบัติของชาติ

          3.การเข้ามีส่วนร่วมในการพิทักษ์สาธารณสมบัติด้วยวิธีต่างๆ เช่น การหยิบเอาภูมิปัญญาชาวบ้านด้านวัฒนธรรม ประเพณี พิธีกรรม หรือความเชื่อของชุมชนท้องถิ่นมาปรับประยุกต์ใช้เป็นกุศโลบายพิทักษ์สาธารณสมบัติของแผ่นดิน

 วิธีการ

          1.การสร้างคน สร้างเครือข่ายที่ชัดเจน-โครงการประชาศึกษาและชุมชนสัมพันธ์ มีการสร้างเครือข่าย ด้วยการสัมมนาแกนนำประชาชนป้องกันการทุจริต ที่เป็นตัวแทนอำเภอละ 2 คน ใน 75 จังหวัด ทั่วประเทศ โดยได้รับการสนับสนุนจากกรมการพัฒนาชุมชน ในการคัดเลือกแกนนำประชาชน และเป็นหน่วยบริหารโครงการในการดำเนินกิจกรรมของแกนนำเครือข่ายประชาชนที่ผ่านการสัมมนา และได้รับงบประมาณส่วนหนึ่งสนับสนุนจากสำนักงานป.ป.ช.

          2.การเผยแพร่ความรู้ทางสังคม- การอบรมความรู้เกี่ยวกับระเบียบ กฎหมาย ที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันและปราบปรามการทุจริต แลกเปลี่ยนประสบการณ์กรณีเจ้าหน้าที่ของรัฐทุจริต ให้กับหน่วยงานภาครัฐ เช่น บุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้บริหาร สมาชิกสภา ข้าราชการพนักงานท้องถิ่น การร่วมเป็นวิทยากรให้ความรู้ในหน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน

          3.การเชื่อมโยงเครือข่ายต่างๆการจัดทำฐานข้อมูลเครือข่าย การสนับสนุนกิจกรรม และการจัดทำจดหมายข่าว เพื่อเผยแพร่กฎหมาย ระเบียบของสำนักงาน ป.ป.ช. การเผยแพร่ ผลการดำเนินกิจกรรมเครือข่ายทั่วประเทศ

          4.การใช้สื่อเพื่อสร้างจิตสำนึกการผลิตสปอตในรูปแบบต่างๆ เพื่อเผยแพร่ทางวิทยุ โทรทัศน์การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ หนังสือนิทานสำหรับเด็กและเยาวชน วีซีดี

          5.การจัดกิจกรรมเพื่อเผยแพร่นโยบายสาธารณะสู่ประชาชนการแถลงข่าวต่อสื่อมวลชนการจัดกิจกรรมวันสถาปนา การแถลงข่าวเปิดตัว-โครงการ การจัดกิจกรรมวันเด็ก และการจัดโครงการ ป.ป.ช. เคลื่อนที่แบบบูรณาการ ฯลฯ

          มีการเสนอแนะให้มีการใช้กระบวนการวิชาการเข้ามามีส่วนร่วม เช่น การให้นักวิชาการมีส่วนในการตรวจสอบ ทุกโครงการของรัฐ การใช้ระบบภูมิสารสนเทศ นักวิชาการด้านการเงิน การธนาคาร การใช้ข้อมูลจากการวิจัยของนักวิชาการสถาบันการศึกษา ร่วมกันตรวจสอบโครงการทุกโครงการของรัฐ เพื่อสร้างจิตอาสาว่าภาระในการปกป้องสาธารณสมบัติแผ่นดิน และรู้ดีว่านี่คือหน้าที่สำคัญยิ่งในฐานะที่เกิดเป็นคนไทย–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

        ภาพและเสียงเหตุการณ์ความรุนแรงจากสถานการณ์ทางการเมืองที่กำลังตึงเครียดซึ่งมีการนำเสนอทั้งภาพ และเสียงของเหตุการณ์การชุมนุมที่อาจเกิดการปะทะ ใช้ความรุนแรง รวมถึงการใช้ถ้อยคำที่ไม่สุภาพ อาจจะทำให้ประชาชนและผู้บริโภคข่าวสารทั้งโทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ หรือเว็ปไซต์รู้สึกอินไปกับข่าวนั้นๆ จนเกิดความโกรธและความเครียดตามมาได้

         นพ.ไกรสิทธิ์ นฤขัตพิชัย กรรมการผู้จัดการ และจิตแพทย์ โรงพยาบาลมนารมย์ กล่าวว่า สังคมไทยในปัจจุบันที่กำลังเกิดความขัดแย้งรุนแรง ตึงเครียดจากสถานการณ์ทางการเมือง ซึ่งมีผู้คนจำนวนมากกำลังใช้ชีวิตด้วยอารมณ์มากกว่าสติและเหตุผล

        ถ้าหากผู้คนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้และใช้ความรุนแรงเข้าแก้ปัญหา ก็คงเป็นไปได้ยากที่ประเทศไทยของเราจะหลีกพ้นการสูญเสียของทุกคนในทุก ๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสียชีวิตเลือดเนื้อ มีผู้คนบาดเจ็บ ล้มตาย บ้านเมืองเสียหาย เศรษฐกิจสังคมพังพินาศ คุณภาพชีวิตของคนลดลงไม่มีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน

         ช่วงนี้เป็นช่วงที่สำคัญที่คนไทยทุกคนต้องตั้งสติให้ได้ พินิจวิเคราะห์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว และที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยความสุขุมรอบคอบ ต้องมองถึงผลระยะยาวมากกว่าผลระยะสั้นเฉพาะหน้า เรื่องของระบอบการปกครองทางการเมืองเป็นสิ่งที่คู่กับสังคมมนุษย์ ทุกสังคม ทุกยุคทุกสมัย สภาพสังคมของแต่ละประเทศหรือแต่ละยุคสมัยย่อมมีลักษณะเฉพาะของมันเอง

         ดังนั้นระบอบการปกครองที่จะทำให้ผู้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขจึงจำเป็นต้องมีความแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ แต่ละช่วงเวลา ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ ประเทศไทยเราก็มีประสบการณ์และบทเรียนด้านความขัดแย้งทางการเมืองมาหลายครั้ง และก็ได้ประสบกับความสูญเสียมาหลายครั้งเช่นกัน
 
        “ในแง่ของการเมืองไทยขอให้มองว่า เราทุกคนอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนแปลง และการเปลี่ยนแปลงย่อมมีการขัดแย้งเกิดขึ้นเสมอ ทุกครั้งที่มีความขัดแย้งถ้าการแก้ไขใช้แต่อารมณ์ ความเสียหายก็จะเกิดขึ้นมาก แต่ถ้าเราใช้สติมากกว่าความเสียหายก็จะมีน้อย ในสังคมประชาธิปไตยแต่ละคนมีอิสระเสรีที่จะคิดอย่างไรก็ได้ ทุกคนไม่จำเป็นต้องคิดเหมือนกัน แต่สิ่งสำคัญคือทุกคนต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนที่มีความคิดที่แตกต่างกันได้

          ความแตกต่างกันทางด้านความคิด ถ้านำมาใช้อย่างสร้างสรรค์ก็จะทำให้เกิดการพัฒนา เพราะจะช่วยให้คนเราสามารถมองเห็นปัญหาได้ละเอียดลึกซึ้งขึ้น มองเห็นข้อดีข้อเสีย มองเห็นทางเลือกของการแก้ไขปัญหาได้อย่างรอบด้าน แต่ถ้านำเอาความคิดเห็นที่แตกต่างกันมาใช้          อย่างไม่สร้างสรรค์ นั่นก็คือก่อให้เกิดความแตกแยก  อารมณ์ขุ่นมัว ไม่พอใจทะเลาะเบาะแว้ง  ปะทะกัน  ทำลายล้างกัน ทุกคนก็จะพบกับความสูญเสีย”

        อย่างไรก็ตาม เพื่อช่วยให้คนไทยได้มีสติและสามารถดูแลกันและกันได้ และเพื่อลดดีกรีความเครียดลงไม่ให้ส่งผลร้ายแรง ในช่วงการเมืองร้อนแรงนี้  จิตแพทย์แนะนำว่า  ขณะที่ดูภาพข่าวหรือเหตุการณ์นั้นควรจะมีสติและพยายามควบคุมอารมณ์ให้ได้ ควรที่จะฝึกผ่อนคลายจิตใจเพื่อไม่ให้ความเครียดและอารมณ์โกรธเหล่านั้นสะสมจนถึงจุดเดือด
 
 แนวทางปฏิบัติ 10 ประการที่สามารถนำไปใช้เพื่อระงับความเครียดอันจะนำไปสู่ความโกรธในช่วงที่สถานการณ์การเมืองที่กำลังร้อนแรง ไว้ดังต่อไปนี้ 

1. ให้นึกเสมอว่าเรื่องของการเมืองย่อมมีความคิดเห็นแตกต่างกันได้ แต่ไม่จำเป็นต้องแตกแยกและเชื่อว่าทุกปัญหาต้องมีทางออก

2. ควรดูข่าวการเมือง เพื่อให้รู้ความเป็นไปของสถานการณ์ เพื่อความเข้าใจและการเตรียมความพร้อมที่เหมาะสม โดยไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ และมีอารมณ์ร่วมแบบโอเว่อร์มากจนเกินไป

3. เตือนตนเองว่า คนเราในโลกนี้แตกต่างกัน ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แม้แต่ตัวเราเองก็มีข้อบกพร่อง จะช่วยทำให้เข้าใจถึงสัจธรรมของโลกทำให้โกรธยากขึ้น ให้อภัยได้ง่ายขึ้น

4. คอยเตือนตนเองว่าความโกรธและความเครียดคือการเผาตัวเอง ทำลายสุขภาพตัวเอง พยายามสังเกตอารมณ์ตัวเองให้รู้เท่าทันว่ากำลังเครียด หรือกำลังจะโกรธ โดยเฉพาะผู้ที่เข้าร่วมชุมนุมซึ่งมีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดความโกรธได้ง่าย

5. ฝึกชะลออารมณ์โกรธและสลายความเครียดโดยการเบี่ยงเบนความสนใจ ด้วยการนับ 1-10 หายใจเข้า – ออก ลึก ๆ ช้า ๆ  พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ ทั่วร่างกาย  

6. หลีกเลี่ยงสถานที่หรือสถานการณ์ที่ยั่วยุให้เกิดอารมณ์โกรธ เพราะถ้าหากยังอยู่ในสถานที่นั่นอาจจะทำให้ความโกรธถึงจุดเดือด และปัญหาความเครียดก็จะตามมาได้ 

7. ฝึกให้อภัยและปล่อยวาง

         นอกจากนั้นทุกคนต้องดูแลสุขภาพกายของตนเองให้ดี ด้วยการรับประทานอาหารและพักผ่อนนอนหลับให้เพียงพอ เพราะคนที่หิวหรือนอนหลับผักผ่อนไม่เพียงพอ ก็จะเกิดอารมณ์โกรธ โมโห ใช้ความรุนแรงได้ง่าย  ถ้าแก้ปัญหาด้วยตนเองแล้วยังไม่ได้ผล ควรขอคำปรึกษาจากคนใกล้ชิดที่มีประสบการณ์ไว้ใจได้  ในบางครั้งถ้าปัญหารุนแรงมาก อาจจำเป็นต้องปรึกษานักจิตวิทยาคลินิก หรือจิตแพทย์ ซึ่งจะสามารถให้ความช่วยเหลือได้

         นพ.ไกรสิทธิ์ กล่าวทิ้งท้ายว่า เรื่องของการเมืองย่อมมีความคิดเห็นแตกต่างกันได้ แต่ก็ต้องเชื่อว่าทุกอย่างมีทางออก สิ่งที่ควรระวังมากที่สุดคือความเครียดจะไปบันดาลโทสะ ทำให้เกิดความรุนแรง ทุกคนจำเป็นต้องตั้งสติ ระงับอารมณ์โกรธให้ได้ ขณะเดียวกันก็ควรต้องเอาใจใส่คนรอบข้าง รวมทั้งเด็กด้วย เช่น การรับชมข่าวสารเหตุการณ์ การดูภาพความรุนแรง ๆ ซ้ำ ๆ ทั้งภาพและเสียงผ่านสื่อ มีผลกระทบต่อสภาพจิตใจของผู้ชมอย่างแน่นอน  ทุกฝ่ายจึงควรให้ความระมัดระวังในเรื่องนี้

 ขอให้ทุกคนตั้งสติ เอาใจใส่กัน ช่วยเหลือกัน เพื่อให้สังคมไทยสามารถผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้ด้วยความราบรื่น หรือสูญเสียน้อยที่สุด เพื่อรักษาสังคมที่ดีไว้ให้แก่ลูกหลานไทยของเรา

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ 12 มีนาคม 2553

ก่อนหน้าที่จะมีเฟซบุ้ค และ ทวิตเตอร์ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราอาจพุดคุยกับคนข้างๆ หรือคนที่เราไปพบเจอจริงๆ มากกว่านี้ (อย่างน้อยก็มีความพยายามมากกว่านี้) เรามีกิจกรรมในโลกส่วนตัวมากกว่านี้ เช่น อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง ทานข้าวนอกบ้าน หรือจะไปผจญภัยที่ไหน ก็เป็นเรื่องส่วนตัว และเราค่อนข้างจะใช้สมาธิกับทุกอย่าง….แต่ทันทีที่ออนไลน์ เราจะผละจากไปโดยทันที ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่นั่งข้างๆ อาหารแสนอร่อยที่อยู่ตรงหน้า

เรื่อง: สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

          พลังของ Social Network ส่งแรงกระเพื่อมไปในทุกวงการค่ะ ทั้งวงการข่าว นักการเมือง วงการบันเทิง และธุรกิจน้อยใหญ่ ที่หลายองค์กร ผู้บริหารสูงสุดกระโดดเข้ามาเล่นเอง ไม่ว่าจะเป็นคุณ พาที สารสิน CEO แห่งนกแอร์ และผู้บริหาร บ.อสังหาริมทรัพย์อย่าง แสนสิริ เป็นต้น จนกลายเป็นตัวแทนขององค์กรนั้นๆ เพราะสามารถสื่อสารนโยบาย กลยุทธ์การตลาด ตอบคำถามของ Follower ได้แบบตัวต่อตัว นอกเหนือจากการที่องค์กรเองก็มีพนักงานที่รับผิดชอบการตลาดออนไลน์ที่มีหน้าที่เรื่องเหล่านี้โดยเฉพาะอีกด้วย ระยะหลังมานี้องค์กรภาครัฐ และ NGO ก็เข้ามาสื่อสารผ่านช่องทางเหล่านี้กันจำนวนมาก ที่น่าสนใจก็คือพระสงฆ์ นักคิดนักเขียนระดับเบสท์เซลเลอร์ อย่างท่าน ว.วชิรเมธี ก็เป็น Tweetple ด้วย เน้นการเผยแผ่ข้อคิด คำสอน ในหลักพระพุทธศาสนา แบบตัวจริงเสียงจริง นอกเหนือจากฆราวาสนักการตลาดชื่อดัง ที่เดินตามแนวทางธุรกิจสีขาว และเป็นนักทวิตแนวธรรมะตัวยงมานานแล้ว อย่างคุณ ดนัย จันทร์เจ้าฉาย ก็มี Follower ล้นหลามในโลก“ทวิตภพ”ซึ่งยอมรับกันในทางการสื่อสารการตลาดแล้วว่าเป็นช่องทางที่มีพลังมาก

          เฟซบุ้ค และ ทวิตเตอร์ ดึงดูดให้ดิฉันหลงเข้าไปในโลกของมันวันละหลายๆครั้ง ครั้งละหลายนาที โดยภายในเดือน-สองเดือนแรกนั้นติดมาก ถึงขนาดออนไลน์แช่ไว้ตลอดเป็นชั่วโมงๆ ใช้ทั้งคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้ค และผ่านทางโทรศัพท์มือถือ ที่แม้นั่งอ่านข่าวออกอากาศอยู่แท้ๆ ก็ยังเชื่อมต่อมือถือเอาไว้ เวลาเบรกโฆษณา จะได้ทวิตหรืออ่านข้อความของคนอื่นได้ พอสิ้นเดือนเห็นใบแจ้งหนี้ค่าบริการเสริมพุ่งพรวด ถึงได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า….เราทำในสิ่งที่ควรค่าแก่การเสียเงินค่าโทรศัพท์มากขนาดไหนกัน!!!!

          ก่อนหน้าที่จะมีเฟซบุ้ค และ ทวิตเตอร์ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราอาจพุดคุยกับคนข้างๆ หรือคนที่เราไปพบเจอจริงๆ มากกว่านี้ (อย่างน้อยก็มีความพยายามมากกว่านี้) เรามีกิจกรรมในโลกส่วนตัวมากกว่านี้ เช่น อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง ทานข้าวนอกบ้าน หรือจะไปผจญภัยที่ไหน ก็เป็นเรื่องส่วนตัว และเราค่อนข้างจะใช้สมาธิกับทุกอย่าง….

          แต่ทันทีที่ออนไลน์ เราจะผละจากไปโดยทันที ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่นั่งข้างๆ อาหารแสนอร่อยที่อยู่ตรงหน้า นิทรรศการหรือความบันเทิงที่เราโหยหาและวางแผนเสียนานที่จะไปดู และที่เข้าขั้นอันตรายคือ สมาธิในการขับรถหายไปเมื่อเราทวิต(ร้ายพอๆกัน หรือมากกว่าคุยโทรศัพท์เสียอีก เพราะต้องเหลือบตามองแป้นพิมพ์พน้าจอด้วย) แม้คนที่ไม่ได้ขับแต่เป็นผู้โดยสาร ก็ผละจากการจราจรบนถนนหนทาง หรือทิวทัศน์สองข้างไปทันที เหมือนเราล่องลอยจากสิ่งที่เป็นจริง ไปเชื่อมโยงกับโลกเสมือน ซึ่งแม้เราจะได้พูดคุยโต้ตอบกับเพื่อนหรือผู้คนที่เฝ้าติดตามอยู่ ซึ่งมีตัวตนอยู่จริง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมหากเราดูเลื่อนลอยกับผู้คนและสถานการณ์ตรงหน้า…..

          ดิฉันพบว่า บางสิ่งกำลังหายไป….บางสิ่งเข้ามาแทนที่ ขณะที่เวลาเรายังคงเดินไปใน 24 ชั่วโมงต่อวันเหมือนเดิม…

           เราอาจนั่งอมยิ้มหรือหัวเราะเบาๆ อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หรือมือถือ…แต่เสียงหัวเราะและพูดคุยกันในวงสนทนาตรงหน้าหรือกับคนข้างกายหายไป

          เราดูจะรีบร้อนขึ้น ทำโน่น ทำนี่ ให้เสร็จๆ ไป เพื่อจะได้ออนไลน์ และจมจ่อมอยู่ในนั้น สอดส่ายสายตาดูว่า ใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหนกันบ้าง และเข้าไปมีส่วนร่วม ทั้งที่บางเรื่องก็ได้ประโยชน์ บางเรื่องก็ไม่ได้มีสาระแก่นสารใดๆ เลย แม้แต่ชวนกันปลูกผัก ทำนาออนไลน์ หรือเล่นเกมอะไรกันก็แล้วแต่ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความบันเทิงชั่วครั้งชั่วคราว ที่ไม่คุ้มค่าแก่การพะวักพะวงในระหว่างเวลาทำงาน เรียนหนังสือ หรือปล่อยให้มันกัดกินเวลาในชีวิตของเราไปในแต่ละวันอย่างมากมาย

          ท้ายที่สุดการเล่นอินเทอร์เน็ท หรือการอยู่ในสังคม Social Network อย่างพอเหมาะพอดี แบบเดินทางสายกลางจะดีที่สุดสำหรับทุกคนค่ะ ลองบริหารเวลาให้ดี ว่าในแต่ละวันคุณทำอะไรมากไป หรือน้อยไป คุณอยู่ในโลกแห่งความจริงหรือโลกออนไลน์มากกว่ากัน คุณยังได้อ่านหนังสือเล่มโปรด ได้ดูหนัง ฟังเพลง ทำกับข้าวหรือไปทานข้าวนอกบ้านและพูดคุย แฮงก์เอาท์กับเพื่อนๆ อย่างเต็มที่หรือเปล่า ถ้ารู้ตัวว่าตารางชีวิตเริ่มเอียงกะเท่เร่ละก็ รีบจัดระเบียบชีวิตเสียใหม่เถอะค่ะ

           แล้วก็เลือกรับเฉพาะข้อมูลที่เป็นประโยชน์ สาระก็ได้ บันเทิงก็ดี หรือข่าวสารของเพื่อนๆที่รู้จักสนิทสนมกัน ให้เกียรติกัน เป็นกัลยาณมิตรช่วยเหลือด้านข้อมูลหรือคำแนะนำดีๆให้แก่กัน ซึ่งในโลกออนไลน์ก็มีเยอะ บางคนรู้สึกดีๆต่อกันในSocial Network ก็พัฒนาความสัมพันธ์จนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ หรืออาจเจอเนื้อคู่คนรู้ใจกันก็มี แต่หากเจอพวกแฝงตัวเข้ามาเป็นเพื่อน แล้วรุ่มร่าม ไม่ให้เกียรติกัน หรือหวังผลประโยชน์กันเกินงามก็ต้องปฏิเสธค่ะ

          อย่าลืมว่าอะไรที่มากไปก็ไม่ดี น้อยไปก็ไม่ดีเหมือนกัน ไม่ตามกระแสเลยก็พูดภาษาเดียวกับคนที่ทันสมัยไม่รู้เรื่อง โดยเฉพาะภาษาไอที แต่ตามมากไปก็ไม่เห็นจะทำให้เป็นคนดีขึ้น รวยขึ้นหรือสวยหล่อขึ้น มีคนจำนวนหนึ่งเท่านั้นที่รวยขึ้นเพราะได้ประโยชน์ในแง่การตลาดจาก Social Network ดังนั้น ไม่มีใครบังคับให้คุณออนไลน์หรือห้ามออนไลน์ นอกจากตัวคุณเองค่ะ@

          ครั้งแรกที่ลงทะเบียนเข้าใช้ Facebook ในชื่อเต็มๆ ว่า Saisawan Khayanying ดิฉันก็เหมือนมือใหม่ทั่วไป ที่เริ่มเรียนรู้เองทีละขั้นทีละตอน ค่อยๆ คลิกปุ่มนั้นปุ่มนี้ไป จนเริ่มคุ้นเคยเครื่องมือต่างๆ ที่เว็บไซต์ประเภทนี้เขาออกแบบมาให้ มีทั้งพื้นที่แสดงความคิดเห็นส่วนตัว พื้นที่อัพโหลดรูปขึ้นไปและสร้างอัลบั้มภาพของตัวเอง และหัวใจสำคัญของเว็บประเภท Social Network นี้ก็คือการทำความรู้จักกับเพื่อนๆ ทั้งคนที่เราเคยรู้จักมาก่อนในชีวิต เพื่อนสมัยเรียน เพื่อนที่ทำงาน เพื่อนที่เคยร่วมงานหรือพบกันตามกิจกรรมสังคมต่างๆ แล้วก็ห่างหายกันไป…รวมทั้งเปิดโอกาสให้ทำความรู้จักกับ “คนแปลกหน้า”

          แรกๆ ก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน ที่โพสท์ข้อความอะไรไปแล้ว ก็มีคนเข้ามาแสดงความเห็นต่อท้ายเต็มไปหมด โดยเฉพาะเมื่อเป็นหัวข้อที่เขาสนใจอยู่เหมือนกัน หรือเข้ามาแสดงความเป็นห่วงเป็นใย แสดงความคิดเห็นที่แตกต่างหลากหลาย หรือหากเป็นประเด็นการเมืองร้อนๆก็จะมีคอเดียวกันเข้ามาแลกเปลี่ยนความคิดกันยาวเป็นหางว่าว….ยิ่งเมื่อเราเข้าไปดูข้อมูล และอ่านข้อความของคนนั้นคนนี้บ้าง ก็พบว่าหลายคนมีชีวิตที่น่าสนใจ….บางคนเป็นนักเดินทาง เป็นนักกินตัวยง เป็นนักเขียน เป็นดารา นักร้อง หรือคนธรรมดาๆ ที่ประกอบอาชีพแบบที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน แรงดึงดูดให้ติด FB อยู่ตรงนี้เอง…ตรงที่ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีชั้นวรรณะ ไม่ว่าจะเป็นผู้บริหาร พนักงาน เจ้าของกิจการ นักเรียน นักศึกษา ก็สามารถเข้ามาพูดคุยกัน ซึ่งในชีวิตจริงอาจมีเส้นแบ่งอยู่ในที่ทำงาน หรือสถานภาพทางสังคม คนบางคนคิดหรือว่าเราจะได้เจอ ได้หยอกล้อ หรือถามตอบกันเหมือนนั่งอยู่ต่อหน้า เท่ากับโลกออนไลน์แบบนี้ คนบางคนอยู่คนละซีกโลกกับเรา ก็ยังอุตส่าห์ติดตามอ่านข้อความของเราและแสดงความคิดเห็นกันอย่างกับอยู่บ้านข้างๆ….และคงไม่ปฏิเสธนะคะว่า เพื่อนบ้านที่อยู่ข้างๆบ้านเราจริงๆ บางทียังไม่เคยคุยกันเลย!!!!

           ดิฉันกระโจนเข้าไปในโลกทวิตเตอร์บ้าง ใช้ชื่อว่า @ning_saisawan ลองผิดลองถูกอย่างสนุกตื่นเต้น และกลายเป็น Tweeterer หรือ Tweetple อย่างทีเขาบัญญัติศัพท์เรียกคนที่พิมพ์ข้อความสั้น หรือ “ทวิต” ที่มีผู้ติดตาม หรือ Follower อยู่หลายพันคน ส่วนตัวเองคิดว่าคงติดตามความเคลื่อนไหวของคนจำนวนมากมายไม่ไหวแน่ จึงจำกัดตัวเองที่จะ Follow คนไม่เกิน 50 คนเท่านั้น ทวิตเตอร์ก็สนุกและชวนติดมากค่ะ แรกๆ ที่รู้ว่าเริ่มมีคนติดตามเรา และเมื่อข้อความของเราถูกใจผู้อ่าน เขาก็จะพิมพ์ซ้ำ หรือ Re-Tweet ข้อความของเราต่อ ไม่ว่าจะเป็นข่าว , ข้อคิดคำคม ที่คิดขึ้นเองบ้าง คัดลอกมาจากคำคมของบุคคลสำคัญที่ไปเจอมาบ้าง

          ดิฉันชอบทวิตข่าวที่อ่านแล้วอารมณ์ดี หรือเหตุด่วน เหตุสำคัญ อะไรที่ส่งผลกระทบกับคนหมู่มาก..แต่ทวิตเรื่องส่วนตัวในชีวิตประจำวันไม่ละเอียดมากนัก เพราะไม่คิดว่าบางเรื่องจะเกิดประโยชน์อะไรแก่ผู้ติดตาม (แต่เสน่ห์ของทวิตเตอร์อย่างหนึ่งคือการได้รู้เรื่องส่วนตัวของคนที่เราชอบนะคะ)

          ขณะที่ Tweetple หลายท่านก็มีความเปิดเผยมาก รายงานความเคลื่อนไหวของตัวเองละเอียดยิบ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา อาหารเช้ากินอะไร ออกเดินทางตอนกี่โมง การจราจรเป็นอย่างไร ถึงที่ทำงานแล้วทำอะไร ประชุมร่วมกับใครในเรื่องอะไร เดินไปธนาคารเจอพนักงานแบงค์หน้าตาเป็นอย่างไร ให้บริการดีหรือแย่แค่ไหน วันนี้จะพาแฟนไปไหน กำลังหวานชื่นกันหรืองอนกันเรื่องอะไรอยู่ …..ที่ส่วนตัวสุดๆ ก็คือข้อความประเภท “กำลังอุจจาระอยู่” หรือ กำลังแชทออนไลน์กับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ แล้วโต้ตอบกันว่าอะไรบ้าง ก็อุตส่าห์เอามาบอกคนอื่นทางทวิตเตอร์อีก….แต่ก็นั่นล่ะค่ะ ผู้ติดตามก็ได้รู้เห็นสิ่งเหล่านี้ไปด้วยตลอดเวลา

          ส่วนเรื่องภาษาที่ใช้ก็ไม่ต้องพูดถึง โลกออนไลน์เป็นอิสระมาก เกือบทุกคนจะใช้ภาษาพูดจริงๆ ใช้ศัพท์แสง คำแสลง อักษรย่อ และการสะกดคำแบบตัดทอน ลดรูปพยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ กันเต็มที่ เพื่อให้พิมพ์ได้เร็ว และประหยัดเนื้อที่ โดยเฉพาะทวิตเตอร์ ที่จำกัดเพียงครั้งละ 140 ตัวอักษร คนที่มีชื่อเสียงหลายคน แสดงตัวตนออกมาแบบเปิดเผยมาก เช่นการใช้สรรพนามเรียกกัน กู-มึง ระหว่างกลุ่มเพื่อนที่เป็น Tweetple ด้วยกัน หรือคำสบถ คำหยาบโลนอะไร ที่แต่เดิมเราจะสงวนไว้เฉพาะคน สถานที่ และเวลา ที่อยู่ในกลุ่มพวกเท่านั้น เมื่อกลุ่มพวกคนดังขึ้นมาอยู่ในโลกออนไลน์ ตัวตนเหล่านี้ก็แสดงออกมา ให้ผู้ติดตามได้อ่าน ได้เห็นรูป และมีส่วนร่วมด้วยการส่งข้อความโต้ตอบ กันอย่างสนุกสนาน(หรืออาจผิดหวังเมื่อคนโปรดไม่เป็นอย่างที่คิด)!!!!

          เมื่อเข้าไปสัมผัสแล้วว่า Social Network นั้นคืออะไร และเราจะสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไรแล้ว  ตอนหน้ามาคุยกันต่อค่ะ ว่าทำไมเราถึงต้องเข้าไปมีส่วนร่วมกับสังคมเครือข่ายเหล่านี้แบบทางสายกลาง@