โรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เขต 1 ถึง 19 โรงเรียนได้ตั้งอยู่ใน อ.เมือง และ อ.สามโคก จ.ปทุมธานี ถูกผลกระทบจากน้ำท่วมตั้งแต่เดือนตุลาคมเป็นต้นมาจึงได้จัดสรรเงินบริจาคและสิ่งของที่มีประชาชนและหน่วยงานต่างๆ มอบผ่านครอบครัวข่าว 3 มามอบให้ตัวแทนทั้ง 19 แห่ง โดยใช้วัดโบสถ์ (บวรธรรมกิจ) เป็นจุดศูนย์กลาง

              คาราวานสื่อการเรียนการสอนช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม 53 ผ่านครอบครัวข่าว 3 จึงลงพื้นที่ในวันที่16 พฤศจิกายน 2553 เพื่อส่งมอบน้ำใจให้เด็กๆทั้ง 19 โรงเรียน

                โดยมีนายธานี  สามารถกิจ  ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี มาเป็นประธานในพิธี  พร้อมด้วยหน่วยงานต่างๆทั้งภาครัฐและเอกชนให้การสนับสนุนในการออกร้านอาหารและหน่วยบริการต่างๆ

                สำหรับโรงเรียน 19 แห่งที่ถูกผลกระทบจากอุทกภัย ในปีนี้ส่วนใหญ่เป็นโรงเรียนที่อยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยาถูกน้ำท่วมมาตั้งแต่กลางเดือนตุลาคมที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ ผ่านไปนานกว่า 1 เดือนแล้ว แต่ยังมีอีกหลายโรงเรียนที่มีน้ำท่วมขัง บางแห่งห้องสุขาก็ไม่สามารถใช้การได้  จึงยังไม่สามารถเปิดทำการเรียนการสอน โดยเฉพาะห้องเรียนระดับชั้นอนุบาล ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ชั้นล่างของอาคารเรียน ทำให้หนังสือเรียนและอุปกรณ์การเรียนเสียหายหมด กำหนดการเดิมต้องเปิดเรียนตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน ที่ผ่านมาขณะนี้เปิดเรียนได้ครบ เพียง 14 แห่ง อีก 5 โรงเรียนที่เหลือเปิดได้เป็นระดับชั้น แต่ รร.วัดโบสถ์แห่งนี้เป็นโรงเรียนเดียวที่จะเปิดได้ในวันที่ 18 พ.ย. ที่จะถึงนี้

          และทุกครั้งที่มีคาราวานช่วยผู้ประสบอุทกภัยก็จะมีนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มาร่วมแบ่งบันน้ำใจ และร่วมสร้างร้อยยิ้มให้กับน้องๆ ด้วย ซึ่งนำทีมโดย ต๊ะ วริษฐ์ ทิพย์โกมุท,ก็อต จรายุ ต้นตระกูล,นนท์ ชานนท์ ทิพย์กนก,บีน ธนานนท์ ตั้งไพบูลย์,โบว์ โชติมา นวคุณากร  และที่พลาดไม่ได้ตามคอนเซ็ปต์ งามอย่างมีคุณค่า เพื่อการศึกษาของเด็กไทย คือ หนูสิ สิริรัตน์ เรืองศรี มิสไทยแลนด์เวิลด์ 2010 และ ลูกตาล สิรัญญา สุขประเสริฐ รองอันดับ3 มิสไทยแลนด์เวิลด์ 2010 เอาเป็นว่างานนี้ทำให้น้องๆที่นี้ ได้ทั้งสิ่งของ รอยยิ้ม และความสุข ที่เหล่าผู้ใจบุญได้มาร่วมสร้างให้อีกวันหนึ่งเลยทีเดียว  ……….    

     (คลิกชมคลิปวีดีโอ)

การเรานำเสนอเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจให้ ที่มีออกมาในสังคมปัจจุบัน เกี่ยวกับผู้พิการหลายต่อหลายคน  ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นได้ต่อสู้กับชีวิต ไม่ย่อท้อ แต่กลับต่อสู้กับความเสียเปรียบทางร่างกายทำตามความฝันให้เป็นจริง ทำเรื่องน่าทึ่งให้คนปกติอย่างเราประหลาดใจ เหมือนกับ หนุ่มพิการ “หลิว เหว่ย “ผู้พิการทางแขนวัย 23 ปี จากกรุงปักกิ่งแขนใช้เท้าเล่นเปียโนเป็นผู้”ชนะเลิศ”แข่ง”ไชน่า ก็อท ทาเลนท์”        หลิว เหว่ย ผู้พิการทางแขนวัย 23 ปี จากกรุงปักกิ่ง  ผู้พิการแขนทั้งสองข้างไปเพราะไฟฟ้าช็อตเมื่อ 13 ปีก่อน พ่อแม่ก็บอกกับเขาว่าเขาไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเลย ดังนั้น หลิว เหว่ย จึงเริ่มฝึกตัวเองให้ใช้เท้าในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งการเล่นเปียโน งานอดิเรกที่เขาชอบทำแต่กลับยากสำหรับเขามาก แต่เขาก็พยายามมันมาตลอดตั้งแต่เริ่มต้นฝึกเล่นเปียโนด้วยตัวเองตอนอายุ 18 ปี ด้วยความฝันที่อยากจะเป็นนักดนตรีมืออาชีพ ซึ่งกว่าจะเล่นเปียโนได้อย่างทุกวันนี้ เขาต้องเป็นตะคริวและมีบาดแผลถลอกมานับครั้งไม่ถ้วน        หลังจากฝึกเล่นเปียโนด้วยเท้าแล้ว หลิว เหว่ย ก็ออกเดินทำตามความฝันของตัวเองด้วยการเข้าประกวด ในรายการ China got Talent จนทำให้เขาผ่านเข้ารอบ และทำให้ผู้ชมอึ้ง! ทึ่ง! กับความสามารถของเขามาแล้ว         

              ล่าสุดข่าวต่างประเทศแจ้งว่า  หลิว เหว่ย สามารถทำตามความฝันของเขาได้สำเร็จแล้ว หลังเขาชนะเลิศการประกวดในรายการ China got Talent โดยเขาเอาชนะนักเปียโนรุ่นจิ๋ววัย 7 ขวบมาได้ ด้วยการใช้ 2 เท้าบรรเลงเพลง You’re beautiful ซึ่งงานนี้เรียกคะแนนโหวตจากผู้ชนได้อย่างท่วมท้น         โดยหลังได้รับรางวัล หลิว เหว่ย กล่าวว่า เขาโชคดีที่ยังมีเท้า 2 ข้างทำตามความฝันของตัวเองได้สำเร็จ และทำให้ฝันของเขาเป็นจริง และดีใจที่ความพยายามของเขาสามารถเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครอีกหลายคน ซึ่งเขาอยากจะบอกว่า อย่ายอมแพ้ต่อุปสรรค และอย่าใช้ชีวิตให้ผ่านไปวัน ๆ ควรทำตามความฝันของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นไปได้ยาก แต่เชื่อว่าสักวันมันจะเป็นจริง         ”ผมคิดว่าชีวิตนี้ผมมีทางเลือกอยู่ 2 ทาง คือ เลือกที่จะละทิ้งความฝันแล้วตายอย่างสิ้นหวัง หรือเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไปแม้ไม่มีแขนก็ตาม และที่สำคัญ ไม่มีกฎข้อไหนบัญญัติไว้ว่าเปียโนจะต้องจะต้องเล่นด้วยมือเท่านั้น” เขากล่าว

          ทั้งนี้ หลัง หลิว เหว่ย ได้รับรางวัลดังกล่าว เขาจะมีโอกาสไปร่วมแสดงดนตรีกับ Sony Music Entertainment และไปร่วมแสดงคอนเสิร์ตในลาสเวกัส เป็นเวลานาน 3 เดือน อีกด้วย
 

(คลิกชมคลิปวีดีโอ)

ขอขอบคุณภาพจาก: Youtube

          นายแพทย์วรวุฒิ ตัดสินใจเลือก “โรงพยาบาลกะพ้อ”ซึ่งอยู่ถึง จ.ปัตตานี เพราะขณะนั้นอำเภอกะพ้อ มีข่าวการก่อความไม่สงบเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แทบจะไม่มีใครกล้าเลือกที่จะเดินทางไปปฏิบัติงาน การตัดสินใจครั้งนั้นได้รับการขอร้องจากคนรอบข้าง โดยเฉพาะพ่อและแม่ ขอร้องให้ไปเป็นหมอที่อื่น แต่คำตอบกลับของหมอหนุ่มผู้นี้เป็นคำตอบที่ไม่มีใครทัดทานได้

        “โรงพยาบาลอื่นมีหมอหลายคนอยากไปแล้ว แต่โรงพยาบาลในพื้นที่เสี่ยงอันตรายมีน้อยคนนักที่อยากไป ถ้าเป็นเช่นนี้แล้วผู้ป่วยในพื้นที่เสี่ยงจะเป็นอย่างไร เมื่อเขาเจ็บป่วยจะทำอย่างไรถ้าพวกเขาไม่ได้รับการดูแลอย่างที่ควรจะเป็น”
          คุณหมอวรวุฒิ เป็นคนจังหวัดชุมพรโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาเภสัชศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยมหิดล แล้วเข้าเรียนต่อแพทยศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จบการศึกษาเมื่อปี 2547 หลังเรียนจบเริ่มปฏิบัติงานเป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะปีแรกที่โรงพยาบาลปัตตานี ใช้ทุนปีที่ 2 ที่โรงพยาบาล “กะพ้อ” ซึ่งเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียง มีประชากรประมาณ 16,000 คน อยู่ในพื้นที่ อำเภอกะพ้อจังหวัดปัตตานี
          คนส่วนใหญ่ที่นี่มีอาชีพเกษตรกรรม นับถือศาสนาอิสลามคือ ร้อยละ98 ส่วนร้อยละ 2 เป็นไทยพุทธ ปกติจะมีผู้ป่วยเข้ารับบริการในโรงพยาบาลเฉลี่ย 160 คนต่อวัน มีแพทย์ประจำ 2 คน ทันตแพทย์2 คน พยาบาล เภสัชกร และเจ้าหน้าที่อื่นๆ รวมทั้งหมด 86 คน ทุกคนเต็มที่กับการทำงาน ร่วมแรงร่วมใจพัฒนางานจนทำให้โรงพยาบาลกะพ้อ ผ่านการรับรองคุณภาพมาตรฐานโรงพยาบาล (HA)ตั้งแต่ปี พ.ศ.2549 โดยเน้นให้บริการที่มีคุณภาพตามมาตรฐานวิชาชีพให้บริการด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์
          “ผมถือเป็นคนแรกที่เลือกไปทำงานที่โรงพยาบาลกะพ้อ ซึ่งเหตุการณ์ในพื้นที่ขณะนั้นค่อนข้างรุนแรงอยู่ตลอดเวลา ผมรู้จักอำเภอกะพ้อก็จากข่าวยิงถล่มโรงพัก ตามด้วยเหตุการณ์ยิงคนสวนของโรงพยาบาลจนเสียชีวิตเพียงไม่กี่วันก่อนถึงวันกำหนดเลือกสถานที่ใช้ทุนของผม”เสียงบอกเล่าเนิบนาบเป็นเรื่องธรรมดา
          “ครั้งแรกที่เลือกมาทำงานที่โรงพยาบาลกะพ้อ ยอมรับว่ามีความกังวลพอสมควร ว่าจะทำงานใช้ทุนครบ 2 ปี ได้หรือไม่ ทั้งสถานการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ และความแตกต่างด้านภาษา ศาสนา ความเชื่อ เพราะประชาชนส่วนใหญ่ของอำเภอกะพ้อนับถือศาสนาอิสลาม แต่ยังมีความอุ่นใจว่ามีพี่ผู้อำนวยการ คือ นายแพทย์เดชา แซ่หลี นับถือศาสนาพุทธท่านทำงานที่โรงพยาบาลกะพ้อนานหลายปี ที่สำคัญคือได้รับความไว้วางใจและยอมรับจากชาวกะพ้อเป็นอย่างดี ผมได้ยึดแบบอย่างที่ดีมาใช้ในการทำงาน เช่น ความเสียสละ การดูแลผู้ป่วยด้วยยึดหลักความเป็นมนุษย์ผมยึดหลักนี้ในการทำงานที่โรงพยาบาลกะพ้อตลอด 6 ปี”
          คำบอกเล่าของคุณหมอทำให้ทราบว่าวันแรกที่เข้าทำงานในโรงพยาบาล สิ่งที่ผมสัมผัสได้ คือ ความอบอุ่นและความจริงใจคุณหมอเล่าว่าถึงแม้มาอยู่ที่นี่ จะต่างกันด้านภาษา ศาสนา แต่ก็ช่วยเหลือและคอยเป็นกำลังใจให้กัน ให้ความเป็นกันเอง คอยช่วยเหลือทุกอย่าง โดยเฉพาะการตรวจผู้ป่วยในช่วงแรก
          “ส่วนใหญ่ชาวมุสลิมพูดภาษายาวี ทำให้การสื่อสารติดขัด แต่ก็ได้พี่ๆพยาบาลและเจ้าหน้าที่คอยเป็นล่ามแปลให้ ซึ่งความรู้ภาษายาวีของผมนั้นแค่งูๆ ปลาๆ ซักถามได้แค่อาการเบื้องต้น พอลงรายละเอียดในแต่ละโรคบรรดาเมาะ (ยาย-ย่า) และเปาะจิ (ตา-ปู่) ต่างสรรหาคำพูดมาให้เรานั่งสับสน ต้องให้พี่พยาบาลมาช่วย แต่ผมพยายามจำคำศัพท์ให้ได้มากที่สุดเพื่อจะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นแปล อีกทั้งยังเป็นการลดช่องว่างระหว่างผมกับผู้ป่วยอีกด้วย”
ที่สำคัญคุณหมอบอกว่า ต้องขอบคุณบรรดาพี่ๆ ที่เป็นหมอหลายคนและคุณหมอศิริพรที่มอบมรดกล้ำค่า”ตำราภาษายาวีอย่างง่ายสำหรับบุคลากรทางการแพทย์”ไว้ให้ก่อนไปเรียนต่อ ทำให้ได้หัดอ่าน หัดพูดคุณหมอวรวุฒิ เล่าถึงการทำงานในวันวาน ว่าระยะแรกๆ หลังเลิกงานแล้ว เงียบมาก ร้านอาหารก็ไม่มี น้องๆ พยาบาลที่หอพักคงเข้าใจ มาชวนไปกินข้าวมื้อเย็น ซึ่งทำให้มีโอกาสทำความรู้จักกับทุกคนไปด้วย และทำให้คลายความเหงาได้บ้าง
        “การอยู่กับเพื่อนร่วมงาน ทั้งขณะทำงาน รวมทั้งชีวิตหลังเลิกงานล้วนเป็นสิ่งสำคัญในการทำงานอย่างมีความสุข ท่ามกลางการทำงานในพื้นที่สีแดง” คำกล่าวของหมอหนุ่มเพราะครอบครัวของคุณหมอนั้นไม่เห็นด้วยที่จะไปทำงานในพื้นที่ภาคใต้ ทุกคนลงความเห็นว่าไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงถึงขนาดนั้นและขอให้ย้ายกลับไปทำงานที่จังหวัดชุมพร
        “ทุกครั้งที่เหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นและปรากฏในสื่อต่างๆ พ่อกับแม่จะนอนไม่หลับทุกครั้ง แต่สำหรับผมแล้วคนในพื้นที่ไม่ได้น่ากลัว หรือโหดร้ายอย่างที่ว่ากัน ถึงแม้เขาจะแตกต่างทั้งภาษา ศาสนา และวิถีชีวิต แต่เป็นคนไทยเหมือนกัน อีกทั้งพวกเขายังขาดโอกาสในหลายๆ เรื่อง หนึ่งในนั้นคือการแพทย์และสาธารณสุข ซึ่งเป็นความตั้งใจของผมตั้งแต่เลือกเรียนแพทย์แล้วว่าอยากดูแลรักษาผู้ป่วยที่ขาดแคลนโอกาสในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้”
          โดยปกติแล้วทุกวันนี้ ผู้คนมักจะคิดว่าถ้าเลือกทำงานในโรงพยาบาลใหญ่ๆมีชื่อเสียง จะมีโอกาสก้าวหน้าทางด้านการงาน แต่สำหรับหมอวรวุฒิแล้ว เขาเห็นว่าโรงพยาบาลเล็กๆ ทำให้ได้รับโอกาสต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องการทำงาน การเรียนรู้งานหลายอย่าง นอกจากการตรวจรักษาผู้ป่วยเพราะการเป็นแพทย์ประจำเพียงคนเดียวต้องรับงานด้านคลีนิคเกือบทุกคลีนิค ทำให้ต้องค้นคว้าหาความรู้เข้าร่วมประชุมวิชาการอย่างสม่ำเสมอเพื่อนำความรู้ที่ทันสมัยมาประยุกต์ใช้กับผู้ป่วย นอกจากนี้ ต้องทำงานพัฒนาคุณภาพอย่างอื่น เช่น งานควบคุมการติดเชื้องานวิชาการ และประชาสัมพันธ์ งานเวชระเบียน ซึ่งไม่ได้มีในตำราแพทย์
อีกด้าน คือ การทำงานร่วมกับชุมชน ซึ่งงานด้านนี้ได้ให้ประสบการณ์ที่ล้ำค่ามากมายและหาไม่ได้ในโรงพยาบาลใหญ่ๆ เช่น ได้รับการยอมรับและความศรัทธาจากชาวบ้าน ได้เข้าร่วมกิจกรรมในงานสำคัญทางศาสนาอย่างเทศกาลถือศีลอด วันฮารีรายอ งานเข้าสุหนัต งานแต่งงาน งานบุญในหมู่บ้าน ล้วนเป็นกิจกรรมที่ช่วยให้เกิดความคุ้นเคยและสร้างความเป็นกันเอง ยอมรับถึงความแตกต่างที่มีต่อกันอย่างกลมกลืน
         “โรงพยาบาลกะพ้อมีหมอสองคนมาตลอด ในขณะที่จำนวนผู้ป่วยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแรกๆ ผู้ป่วยนอก 80 คนต่อวัน ถือว่าเยอะแล้ว แต่วันนี้จำนวนผู้ป่วยเพิ่มเป็นทวีคูณ เฉลี่ย 160 คนต่อวัน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลต้องมาช่วยตรวจตลอดทั้งวัน และบ่อยครั้งที่หมอวรวุฒิต้องตรวจคนเดียว “มีคนเคยถามผมว่าเหนื่อยไหม? ที่ต้องตรวจผู้ป่วยทั้งวันผมจะตอบว่าเหนื่อยแค่กาย นอนพักตื่นมาก็หาย แต่หมอไม่เคยเหนื่อยใจเลย ซึ่งความรู้สึกนี้ผมว่าคงไม่ต่างกับผู้อำนวยการที่ต้องอยู่คนเดียวเวลาที่ผมไปประชุม และสิ่งที่ทำให้ผมอยากทำงานที่โรงพยาบาลกะพ้อ คือความผูกพัน ไม่ว่าความผูกพันกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ความผูกพันระหว่างญาติกับผู้ป่วย
          “มีตัวอย่างคนไข้มาเล่าให้ฟังเป็นประสบการณ์ที่ผมประทับใจทุกวันที่มาทำงาน ผู้ป่วยติดเชื้อระยะสุดท้ายเป็นผู้ป่วยชาย มีลูกชายวัย 5 ขวบ ที่ไม่ได้รับเชื้อ และภรรยาเป็นคนมารับยาตลอด ผมดูแลครอบครัวนี้มาตั้งแต่เริ่มทำงาน จนวันสุดท้ายก่อนเสียชีวิต เขาพูดว่า ‘ถ้าลูกชายโตขึ้นและมีบุญได้เรียนสูงๆ อยากให้ลูกเรียนแพทย์เหมือนกับหมอ ที่ดูแลและเข้าใจเขามาตลอด’ ผมยิ้มทั้งน้ำตาแล้วบอกว่า ถึงแม้ว่าจะทำงานอะไร ขอให้เขาโตขึ้นเป็นคนดีและรับผิดชอบต่อสังคมก็เพียงพอแล้ว”
          ยังมีเรื่องเล่าอีก ว่าครั้งหนึ่งคุณหมอได้เป็นผู้ป่วย เพราะเป็นโรคไข้เลือดออก แต่ต้องมาอยู่เวรที่โรงพยาบาล และต้องตรวจคนไข้ไปด้วย ขณะที่ตัวเองนั้นมีสายน้ำเกลือคาอยู่ที่มือ หลังจากนั้นช่วงบ่าย มีหมออีกคนช่วยอยู่เวรแทน ทำให้ได้พักผ่อนที่ห้องพิเศษ ระหว่างนั้นมีผู้ป่วยรายหนึ่งป่วยด้วยโรคหัวใจวายชนิดรุนแรง มีอาการหายใจเหนื่อยหอบ ขาบวม ทำให้ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา เมื่อผู้ป่วยรายนี้ทราบว่าหมอวรวุฒิไม่สบายได้พูดกับพยาบาลว่า “ถ้าผมเดินไหว ผมจะเดินไปเยี่ยมหมอ”"พยาบาลมาเล่าเรื่องของผู้ป่วยรายนี้ให้ฟัง ผมจึงเกิดคำถามว่าทั้งๆ ที่เรายังพอมีแรงเดินได้ ทำไมเราไม่ไปเยี่ยมเขา จึงตัดสินใจไปเยี่ยมผู้ป่วยรายนี้ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่สบายอยู่ ทำให้เข้าใจผู้ป่วยมากขึ้นว่าความเจ็บป่วยนั้นมันทรมานเหลือเกิน ขนาดเราไม่สบายด้วยโรคไข้เลือดออก ยังรู้สึกทรมานมากขนาดนี้ แล้วผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ต้องนอนรอความตาย เขาต้องทนทรมานกับความเจ็บปวดมากกว่าอีกกี่ร้อยพันเท่า”
           หมอวรวุฒิบอกถึงความรู้สึก ว่าหากถามว่าคิดจะออกนอกพื้นที่หรือไม่?คงมีเหตุผลเดียวที่ต้องย้าย คือกลับไปดูแลครอบครัวที่จังหวัดชุมพรเนื่องจากพ่อแม่อายุมากแล้ว ซ้ำยังมีโรคประจำตัว แต่โชคดีที่ขณะนี้ พี่ๆน้องๆ ช่วยกันดูแล ทำให้สามารถทำงานที่โรงพยาบาลกะพ้อได้อย่างเต็มที่
        “ในความคิดของผม การทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ว่าจะอยู่ในโรงเรียนแพทย์ โรงพยาบาลจังหวัด หรือโรงพยาบาลชุมชน ต่างมีภาระหน้าที่แตกต่างกัน ส่วนรางวัลตอบแทนที่ได้มา ก็เป็นกำลังใจให้มุ่งมั่นทำงานในพื้นที่ต่อไป แม้จะต้องมาอยู่ในพื้นที่เสี่ยงอันตรายแต่ไม่เคยคิดว่านั่นเป็นอุปสรรคในการทำงาน”
          คุณหมอเจ้าของรางวัลแพทย์ตัวอย่างภาคใต้ ตบท้ายว่า…”คุณค่าของวิชาชีพแพทย์ คือ การได้ดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยอย่างเต็มความสามารถ และเป็นวิชาชีพที่สามารถสร้างความดีได้ตลอดเวลา โดยไม่ต้องดิ้นรนหรือแสวงหาโอกาส”–จบ–

ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน

โดย อรรถนนท์ จันทร์ทวีศักดิ์

       จากสถิติของสำนักงานเศรษฐกิจแห่งชาติ พบว่าการอ่านหนังสือของคนไทยเฉลี่ยเพียงปีละ 2 เล่ม ซึ่งนับว่าต่ำมากๆ เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างสิงคโปร์ ที่มีสถิติการอ่านหนังสือปีละ 40-50 เล่ม ส่วนเวียดนาม มีสถิติการอ่านหนังสือปีละ 60 เล่ม จากเหตุดังกล่าวบ่งบอกให้เห็นว่า การอ่านหนังสือของคนไทยกำลังก้าวเข้าสู่ภาวะวิกฤติอย่างแท้จริง

          สถานการณ์การอ่านหนังสือของคนไทยนั้นกำลังที่จะเข้าขั้นเลวร้ายถ้ายังปล่อยให้ปัญหานี้ให้ดำเนินต่อไป โทษของการที่คนไม่อ่านหนังสือนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ความเสียหายในส่วนบุคคลเท่านั้น แต่จะยังคงความเสียหายไปถึงประเทศชาติด้วย

          ปัจจุบันนี้จะสังเกตได้ว่ามีการร่วมมือจากหลาย ๆ ภาคส่วนที่จะร่วมกันแก้ไขปัญหา โดยการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับข้องกับการส่งเสริมการอ่าน ซึ่งก็ถือเป็นนิมิตรหมายที่ดีในที่จะปลูกฝังให้เยาวชนไทยรักการอ่าน

          “โครงการ จินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย” ของหน่วยงานภาคเอกชนที่จัดขึ้น โดยมีหลักเพื่อเสริมสร้างการอ่าน การและการเรียนรู้ จากวรรณกรรมและนำจินตนาการที่ได้จากการอ่าน ออกมาเป็นงานศิลปะ

             อีกทั้งเป็นการกระตุ้น เยาวชนคนรุ่นใหม่ ให้เกิดการอ่านทางด้านวรรณกรรมไทย ที่มี ร้อยแก้ว ร้อยกรอง โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน ได้แต่ละเรื่องราว แล้วถ่ายทอดมาเป็นภาพวาดตามจิตนาการของตนเอง 

            ในปัจจุบันการอ่านเรื่องราวจากวรรณกรรมยังสามารถ ถ่ายทอดออกมาได้ทั้งงานศิลปะ การแสดง แม้กระทั่งการขับร้องเพลงได้อย่างลงตัว ถ้าเรารู้จักนำความรู้ ความคิดมาปรุงแต่งให้เกิดสิ่งที่มีประโยชน์ต่อตนเองและสังคม 

            ด.ช.ทิวทัศน์ คะนะมะ นักเรียนโรงเรียนประถมสาธิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ที่ได้รับรางวัลชะเลิศโครงการจินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย ปีที่ 3 กับชื่อผลงาน “แห่บั้งไฟ” และผลงานยังได้รับคัดเลือกจากบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด ได้จัดทำดวงตราไปรษณียากรชุดจินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย ออกจำหน่ายในงานแสดงตราไปรษณียากรภาคพื้นเอเชีย พ.ศ.2553 และทั่วประเทศ

           ทิวทัศน์ บอกว่า “การอ่านทำให้ได้ฝึกฝนทักษะการสะกดคำ และภาษาจากวรรณกรรม อีกทั้งวรรณกรรมที่ได้อ่านยังสอดแทรกคติสอนใจไว้ในเรื่องด้วย เมื่อได้เข้าร่วมโครงการนี้ก็ทำให้ได้ประโยชน์มากขึ้น คือ การวาดภาพ และการใช้จินตนาการจากวรรณกรรมที่ได้อ่าน อย่างเช่นที่ผมได้วาดออกมานี้เป็นประเพณีแห่บั้งไฟ จากวรรณกรรมเรื่อง “ผาแดง-นางไอ่” ที่สะท้อนออกมาให้เห็นถึงพลังความสามัคคี และโดยส่วนตัวเป็นคนชอบวาดภาพ ก็สามารถทำให้เราได้ฝึกฝนและพัฒนาการวาดภาพของเราด้วย”

           หลายคนอาจคิดเป็นเพราะค่าเฉลี่ยของคนพิการ หรือผู้ที่ผิดปกติทางร่างกาย ที่ทำให้สถิติการอ่านของคนไทยมีจำนวนน้อย นั้นเป็นเพียงข้ออ้าง เพราะผมได้มีโอกาส ได้พดคุยกับ เด็กหญิงกัลยา ทองอุดม นักเรียนโรงเรียนสันติราษฎร์วิทยา ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 หนึ่งในสมาชิกมูลนิธิศิลปะเพื่อมวลมนุษย์ (Art for All) กัลยาเป็นเด็กที่มีความผิดปกติทางสายตาแต่ยังสามารถมองเห็นได้ไม่มากเท่าไรนัก ในการอ่านหนังสือของเธอ จะใช้อุปกรณ์ใช้แว่นขยาย ช่วยขยายเพื่อให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

           กัลยาบอกว่า “ชอบอ่านหนังสือแนววรรณกรรม เพราะ มีสิ่งดี  มีแง่คิด คติสอนใจ เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของเราได้ถ่ายทอดความเป็นอยู่ที่ผ่านมาในอดีต ซึ่งสามารถทำให้เราได้เรียนรู้และนำมาใช้ในชีวิตประจำวัน อย่างวรรณกรรมที่ชอบอ่านและได้เรียนตั้งแต่เด็ก คือเรือง ‘พระอภัยมณี’ ในการเข้าร่วมโครงการนี้ทำให้เธอนอกจากจะได้ฝึกการอ่านหนังสือ สมาธิและภาษาในการอ่านแล้ว ยังทำให้เกิดความคิดและจินตนาการไปพร้อมกับการอ่าน”

           อย่างเรื่องพระอภัยมณี จะชอบตอนที่นางยักษ์ไล่ตามนางเงือกกับพระอภัยมณี จนตนเองต้องเสียชีวิต กัลยาได้ วาดภาพออกมาตามท้องเรื่อง ดังภาพที่เห็นอยู่นี้

           กัลยาบอกต่อว่า “จินตนาการที่วาดภาพนี้ เพราะเป็นความชอบวรรณกรรมได้สอดแทรกความคิดที่ให้กับผู้อ่านในเรื่องของความรักที่นางยักษ์ มีให้กับ พระอภัยมณี จนตัวเองต้องตาย ซึ่งอยากให้วัยรุ่นในสมัยนี้ได้นำแง่คิดตรงนี้มาปรับใช้ด้วยว่า เวลามีคนรักอยากให้รักใครรักจริง รักกันยาวๆ อย่ารักเล่นเพราะความรักสามารถทำให้คนทำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งความตาย”

               เคยคิดว่าสายตาเป็นอุปสรรคก็การอ่านหรือไม่?

            “การที่สายตาเป็นแบบนี้ไม่ใช่เป็นอุปสรรค ไม่เกี่ยวที่ว่าเราจะผิดปกติแล้วจะต้องอ่านไม่ได้ เพราะอย่างน้อยเธอยังมีคุณพ่อ คุณแม่ที่ให้การสนับสนุน แม้บางครั้งอ่านไม่ได้ และจะต้องใช้อุปกรณ์ช่วยอ่าน หรือบางครั้งที่ต้องให้คนอื่นช่วยอ่าน ก็ไม่เป็นอุปสรรคที่จะทำให้เธอหลงไหลที่จะอ่าน จะเรียนรู้วรรณกรรม และการสร้างจินตนาการ ออกมาเป็นภาพวาดได้”

            คุณธีระวัฒน์ คะนะมะ คุณพ่อน้องทิวทัศน์ ได้เล่าถึงวิธีการสอนลูกว่า “ ก่อนอื่นเลยนิทานบ้านเรา น่าจะมีภาพประกอบให้มากขึ้น ตอนลูกยังเล็ก ผมจะสอนให้เรียนรู้เรื่องราวผ่านรูป แล้วค่อยพัฒนาไปในการอ่าน โดยยังไม่เน้นเรื่องของคติสอนใจ เพราะอยากให้ลูกรักในการอ่านก่อน เมื่อเขาเกิดความรักก็จะเกิดการใส่ใจในสิ่งที่เขาได้อ่าน แล้วคติสอนใจก็จะตามมาเอง ถ้าเขารักในการอ่าน ส่วนหนังสือที่อ่านนั้นก็ต้องเอาที่เขาชอบ และที่เราเห็นว่าดี และมีคุณค่า ”

          นี่เป็นเพียงเสียงสะท้อนส่วนหนึ่งเท่านั้นของครอบครัวและเยาวชนผู้รักการอ่านและการเรียนรู้ ซึ่งหากทุกครอบครัวร่วมกันส่งเสริมให้บุตรหลานรักการอ่านตั้งแต่เยาว์วัย โดยมีหน่วยงาน องค์กรต่างๆที่เล็งเห็นคุณค่า ช่วยผลักดันให้เกิดกิจกรรมส่งเสริมการอ่านอย่างต่อเนื่อง สถิติการอ่านหนังสือของคนไทยก็คงไม่แพ้ชาติใดในโลก……

โดย อรรถนนท์ จันทร์ทวีศักดิ์   

          การส่งเสริมสัมพันธภาพที่ดีในชีวิตครอบครัวในสังคมไทย นอกจากความรัก การให้อภัยและเป็นที่พักพิง ให้คำปรึกษาและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การเสียสละ ที่มีภายในครอบครัวยังต้องมีการส่งเสริมในกิจกรรมที่ดีเพื่อเพิ่มความสัมพันธ์ของพ่อ แม่ ลูก ทั้งในเรื่องการเรียนและการดำรงชีวิต ซึ่งต้องปลูกฝังตั้งแต่เยาว์วัยอย่างเช่น

           ด.ช.ทิวทัศน์ คะนะมะ นักเรียนโรงเรียนประถมสาธิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศโครงการจินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย ปีที่ 3  พ.ศ.2552  กับผลงาน “แห่บั้งไฟ” และที่ทำให้รางวัลนี้พิเศษยิ่งขึ้น   คือการได้รับคัดเลือกจากบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด นำภาพวาดของเขาไปจัดทำเป็นดวงตราไปรษณียากรชุด จินตนาการ สืบสานวรรณกรรมไทย  ออกจำหน่ายในงานแสดงตราไปรษณียากรภาคพื้นเอเชีย พ.ศ.2553 ในวันที่ 7 สิงหาคม 2553 ก่อนจัดจำหน่ายทั่วประเทศ

          ทิวทัศน์ บอกว่า “การอ่าน ทำให้ได้ฝึกฝนทักษะการสะกดคำต่างๆ และภาษาจากวรรณกรรม อีกทั้งวรรณกรรมที่ได้อ่าน ยังสอดแทรกคติสอนใจไว้ในเรื่องด้วย  เมื่อได้เข้าร่วมโครงการนี้ก็ทำให้ได้ประโยชน์มากขึ้น คือ การวาดภาพ และการใช้จินตนาการจากวรรณกรรมที่ได้อ่าน อย่างเช่นที่ผมได้วาดออกมานี้เป็นประเพณีแห่บั้งไฟ จากวรรณกรรมเรื่อง “ผาแดง-นางไอ่” ที่สะท้อนออกมาให้เห็นถึงพลังความสามัคคี และโดยส่วนตัวเป็นคนชอบวาดภาพ ก็สามารถทำให้เราได้ฝึกฝนและพัฒนาการวาดภาพของเราด้วย

          สำหรับรางวัลที่ได้ ผมรู้สึกดีใจครับ และอยากเชิญให้พี่ๆ เพื่อนๆได้มาใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ อย่างเช่นที่ผมได้ทำ”

            ด้าน ด.ช.เทิดธันวา คะนะมะ นักเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม พี่ชายก็ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ1 ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากการประกวดวาดภาพจากโครงการเดียวกัน เทิดธันวา เล่าว่า “คุณพ่อจะเป็นคนที่คอยหาหนังสือมาให้อ่านอยู่เสมอ ในการอ่านหนังสือนอกจากจะให้เราได้ความรู้แล้วยังสามารถทำให้เรามีสมาธิ ความนิ่ง และความคิดที่ได้จากจินตนาการในการอ่านวรรณกรรม  ในการฝึกวาดพ่อก็จะเป็นคนช่วยสอน แนะนำ ทั้งการวาดและการอ่านว่าสิ่งไหนดี หรือไม่ดี  แต่พ่อจะเน้นการสอนให้ฝึกคิดก่อน เวลาฝึกวาดภาพกับน้องผมก็จะมีเทคนิค และแนะนำบางอย่างให้น้องด้วย

            ความรู้สึกที่ได้รับรางวัล ก็รู้สึกดีใจถึงแม้ว่าจะไม่ใช่รางวัลชนะเลิศแต่มันมาจากความตั้งใจ ก็อยากให้เพื่อนๆได้ลองมาทำเหมือนผมกับน้องที่ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ต่อตนเอง”

            สำหรับคุณธีระวัฒน์ คะนะมะ คุณพ่อของน้องทั้งสอง ได้เล่าถึงวิธีการสอนลูกว่า “ ก่อนอื่นเลยนิทานบ้านเรา น่าจะมีภาพประกอบให้มากขึ้น ตอนลูกยังเล็ก ผมจะสอนให้เรียนรู้เรื่องราวผ่านรูป แล้วค่อยพัฒนาไปในการอ่าน โดยยังไม่เน้นเรื่องของคติสอนใจ เพราะอยากให้ลูกรักในการอ่านก่อน เมื่อเขาเกิดความรักก็จะเกิดการใส่ใจในสิ่งที่เขาได้อ่าน แล้วคติสอนใจก็จะตามมาเอง ถ้าเขารักในการอ่าน”

             “ในฐานะที่เป็นจิตรกร จะต้องตีกรอบหรือไม่ ? ว่าลูกจะต้องเป็นเหมือนพ่อ….”

            คุณธีระวัฒน์ ตอบว่า “ไม่เคยตีกรอบว่าลูกจะต้องเป็นจิตรกรเหมือนพ่อ หรือจะต้องวาดภาพ แต่จะชอบให้ลูกรู้จักคิด รู้จักตัวเอง ส่วนหนึ่งที่ใช้ในการสอนลูกคือ การเข้าถึงตัวลูก  ผมเชื่อว่าพ่อแม่ทุกคนไม่มีใครไม่อยากให้ลูกได้ดีอยู่แล้ว หรือไม่ว่าในอนาคตเขาทั้ง2 คน จะมีชื่อเสียง ผมก็จะเน้นย้ำเสมอว่าสิ่งเหล่านี้ที่เราได้มามันเป็นเพียงผลพลอยได้ แต่สิ่งที่ได้จริงๆคือ ความตั้งใจที่เราได้ทำสิ่งนั้น

            ครั้งหนึ่งน้องทิวทัศน์เคยได้รางวัลมีเงินรางวัล 3,000 กว่าบาท น้องขึ้นไปรับรางวัลบนเวที ได้เพียงกระดาษแผ่นเดียว แล้วหันมาถามผมว่า “ไหนว่าจะได้เงิน แต่ทำไมมีกระดาษเพียงใบเดียว” ผมก็อธิบายให้เขารู้ว่า สิ่งที่เราได้ตรงนี้คือผลพลอยได้ แต่สิ่งที่เราได้มากกว่านั้นคือความตั้งใจ จริงใจ และความสุขที่เราได้ลงมือทำ”

            หลักในการสอนศิลปะลูก?

           “ก็จะถามลูกว่าสนใจเรื่องไหนถ้าเขาสนใจวรรณกรรมเรื่องอะไร หรือนิทานเรื่องไหนก็จะหามาให้ หรือว่าเรื่องใดที่เราคิดว่าดีเราก็จะเอามาให้เขาอ่าน ส่วนการเรียนศิลปะที่ดีและได้ผลนั้นผมคิดว่า การเรียนศิลปะต้องเรียนเป็นกลุ่ม เวลาที่น้องเรียนก็จะมีเพื่อนๆเขามาเรียนด้วย เพื่อให้เกิดความสนุก และสอนการอยู่ร่วมกันในสังคมให้เขาไปในตัว

            ส่วนคุณแม่ก็จะมีส่วนร่วมในการสอน แนะนำ ส่งเสริมตลอดเวลาที่เพื่อนของน้องมาเรียนที่บ้าน ผมคิดว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่อง’กำลังใจ’ คือทุกผลงานที่น้องเขาได้วาด ได้สร้างมันขึ้นมา มันเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจและตั้งใจถึงที่สุด นั่นแหละคือรางวัล ถึงแม้ผลงานชิ้นนั้นจะไม่ได้รับรางวัลในการประกวดก็ตาม แต่สิ่งที่น้องได้คือความตั้งใจที่เขาได้ลงมือทำ”

ผมเชื่อว่า ‘ครอบครัว’ มีความสำคัญมากที่สุดแก่บุคคลทุกคน การส่งเสริมสัมพันธภาพที่ดีในชีวิตครอบครัว จะสมบูรณ์ได้ทั้งร่างกาย จิตใจ อารมณ์ สังคมและจิตวิญญาณมากน้อยเพียงใด ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ครอบครัวมอบให้ เช่นเดียวกับครอบครัว ‘คะนะมะ’

            นายธีระวัฒน์  สุวรรณถิระ นักศึกษาคณะครุศาสตร์  มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต  เปิดใจเล่าว่าตนได้เริ่มเล่นพนันฟุตบอลครั้งแรกเมื่ออยู่ชั้น ม.2 อายุประมาณ 13-14 ปี เพราะเห็นเพื่อนเล่นแล้วได้เงินง่ายๆ ก็อยากได้บ้าง จากนั้นก็เริ่มเล่นมากขึ้นเรื่อยๆ  ถึงขั้นเสียพนันฟุตบอลหลายแสนบาท จนเกือบถูกเจ้ามือโต๊ะบอลคุกคาม  เขาต้องเสียการเรียน และหลบหนีผู้มีอิทธิพล รวมถึงต้องกู้เงินนอกระบบมาผ่อนชำระหนี้พนัน วันนี้เขามาบอกเล่าประสบการณ์เลวร้ายเพื่อเป็นอุทาหรณ์แก่เยาวชนที่กำลังจะก้าวเดินผิดพลาด

            นอกจากเปิดใจเป็นอุทาหรณ์แล้ว ธีระวัฒน์ ยังมีคำแนะนำสำหรับผู้ปกครอง หรือผู้ที่สงสัยว่ามีคนใกล้ชิดของตนเองติดพนันฟุตบอลอยู่ เพื่อจะได้เข้าไปช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที โดยมีวิธีสังเกตดังนี้ค่ะ

(คลิกชมคลิปวีดีโอ)

กระนั้นก็ตาม สถานการณ์ที่เกิดขึ้นแก่เด็กและเยาวชนได้เปลี่ยนลักษณะไป กลายเป็น

        “ปัญหาในเชิงพฤติกรรม” ที่ยากต่อการป้องกันและเยียวยาแก้ไข โดยเฉพาะพฤติกรรมการเสพยาเสพติด ดื่มสุรา เที่ยวกลางคืน ติดเกมส์ การทำร้ายกัน ที่หนักสุดและน่าห่วงใยคือมีเพศสัมพันธ์ตั้งแต่อายุยังน้อย

        การมีเพศสัมพันธ์ตั้งแต่อายุยังน้อยนี้เอง นำไปสู่ปัญหาอีกมากมาย ตั้งแต่การแพร่ของโรคเอดส์ที่เด็กและเยาวชนกลายเป็นกลุ่มเสี่ยงในระดับต้นๆ การตั้งท้องโดยไม่มีความพร้อม การทำแท้งที่สถิติเพิ่มสูงขึ้นทุกปี การคลอดลูกแล้วทิ้งไว้ตามสถานที่ต่างๆ

        สำหรับสถิติของวัยรุ่นตั้งครรภ์ ข้อมูลจากคลินิกตั้งครรภ์แม่วัยรุ่น รพ.รามาธิบดี ระบุไว้ว่าประเทศไทยมีการคลอดบุตรของแม่วัยรุ่นที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปี สูงถึงวันละ 140 ราย ขณะที่ข้อมูลการแจ้งเกิดจากส่วนทะเบียนราษฎร สำนักบริหารการทะเบียนกระทรวงมหาดไทยระบุไว้ว่าในปี 2550 พบมีแม่อายุ 16-20 ปี มาแจ้งเกิดลูก 145,747 รายสถิตินี้นับว่าสูงเป็นอันดับหนึ่งในเอเชีย

        เหล่านี้สอดคล้องกับที่ผู้เขียนในฐานะประธานอนุกรรมการติดตามการจัดทำแผนพัฒนาเด็กระดับขาติ ได้ข้อมูลจากจังหวัดต่างๆ เกือบทั่วประเทศ ที่ระบุไว้ว่าปัญหาหนักใจและทวีจำนวนมากขึ้นในทุกจังหวัดคือมีวัยรุ่นท้องเพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าเป็นห่วง        

        เรื่องนี้ แม้แต่ในสภาเด็กและเยาวชนแห่งชาติก็ทราบ ทั้งยังได้นำเสนอต่อที่ประชุมใหญ่ “เวทีสิทธิเด็ก” เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 ต่อหน้า ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี “อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ” ในทำเนียบรัฐบาลซึ่ง ฯพณฯ นายกฯเองก็ได้ปราศรัยต่อที่ประชุมว่า “รัฐบาลจะดำเนินการดูแลเรื่องนี้อย่างจริงจัง”

        ผู้เขียนมีข้อเสนอว่า เรื่องนี้จะปล่อยให้กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ดำเนินการแต่ฝ่ายเดียวคงไม่ทันการณ์และแก้ไขไม่ได้ ฯพณฯ นายกฯจำเป็นจะต้องมีคณะกรรมการระดับชาติขึ้นมาวางแผนดำเนินการ พร้อมสนับสนุนงบประมาณให้อย่างเต็มที่เพื่อดูแลเรื่องนี้เป็นการด่วน  

        ภายใต้ความเข้าใจที่ว่า ยามนี้เยาวชนปรึกษาเรื่องทางเพศผ่านกลุ่มเพื่อมากที่สุดถึงร้อยละ 51 ปรึกษาพ่อแม่เพียงร้อยละ 14 เท่านั้น อีกทั้งยังเรียนรู้เรื่องการมีเพศสัมพันธ์อย่างกว้างขวางและรวดเร็วจากสื่อต่างๆ อีกด้วย

         จากข้อมูลทางสติที่เกิดขึ้นในสังคมไทยทำให้เกิด “เครือข่ายป้องกันการท้องไม่พร้อม” สกัดเด็กสาวป่องก่อนวัย ตรงนี้ทางหนังสือพิมพ์มติชน ได้นำกลับมาอีกครั้งเพื่อให้ผู้อ่าน เล็งเห็นถึงความสำคัญกับปัญหาที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งให้ความร่วมมือกับในงานในการแก้ไขปัญหา หน่วยงาน

          “ท้อง” หรือ “ตั้งครรภ์” คงจะเป็นเรื่องน่ายินดีกันทั้งครอบครัว หากผู้หญิงที่ตั้งท้องมีความพร้อมทั้งเรื่องวุฒิภาวะ การเลี้ยงดูลูก และมีครอบครัวที่อบอุ่นคอยจะดูแล ในทางกลับกัน…หากการตั้งท้องของผู้หญิงที่ยัง “ไม่มีความพร้อม”ชีวิตของพวกเธอคงไม่ต่างอะไรกับการอยู่ในสภาวะ “มืดแปดด้าน” ความทุกข์และปัญหาต่างๆที่ตามมาคงยากนักที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทัดทานไหว

          แต่ใช่ว่าในทุกปัญหาจะไม่มีทางออกในความมืดย่อมมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เพราะ “เครือข่ายป้องกันการท้องไม่พร้อม”ที่เกิดจากการรวมตัวกันของเอ็นจีโอกับหน่วยงานรัฐ58 หน่วยงาน เป็นอีกเครือข่ายที่จะช่วยส่องแสงสว่างให้ผู้หญิงท้องไม่พร้อมก้าวเดินออกมาจากความทุกข์ ความมืดมนเพื่อให้มีชีวิตอยู่ในสังคมต่อไปได้

          น.ส.ณัฐยา บุญภักดีผู้ประสานงานมูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิงหนึ่งในเครือข่ายป้องกันการท้องไม่พร้อมอธิบายการทำงานของเครือข่ายป้องกันการท้องไม่พร้อมว่า เครือข่ายทำงานเรื่องนี้มาได้ 2 ปีแล้ว ภารกิจส่วนใหญ่เน้นให้ความช่วยเหลือเบื้องต้นและเยียวยาสภาพจิตใจ เพื่อให้หญิงสาวท้องไม่พร้อมสามารถดำเนินชีวิตต่อไปในอนาคตได้ อย่างเด็กที่ตั้งท้องแล้วครอบครัวไม่พร้อมที่จะเลี้ยงดูก็จะส่งต่อไปยังบ้านพักฉุกเฉินซึ่งจะมีเจ้าหน้าที่ดูแลทั้งร่างกายและจิตใจจนกระทั่งคลอดลูกตลอด 2 ปีที่ผ่านมา ณัฐยายอมรับปัญหาการตั้งท้องที่อยู่ในสภาวะไม่พร้อมนั้นนับวันจะยิ่งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

          “ผู้หญิงที่ตั้งท้องส่วนใหญ่จะอยู่ในช่วงวัยรุ่นอายุระหว่าง 10-20 ปีต้นๆ ที่พบการตั้งท้องอายุน้อยสุด 13 ปี และจะเป็นวัยรุ่นที่อยู่ในวัยเรียนตั้งแต่มัธยมศึกษาไปจนถึงระดับมหาวิทยาลัย ส่วนสาเหตุของการมีเพศสัมพันธ์ ก็เป็นไปตามวัยที่อยากรู้อยากลอง แต่ไม่รู้วิธีการป้องกันที่ถูกต้อง บางคนก็ถูกล่วงละเมิด”

          พอตั้งครรภ์ด้วยความไม่พร้อม ก็มีปัญหาต่างๆ ตามมามากมาย ผู้ประสานงานมูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง บอกว่าอันดับแรก ที่น่าเป็นห่วงที่สุด คือผลกระทบเรื่องการเรียน

          ”โดยเฉพาะนักเรียนระดับมัธยมจะมีปัญหามาก เพราะไม่สามารถดร็อปเรียนไปคลอดลูกแล้วกลับมาเรียนใหม่ได้เหมือนกับผู้หญิงที่เรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย วัยรุ่นที่เรียนมัธยมศึกษาส่วนใหญ่จึงไม่ได้เรียนต่อต้องออกไปเลี้ยงลูก มีเพียงส่วนน้อยที่พ่อแม่วัยรุ่นรับสภาพที่เกิดขึ้นได้ และพร้อมจะเรียนต่อ เครือข่ายจะแนะนำให้เรียนการศึกษานอกโรงเรียน หรือ กศน.” ไม่เพียงแค่เรื่องการศึกษา แต่ยังมีปัญหา”ครอบครัววัยเยาว์” ตามมาด้วย

          “ด้วยพ่อแม่ที่ยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น ยังไม่มีวุฒิภาวะหรือความพร้อมในการที่จะอยู่กินกันแบบครอบครัว เช่น ผู้ชายเรียนอยู่ ม.3 ผู้หญิงเรียนอยู่ ม.2 พอมีเพศสัมพันธ์กันเกิดปัญหาตั้งท้องในภาวะที่ยังไม่พร้อมญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็จับแต่งงานให้ออกจากโรงเรียนมาอยู่กันแบบครอบครัวสุดท้ายครอบครัววัยเยาว์ก็อยู่กันไม่รอดเพราะวัยรุ่นยังไม่มีความพร้อมในการเลี้ยงดูลูก พอเลิกรากันไป ปู่ย่าตายายก็ต้องเป็นผู้เลี้ยงเด็กที่เกิดขึ้น หากครอบครัวไหนไม่มีความพร้อมที่จะเลี้ยงเด็ก เด็กคนนั้นก็จะถูกทอดทิ้งกลายเป็นปัญหาสังคมต่อไป”ณัฐยาแจกแจงปัญหา  ดูเหมือนปัญหาจะยาวเป็นหางว่าว!และมาตรการแก้ไขปัญหาก็ทำได้แค่ “ล้อมคอก”

          ณัฐยาบอกว่า แม้การป้องกันแก้ไขปัญหาจะทำได้ยาก แต่ก็ต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่าย เริ่มตั้งแต่ครอบครัวและโรงเรียน

          “2 ส่วนนี้ถือว่าสำคัญมาก โดยเฉพาะพ่อ แม่ ครู อาจารย์ ต้องสอนเรื่องเพศให้กับวัยรุ่นรู้ถึงการมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัย รู้จักวิธีการป้องกันที่ถูกต้อง ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นการชี้โพรงให้กระรอกเพราะยุคสมัยเปลี่ยนแปลงไป วัยรุ่นสามารถเข้าถึงสื่อต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วหากผู้ใหญ่ไม่สอนให้วัยรุ่นรู้จักการป้องกันตัวเองที่ถูกต้อง สุดท้ายก็จะจบลงด้วยการตั้งท้องที่ไม่พร้อม จากการทำงาน พบว่าวัยรุ่นชายบางคนแม้จะเรียนอยู่ระดับมัธยมปลาย แต่ยังไม่รู้เลยว่าการใช้ถุงยางอนามัยที่ถูกต้องเป็นอย่างไร”

          สำหรับผู้หญิงที่ประสบปัญหาแล้วต้องการความช่วยเหลือ ณัฐยาแนะนำว่า สำหรับผู้ที่อยู่ในพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล สามารถขอรับความช่วยเหลือจากเครือข่ายได้โดยตรง ส่วนหญิงสาวที่อยู่ต่างจังหวัดสามารถไปขอรับบริการรวมทั้งคำปรึกษาได้ที่โรงพยาบาลทุกแห่งที่มีศูนย์พึ่งได้ เพื่อให้คำปรึกษาและส่งต่อผู้หญิงที่ตั้งท้องไปยังเครือข่ายต่างๆ ทั้ง58 แห่ง

          ยังไม่สายที่ทุกฝ่ายจะร่วมมือร่วมใจกันนับหนึ่งในการลงมือปฏิบัติแก้ไขปัญหาท้องไม่พร้อมให้เห็นเป็นรูปธรรม เพื่อเยาวชนในวันนี้จะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน

          ใครที่เคยสะดุ้งกับเสียงบิดมอเตอร์ไซค์ “แว้น…แว้น”ในยามค่ำคืน คงคุ้นกันดีกับภาพกลุ่มเด็กวัยรุ่นรวมตัวกันแข่งรถจนสร้างความระอาให้กับผู้ที่ใช้รถใช้ถนนถ้าไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็คงไม่เป็นไร แต่กลับกลายเป็นว่าเมื่อมีพวกมาก ปัญหาอาชญากรรมต่างๆ ก็ถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้อง โหย…ไม่ใจอย่างแรง ถ้าไม่รู้จักกับเด็กแว้นเด็กสก๊อยใน พ.ศ.นี้

          ในอดีตเขาเรียกกันว่า “เด็กแซป”ซึ่งไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะแข่งมอเตอร์ไซค์ แต่จะเหมารวมถึงกลุ่มเด็กที่ชอบทำตัวให้โดดเด่นสะดุดสายตาชาวบ้านด้วยวิธีการผิดๆเพื่อเรียกร้องความสนใจ อาทิ ยกพวกชกต่อยกันในงานฟรีคอนเสิร์ต ใส่เสื้อผ้าสีสันบาดตา ไม่เรียนหนังสือมั่วสุมอยู่แถวโต๊ะสนุ๊ก

          แต่ที่พวกเด็กแซปชื่นชอบลั้นลามากเป็นพิเศษคือการดัดแปลงรถมอเตอร์ไซค์ และรวมตัวกันเป็นแก๊ง จนกระทั่งในที่สุดก็จับพลัดจับผลูกลายมาเป็น “เด็กแว้น”เป็นเรื่องเป็นราวไม่ใช่น้อย เมื่อราชบัณฑิตยสถานได้จัดพิมพ์ “พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1″ หรือพจนานุกรมฉบับวัยรุ่น ซึ่ง ศ.กาญจนา นาคสกุล เป็นประธานคณะกรรมการจัดทำ ได้บรรจุรวมถึงความหมายของคำว่าเด็กแว้นไว้ด้วย โดยให้ความหมายไว้ว่า “วัยรุ่นผู้ชายที่ชอบเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์ให้มีเสียงดังแว้นๆ”

          ส่วนสาวสก๊อยนั้นก็ติดสอยห้อยตามมากับเด็กแว้นนั่นล่ะ ต้องนุ่งกางเกงสั้นๆ โบ๊ะหน้าขาวเผือด ใส่เสื้อยืดรัดติ้วหรือไม่ก็ใส่สายเดี่ยว เสื้อกล้าม เกาะอก โชว์เนื้อหนังมังสาอวดสายตาให้จ้องให้มองตามใจ ชอบใส่กางเกงขาสั้นเอวต่ำเพื่อโชว์ผิวม้าลายกับแก้มก้นกระด่างกระดำ ปากแดงแปร๊ดฉูดฉาด แล้วเกาะเอวเด็กแว้นตะลอนไปเรื่อยๆ

          สำหรับเด็กแว้น ถ้าจะให้แนวจริงๆ ต้องใส่กางเกงขาเดฟฟิตมากๆ แบบรัดติ้วเป้าปลิ้นกันไปข้างหนึ่ง พร้อมเสื้อสีดำตัวเล็ก หรือเสื้อที่มีสกรีนลายชื่อนักร้องวงต่างๆ บางคนอาจจะพกพาความมั่นใจขึ้นมาอีกระดับหนึ่งด้วยการใส่กางเกงขาสั้น

          ทรงผมที่ฮิตเทรนด์เกาหลีคือมักไว้ทรงผมแบบ”ทรงปั๊ป โปเตโต้”ที่มีเอกลักษณ์คือปาดปอยผมจากด้านข้างเกือบจดหูพาดมาอีกข้างหนึ่งของใบหน้า และอาจมีปอยผมห้อยมาปิดลูกตา ส่วนใหญ่จะใส่รองเท้าแตะแบบนิ้วคีบตราช้างดาว เพราะราคาไม่แพง

          แนวเพลงที่ชาวแว้นหรือแซปชอบมากเป็นพิเศษคือบอดี้สแลม บิ๊กแอส ไอน้ำ ไฮเปอร์ หรือเรโทรสเปก และเพลงแดนซ์ตามผับหรือสถานบันเทิงที่เป็นศิลปินต่างประเทศนำมา Remix จังหวะใหม่ เป็นต้น

          แว้นจะเปลี่ยนอารมณ์ไปตามกระแสวัยรุ่น โดยยุคหลังๆ จะมีการแต่งตัวที่เปลี่ยนแปลงไป โดยบางกลุ่มจะได้แรงบันดาลใจจากเด็กแนวฮิปฮอป ซึ่งได้มาจากการไปเที่ยวตามสถานเริงรมย์ จากแต่ก่อนใส่เสื้อตัวเล็กก็เปลี่ยนมาเป็นเสื้อตัวใหญ่แบบฮิปฮอป

          กางเกงจะเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนส์ฟอกสีซีดตัวใหญ่รองเท้าแบบสวม ส่วนใหญ่จะเป็นยี่ห้อเทวิน ใส่ทอง มีกระเป๋าคาด และโกรกผมสีทอง ซึ่งรองเท้าเทวินนั้นในหลายๆ รายใส่รองเท้าที่ทำเลียนแบบยี่ห้อเทวิน ที่มียี่ห้อไต้หวัน หรือรองเท้าไนกี้ของปลอม เป็นต้น

          เจอเด็กที่เข้าแนวนี้ ถ้าไม่ยินดีจะสังคายนาด้วยก็รีบหลีก โดยเฉพาะผู้ที่ไม่อยากไปเจอขบวนแว้นแล้วละก็ควรหลีกเลี่ยงบริเวณถนนรอบเมืองและรอยต่อปริมณฑลเพราะถือเป็นชัยภูมิที่เด็กๆ กลุ่มนี้มานัดพบกัน

          ผลการสำรวจเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับแก๊งเด็กแว้นหรือกลุ่มวัยรุ่นแข่งซิ่งบนถนนพบว่า ถนนที่มีการปิดถนนแข่งรถมากที่สุดอันดับ 1 คือ ถนนบางนา-ตราด และถนนประเสริฐมนูกิจ หรือถนนเกษตร-นวมินทร์ อันดับ 2 ถนนกาญจนาภิเษก และถนนตลิ่งชัน-สุพรรณบุรี อันดับ 3 ถนนราชพฤกษ์

          อันดับ 4 ถนนสุวินทวงศ์ อันดับ 5 ถนนวิภาวดีรังสิตอันดับ 6 ทางยกระดับจตุรทิศ พระราม 9-ศรีอยุธยาอันดับ 7 ถนนสุขสวัสดิ์ อันดับ 8 ถนนแจ้งวัฒนะ อันดับ9 ถนนศรีนครินทร์ และอันดับ 10 ถนนกำแพงเพชร 6 หรือโลคัลโรด

          เด็กเหล่านี้เปลี่ยนไปตามกระแสสังคม สังคมยิ่งเสื่อมเด็กเหล่านี้ก็ยิ่งถูกลากไปในทางผิดๆ จากเดิมแค่ตั้งกลุ่มชอบความเร็ว สร้างความเดือดร้อนทางเสียงให้กับชาวบ้าน เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปมาก กลายเป็นแก๊งอันธพาล ยิงกันยกพวกตีกัน แก๊งปาหินนี่ก็ใช่

          หลังจากนั้นก็เริ่มมีเรื่องของการพนัน ยาเสพติดปัญหาทางเพศ อุบัติเหตุ ไปจนถึงการก่ออาชญากรรมเข้ามาเกี่ยวข้อง บางแก๊งมีเป็นร้อยคน มีขาใหญ่คุม ตั้งแก๊งแข่งรถบนถนนสายใหญ่ ในกลุ่มมีสมาชิกตั้งแต่ไม่ถึง 10 ขวบ และยังไม่ได้เรียนหนังสือก็มี

          บางกลุ่มใช้แรงจูงใจให้ถอยรถมอเตอร์ไซค์ได้เพียงใช้เงิน 199 บาท หรือไม่ต้องดาวน์เลยก็ได้ จากนั้นเด็กจะ ขอเงินพ่อแม่มาแต่งรถ ตั้งแต่หลักพันถึงหลักหมื่น เพื่อให้รถแรงแข่งชนะคนอื่น แข่งขันกันบนถนนหลวงเส้นยาวๆ ทุกคืนวันศุกร์และเสาร์ ซึ่งบางกลุ่มยังใช้เป็นเครือข่ายส่งยาเสพติด หรือถูกหาประโยชน์จาก

          หัวหน้ากลุ่ม แต่งรถเอามาแข่งกันยังไม่พอ บางทีเด็กสาวที่หลงมาเป็นสก๊อยก็ต้องมากลายเป็นสิ่งเดิมพัน ถ้าใครชนะได้เด็กสก๊อยไปนอน นี่คือเรื่องจริงในมุมมืดของเมืองหลวงที่เกิดขึ้นแล้ว

          รถที่นำไปใช้ในการขับส่วนใหญ่จะเป็นรถมอเตอร์ไซค์รุ่นมีโอ ฮอนด้าคลิก หรือนูโวออโตเมติก ซึ่งล้วนเป็นรถที่ไม่มีเกียร์ สามารถบิดคันเร่งได้แบบลืมตายกันไปเลย แค่ปาดเบาะให้บางนั้นเป็นเรื่องจิ๊บๆ ถ้าไม่ผ่านการโมดิฟายเครื่องให้แรงและเสียงดังทะลวงแก้วหูก็ไม่รับเข้ากลุ่ม ซึ่งแน่นอนค่าใช้จ่ายในการแต่งรถแต่ละครั้งจะต้องใช้เงินตั้งแต่หลักพันไปจนถึงหมื่นบาท

          ฉะนั้นเงินที่ใช้ในการแต่งรถบางคนก็จะได้มาจากการทำงานพิเศษหรือขอพ่อแม่ แต่สำหรับบางคนก็จะใช้วิธีเป็นสายส่งยาเสพติด กฎเหล็กที่ทุกคนคิดจะก้าวเข้ามาเป็นสมาชิกต้องท่องจำให้ขึ้นใจ คือ ไม่ว่าจะเมามันขนาดไหน หากเจอตำรวจก็ให้บิดหนีแบบตัวใครตัวมัน เพราะถ้าจับได้จะต้องถูกยึดรถ และหากต้องการไถ่

          รถคืนมาจะต้องหาอุปกรณ์มาใส่ให้ครบ ก็อุตส่าห์เสียเงินไปแต่งเครื่องโมดิฟายตั้งเป็นหมื่นๆ กว่าจะได้สีถูกใจ เมื่อเป็นเช่นนี้เด็กแว้นจึงหนีตำรวจอย่างไม่คิดชีวิต จนหลายครั้งเกิดการเฉี่ยวชนคนบาดเจ็บและเสียชีวิตก็มาก

          หากจำกันได้ตำรวจเกือบร้อยตั้งด่านสกัดจับเด็กแว้นแก๊งซิ่งที่รวมตัวกันกว่า 200 คัน แข่งกันจนชาวบ้านย่านถนน  วิภาวดีไม่เป็นอันหลับอันนอน เพราะเล่นปิดถนนทุกคืนวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ยังไม่รวมอีกหลายจุดทั่วเมืองหลวง ซึ่งยังมีให้เห็นอยู่เป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นสามแยกคลองเตย ถนนวิภาวดี ช่วงแยกสุทธิสาร ถนนแจ้งวัฒนะถนนบางนา-ตราด และถนนจันทน์ปากซอยจันทน์ 39 รู้เส้นทางอย่างนี้แล้ว เราจะหลีกเลี่ยงหรือสะกิดตำรวจให้ไปกวดขันกวาดล้างจับกุมให้สิ้นซากดีหนอ!!!

          ครอบครัวคือรั้วป้องภัย

          นพ.ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์ที่ปรึกษากรมสุขภาพจิต แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กและครอบครัวมีข้อคิดว่า พฤติกรรมการชอบขับรถซิ่งถือเป็นพฤติกรรมการเสพติดชนิดหนึ่ง (Risk Taking Behavior)เวลาเด็กเสพความตื่นเต้นบ่อยๆ ก็จะติด เช่นเดียวกับการติดเกมหรือติดการพนัน แนวทางช่วยเหลือคือ ต้องทำให้ทั้งสังคมและพ่อแม่เข้าใจว่าเด็กเหล่านี้ต้องได้รับการช่วยเหลือ ส่วนการจับและดำเนินการอย่างเด็ดขาดจะช่วยหยุดพฤติกรรมได้ดี แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

          ทั้งนี้ สิ่งที่ต้องทำต่อเนื่อง คือ ดูแลให้พวกเขาหยุดพฤติกรรมเสพติดนี้ให้ได้ ซึ่งพ่อแม่มีส่วนสำคัญที่สุด

          นพ.ยงยุทธ กล่าวว่า หลักของพฤติกรรมการเสพติด คือ การที่สมองส่วนที่อยากเข้าควบคุมสมองส่วนที่คิด วิธีการช่วยเหลือในกรณีนี้ก็คือ การทำให้สมองส่วนคิดกลับมาควบคุมสมองส่วนอยาก โดยผู้ปกครองอาจเข้าไปช่วยวางแผนการใช้เวลาให้ดีขึ้นเช่น หากิจกรรมสร้างสรรค์อย่างอื่นให้ทำ

          ด้าน พญ.อัมพร เบญจพลพิทักษ์ผู้อำนวยการสำนักพัฒนาสุขภาพจิต กล่าวว่า วัยรุ่นที่เสพติดความสนุกสนานในลักษณะชอบความป่วน อันเนื่องมาจากปัญหาพัฒนาการโดยตรง เช่น ล้มเหลวเรื่องการเรียน ความล้มเหลวนี้ทำให้พวกเขาไปแสวงหาความสนใจหรือการได้รับการยอมรับนอกห้องเรียน

          ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

        สำนักข่าวต่างประเทศ รายงานเมื่อ 30 เม.ย.ว่า นางเฉิน ซู-ฉู แม่ค้าขายผักชาวไต้หวัน ผู้ชอบทำบุญบริจาคทาน วัย 59 ปี เปิดเผยว่า เธอรู้สึกขวยเขิน หลังปรากฏ มีชื่อติดอันดับ 100 ผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดของโลก จากการ จัดอันดับประจำปีนี้ของนิตยสารไทม์สของสหรัฐฯ

        นางเฉิน มีชื่อติดโผดังกล่าว จากความที่เป็นคนใจบุญ โดยได้บริจาคช่วยเหลือให้โรงเรียน และ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ตลอด 17 ปี ที่ผ่านมา แม้เป็นเพียงแม่ค้าขายผักที่ตลาดในเมืองไท้ถุง ภาคใต้ของไต้หวัน โดย นางเฉิน ผู้ซึ่งต้องเริ่มยึดอาชีพขายผัก เพื่อทำมาหาเลี้ยงชีพช่วยเหลือครอบครัวของเธอ ตั้งแต่อายุ 13 ปี เผยด้วยว่า เธอไม่รู้จักหรอก นิตยสารไทม์ส อะไรที่ว่่านี้ แต่ขอขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจเรื่องราวของเธอ 

       ขณะที่ อั้ง ลี่ ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังของไต้หวัน เขียนสดุดีนางเฉิน ส่งให้ทางนิตยสารไทม์ส ระบุว่า การที่เธอประสบความสำเร็จ เป็นเรื่องไม่ได้เกินเลยจากความเป็นจริงเลย แต่เป็นเรื่องง่ายที่เข้าใจกันได้เลย นั่นคือ ความที่เธอเป็นคนมีจิตใจเอื้ออาทรต่อผู้อื่นนั่นเอง

แหล่งข้อมูลจาก      ไทยรัฐออนไลน์โดย 1 พฤษภาคม 2553

     น.พ.ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์ ที่ปรึกษากรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข กล่าวว่า ตามที่กรมสุขภาพจิต ดำเนินการสำรวจอารมณ์ทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อสถานการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองในขณะนี้ โดยสุ่มสำรวจประชาชน 4 ภาค ภาคละ 200 คน และในกรุงเทพฯ อีก 200 คน เริ่มสำรวจก่อนเกิดเหตุการณ์วันที่ 10 เม.ย. 1 ครั้ง และหลังจากเหตุการณ์วันที่ 10 เม.ย. อีก 3 ครั้ง โดยจากการสำรวจครั้งล่าสุดพบว่า ภาพรวมทั้งประเทศ มีอารมณ์ร่วมทางการเมืองอยู่ในขั้นรุนแรงร้อยละ 25-30 แต่ที่น่าห่วงมากที่สุด คือ ผลสำรวจเฉพาะประชาชนในกรุงเทพฯ เพราะมีระดับอารมณ์ทางการเมืองรุนแรงสูงกว่าทุกภาค และสูงมากที่สุดเท่าที่เคยสำรวจมา คือ สูงถึงร้อยละ 37 ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าห่วงมาก นับเป็นภาวะวิกฤติของสุขภาพจิตประชาชนในกรุงเทพฯ เพราะการที่มีอารมณ์ทางการเมืองรุนแรงจะส่งผลต่อระดับความเครียด จิตใจว้าวุ่น นอนไม่หลับ ทั้งยังส่งผลกระทบต่อบุคคลอื่น เช่น เกิดการโต้แย้ง ทะเลาะวิวาท และเมื่อพบกับผู้ที่มีความเห็นต่างกัน มีโอกาสที่จะเกิดความรุนแรงสูง

     น.พ.ยงยุทธ กล่าวต่อไปว่า หากพบว่า มีอาการกังวลต่อปัญหาบ้านเมือง ต้องคอยติดตามข่าวสารตลอด ชอบชวนคุยเรื่องการเมือง แสดงว่า มีอารมณ์ทางการเมืองเข้าขั้นรุนแรง 1.ควรบริหารเวลาให้เหมาะสม ไม่ควรติดตามข่าวสารติดต่อกันเป็นเวลานาน 2.ลดการรับข้อมูลข่าวสาร โดยเฉพาะสื่อที่กระตุ้นอารมณ์ นำเสนอข่าวด้านเดียว 3.หาวิธีการลดความเครียด เช่น การออกกำลังกาย สวดมนต์ ทำสมาธิ เป็นต้น ในส่วนครอบครัวและชุมชนก็เป็นอีกส่วนที่จะช่วยลดอารมณ์ผู้ที่มีอารมณ์ทางการเมืองรุนแรงด้วยการรับฟัง ชื่นชม ห่วงใย และให้คำแนะนำ ขณะที่เครือข่ายสังคมในอินเทอร์เน็ต ควรลดความรุนแรงใน
การแสดงอารมณ์ และความคิดเห็นลงด้วย