เพื่อเธอจะได้ดูแลพ่อที่ป่วยเป็นอัมพาต และสามารถเรียนหนังสือได้พร้อมๆ กัน ชีวิตของต้าฮุย ไม่มีทางเลือกจริงๆ เนื่องจากเธอเป็นลูกคนเดียว ส่วนแม่ก็ล้มป่วย จนแทบดูแลตัวเองไม่ได้ แต่ที่น่าทึ่งก็คือ แม้จะมีอุปสรรคขนาดนี้ แต่ต้าฮุยก็ยังเรียนดีสามารถทำคะแนนได้สูงสุดของห้อง แม้จะต้องทำงานนอกเวลาเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวด้วย

          หนังสือพิมพ์ฉางเจียง เล่าถึงชีวิตประจำวันของเด็กสาวยอดกตัญญูว่า เธอตื่นนอนตั้งแต่ตีห้า ออกไปจ่ายตลาดซื้อของมาทำอาหาร จากนั้นจึงปลุกพ่อตื่น ให้กินข้าวแล้วจึงไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับเธอ

          ระหว่างพักกลางวัน ต้าฮุยยังเจียดเวลาไปทำงานในร้านอาหาร นอกจากนั้นเธอยังหารายได้จากการขายน้ำขวดและบัตรเติมเงินโทรศัพท์ ขณะที่ช่วงเย็นเธอจะใช้เวลานวดตัวให้พ่อซึ่งป่วยเป็นอัมพาตซีกซ้าย เนื่องจากเส้นเลือดในสมองตีบเป็นเวลา 30 นาที ก่อนจะพาพ่อเข้านอน แล้วเธอจึงค่อยอ่านหนังสือ จัดการเรื่องส่วนตัวของเธอเอง

          “ฉันไม่เคยคิดว่า ชีวิตฉันช่างสุดรันทด ก็ฉันเป็นลูกคนเดียว หากฉันไม่ทำ แล้วใครจะดูแลพ่อล่ะ”

          อย่างไรก็ตาม จากข่าวว่า ขณะนี้ทางมหาวิทยาลัยได้ให้พ่อลูกอยู่หอพักในมหาวิทยาลัยฟรี หลังจากได้รับรู้เรื่องราวชีวิตของเด็กสาวยอดกตัญญูรายนี้–จบ–

ครึ่งคนครึ่งราคา เรื่องของชายหนุ่ม “เป็ง ชุ่ยหลิน”

     ฟอร์เวิร์ดเมล์ฉบับนี้น่าจะสร้างกำลังใจและความหวังให้ใครบ้างคนที่กำลังต้องการมัน บางคนอาจท้อและอยากถอย แต่บางคนเดินหน้าแล้วไม่มีวันถอยหลัง แม้ทางที่กำลังเดินจะยากลำบากก็ตาม บางที่เราต้องกำหนดทางให้มัน บางที่เราต้องปล่อยมันไป แล้วแต่จังหวะของชีวิต

     ถ้าฉันบอกคุณคุณจะ เชื่อหรือไม่ว่าคุณเป็นคนโชคดี ร้านครึ่งคนครึ่งราคา เรื่องราวของ เป็ง ชุ่ยหลิน

     ตลอดชีวิตคนเรามักจะพร่ำบ่น “อะไรนี่?” หรือ “ทำไมเราไม่ได้?” ครึ่งชีวิตเรามักพบความไม่พอใจ ถึงแม้ว่าเราจะมีร่างกายที่สมบูรณ์และอิสสระ ในการเลือก  คนอ้วน “ฉันอยากผอม” คนผอม “ฉันอยากอ้วนกว่านี้” คนจนอยากรวย  และ คนรวยก็ยังไม่เคยพอใจในสิ่งตนมีอยู่

     เป็ง ชุ่ยหลิน สูงแค่ 78 ซม. เขาเกิดที่จังหวัดหูหนาน ประเทศจีน ปี 1995 ที่ เซินเจิ้น  รถบรรทุกได้หั่นร่างของเขาไปครึ่งหนึ่ง ร่างกายส่วนล่างและท่อนขาทั้งสองเกินกว่าจะซ่อมแซมได้

     ศัลยแพทย์เย็บลำตัวที่เหลือของเขาเข้าด้วยกัน เป็ง ชุ่ยหลิน อายุ 37 ใช้เวลาเกือบสองปี นอนในโรงพยาบาลที่เซินเจิ้น ประเทศจีน ผ่านการผ่าตัดใหญ่หลายรอบ เพื่อทำการจัดอวัยวะที่สำคัญ และระบบภายในของร่างกาย เป็ง พยายามออกกำลังกายแขนทั้งสอง เพื่อสร้างพลัง ล้างหน้าแปรงฟัน เขาผ่านพ้นความท้าทายทุกอย่าง
     ตอนนี้เป็งได้สร้างความตลึงแก่บรรดาแพทย์โดยเขาเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นเดินหลังจาก10ปีความเห็นใจในโชคชะตาของ เป็ง  คณะแพทย์แห่งศูนย์วิจัยการฟื้นฟูสมรถภาพ แห่งกรุงปักกิ่ง ได้ประดิษฐ์วิธีการอันมหัศจรรย์เพื่อให้เขาได้เดินได้ด้วยตนเอง ได้สร้างแม่พิมพ์ห่อหุ้มร่างของเขาเหมือนเปลือกไข่และติดตั้งขาเทียมสองข้างพวกเขาได้ใช้ความพยายาม, ความชำนาญ และเทคนิคอย่างมาก เป็งได้เริ่มหัดเดินรอบๆระเบียงของศูนย์ฯที่ปักกิ่ง ด้วยขาเทียมที่ปรับปรุงและปรับขนาดหลายครั้ง
     ด้วยอุปกรณ์ที่คณะแพทย์ได้วิจัยและสร้างขึ้นเพื่อช่วยในการเดินของเขา เป็ง ก็สามารถเริ่มเดินได้อีกครั้งหลัง 10 ปีที่มีร่างกายเพียงครึ่งท่อน
     รองประธาน รพ. หลินหลิว “เราเพิ่งตรวจสภาพร่างกาย  เขามีความแข็งแรงสูงกว่าชายในวันเดียวกับเขา” เป็ง ชุ่ยหลิน ได้เปิดซุปเปอร์มาร์เก็ตราคาถูกของเขาเอง เขาตั้งชื่อร้านว่า “ครึ่งคน ครึ่งราคา” ชายวัย 37ผู้เต็มไปด้วยความบันดาลใจได้กลายเป็นนักธุรกิจ และได้เป็นแบบอย่างแก่คนทุพพลภาพอื่นๆ ด้วยความสูงเพียง 2 ฟุต 7 นิ้ว เขาเดินทางไปด้วยรถเข็นไปเพื่อบรรยายให้กับผู้ทุพพลภาพที่กำลังพักฟื้น ทัศนคติที่น่าทึ่ง  เขาไม่บ่น

“เขาได้รับการดูแลที่ดี แต่เคล็ดลับของเขาคือความสุขความหวัง ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาสิ้นหวังได้” คุณมีร่างกายที่สมบูรณ์  มีขาทั้งสองข้าง ตอนนี้คุณได้พบกับชายไร้ขาทั้งสอง  ชีวิตของเขาคือความทุกข์ทรมาน  แต่ความมุ่งมั่นแห่งจิตวิญญาณมนุษย์ทำให้เขาก้าวข้ามทุกสิ่ง คราวหน้า หากคุณจะบ่นไม่ว่าเรื่องใหญ่โตหรือเล็กน้อย   โปรดหยุดก่อน “นึกถึง เป็ง  แทน”

……………….

WOULD YOU BELIEVE ME ,IF I TELL YOU THAT YOU ARE SO LUCKY
“Half Man – Half Price Store”
The Story of Peng Shuilin 
 
In life we keep complaining about what is or why we don?t have.
Half the time we seem dissatisfied, though full-bodied and free to choose. Fat people say,”I want to be slim.” Skinny people say,”I want to be fatter.”
Poor people want to be rich and rich are never satisfied with what they have.

PENG Shuilin is 78cms high. He was born in Hunan Province, China.
In 1995, in Shenzhen, a freight truck sliced his body in half.
His lower body and legs were beyond repair.

Surgeons sewed up his torso.
Peng Shuilin, 37, spent nearly two years in hospital in Shenzhen, southern China,
undergoing a series of operations to re-route nearly every major organ or system inside his body.
Peng kept exercising his arms, building up strength, washing his face and brushing his teeth.

He survived against all  odds.
Now Peng Shulin has astounded doctors by learning to walk again after a decade.
Considering Peng?s plight, doctors at the China Rehabilitation Research Centre in Beijing
devised an ingenious way to allow him to walk on his own,
creating a sophisticated egg cup-like casing to hold his body, with two bionic legs attached.

It took careful consideration, skilled meaasurement and technical expertize.
Peng has been walking the corridors of Beijing Rehabilitation Centre
with the aid of his specially adapted legs and a resized walking frame.

RGO is a recipicating gait orthosis, attached to a prosthetic socket bucket. There is a cable attached to both legs so when one goes forward, the other goes backwards. Rock to the side, add a bit of a twist and the leg without the weight on it advances, while the other one stays still, giving a highly  inefficent way of ambulation. Oh so satisfying to ?walk? again after ten years with half a body!
Hospital vice-president Lin Liu said: “We?ve just given him a checkup; he is fitter than most men his age.”
Peng Shuilin has opened his own bargain supermarket,
called the Half Man-Half Price Store.
The inspirational 37-year-old has become a businessman
and is used as a role model for other amputees.
At just 2ft 7ins tall, he moves around in a wheelchair giving lectures on recovery from disability.
His attitude is amazing, he doesn?t complain.
“He had good care, but his secret is cheerfulness. Nothing ever gets him down.”
 
You have a whole body. You have feet.
Now you have met a man who has no feet.
His life is a feat of endurance, a triumph of the human spirit in overcoming extreme adversity.
Next time you want to complain about something trivial, don?t. 
Remember Peng Shulin instead.

ที่มา : มติชนออนไลน์ วันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

         อย่างไรก็ตาม คงไม่มีอะไรเป็นหลักประกันได้ว่า แม้จะเอาใจกันถึงขั้นนี้ จู่ๆจะทำให้เหยื่อแห่งความสูญเสียทุกฝ่าย…หายตึงเครียดเป็นปลิดทิ้ง หรือเลิกจงเกลียดจงชังกัน เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้น คงเป็นไปได้ยาก เพราะบาดแผลครั้งนี้ยังต้องใช้เวลา

         ก่อนที่อารมณ์ร่วมของคนในชาติจะถูกปรับให้เข้าที่ เรามีข้อแนะนำเรียบง่ายที่คนส่วนใหญ่เคยใช้ได้ผล ประมวลมาให้ทดลองทำกัน เผื่อจะช่วยให้ใครบางคนที่ยังติดค้างอยู่กับบรรยากาศด้านลบ สามารถก้าวข้ามความรู้สึกหดหู่ เคร่งเครียด หรือจงเกลียดฯลงได้บ้าง

         เริ่มจากข้อแนะนำแรก เมื่อใดที่คนเราตกอยู่ในความรู้สึกหดหู่ หรือเคร่งเครียด การเลือกรับประทานอาหารบางชนิด สามารถช่วยให้ผ่อนคลายความเครียดลงได้อย่างน่าอัศจรรย์

         อาหารยอดนิยมใกล้ตัวที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายได้อย่างรวดเร็ว และเป็นที่ยอมรับในวงกว้างทั้งไทยและเทศมาช้านาน ได้แก่ ช็อกโกแลต โกโก้ร้อน น้ำมะตูม กล้วย นมสด และ สลัดผัก
        ทั้ง 6 เมนูที่ว่าล้วนเป็นที่ยอมรับของนักโภชนาการทั่วโลก การันตีกันว่า ถ้ารับประทานในปริมาณที่เหมาะสม ไม่มากหรือน้อยเกินไป มีคุณสมบัติช่วยลดอาการกระวนกระวาย คลายความเครียด แถมยังช่วยให้นอนหลับสบายขึ้น
         นอกจากอาหารคลายเครียดยอดนิยมระดับโลก สมุนไพรไทยบางชนิด เช่น ยอ ใบขี้เหล็ก และ เสาวรส ก็ล้วนมีส่วนช่วยคลายเครียดได้อย่างน่าอัศจรรย์ไม่แพ้กัน

          ยอ มีสรรพคุณบำรุงสมอง ช่วยในเรื่องการไหลเวียนของเส้นเลือดสมอง วิธีรับประทานก็ไม่ยุ่งยาก แค่นำลูกยอขนาดกำลังรับประทาน (ไม่สุกหรือดิบเกินไป) ฝานเป็นแว่นบางๆ ตากแดดให้แห้งสนิท แล้วนำไปแช่ในน้ำร้อน ชงดื่มเสมือนชา ช่วยให้คลายเครียดเป็นอย่างดี

          ใบขี้เหล็ก เป็นสมุนไพรที่มีการวิจัยว่าอุดมไปด้วย สารบาราคอล ซึ่ง มีคุณสมบัติช่วยให้นอนหลับง่าย และถ่ายคล่อง เพราะมีฤทธิ์เป็นยาระบายอ่อนๆ

         สำหรับคนไทย การหาแกงซึ่งมีใบขี้เหล็กเป็นส่วนผสมมารับประทาน น่าจะเป็นการก้าวข้ามรสชาติความขมของใบไม้ชนิดนี้ได้อย่างสุนทรีกว่าการนำใบสดๆมาเคี้ยวเล่น หรือต้มดื่ม

         เสาวรส หรือแพชชั่น ฟรุ๊ต หากอยู่ในภูมิประเทศที่สามารถพอหาได้ ผ่านการวิจัยมาแล้วว่า เป็นอีกตัวเลือกที่สามารถนำส่วนของใบไปตากแดดให้แห้ง  แล้วนำมาชงดื่มแทนน้ำชา  หรือไม่ก็อาจใช้ส่วนที่เป็นยอดอ่อนจิ้มรับประทานกับน้ำพริก ช่วยลดความเครียดได้ชงัดนัก ได้อาหารกายใส่ท้อง บรรเทาอุณหภูมิความรู้สึกด้านลบกันไปแล้ว จะให้ดีมาหาอาหารใจช่วยเสริมกันอีกแรง

         นพ.ไกรสิทธิ์ นฤขัติพิชัย จิตแพทย์โรงพยาบาลมนารมย์ สุขุมวิท เคยให้ คำแนะนำไว้ว่า ช่วงที่จิตใจคนเรายังไม่สดใสและเข้มแข็ง คนเรามักจะอมทุกข์อยู่ ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม มีวิธีเอาชนะความทุกข์ด้วยวิธีสร้างความสุขที่ยั่งยืนอยู่ 5 ข้อ

         ข้อแรก ผู้ที่ต้องการให้ตัวเองมีความสุข ต้องรู้จัก ปรับความคิด โดยให้คิดอยู่เสมอว่า ในโลกนี้ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ แต่ละคนล้วนมีทั้งข้อดีและข้อเสีย รวมทั้งตัวเราเองก็เช่นกัน

         ข้อสอง ต้องคิดเสมอว่าตัวเรามีคุณค่า และ มีประโยชน์ ให้พยายามรักษาข้อดี ปรับปรุงข้อเสียของตัวเอง พยายามลดจุดอ่อนข้อบกพร่อง และยอมรับในแบบที่ตัวเองเป็น

         ถัดมา อย่าวิ่งหนีปัญหา หรือ คิดแต่จะเอาชนะผู้อื่น นำหน้า หรืออยู่เหนือผู้อื่นตลอดเวลา
         คุณหมอบอกว่า เมื่อใดที่คนเราดิ้นรนแข่งขัน หรือคิดเปรียบเทียบกับผู้อื่น จะทำให้ตัวเองไร้ความสุข ตรงกันข้ามเมื่อความต้องการแก่งแย่งแข่งขันลดน้อยลง จะทำให้ชีวิตคนเรามีความเรียบง่ายขึ้น เมื่อชีวิตเรียบง่ายไม่ซับซ้อน ในที่สุดความสุขก็ตามมา

         ข้อสี่ พยายามมองโลกในแง่บวกเข้าไว้ รู้จักให้อภัยผู้อื่น ช่วยเหลือเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน

        คุณหมอขยายความว่า แม้ข้อนี้เป็นเรื่องที่อาจทำได้ยาก (สำหรับบางคน) เพราะต้องอาศัยทั้งความรู้ความเข้าใจ แต่ก็ใช่ว่าเป็นเรื่องพ้นวิสัย

        อย่างที่ผู้รู้บางท่านสอนไว้ ผู้ที่มองหาและมองเห็นแง่มุมที่สดใสในทุกสิ่ง แม้ในยามวิกฤติหรือจิตตกก็ยังมีความหวังเป็นพลังในการแก้ปัญหา คนประเภทนี้ถือว่าเป็นผู้มองโลกในแง่บวก

         การที่คนเรามีความหวังเป็นพลังในการแก้ปัญหา หรือเห็นว่าปัญหามีไว้ให้แก้ ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม หัดฟังแต่เรื่องดีๆ พูดแต่เรื่องดีๆ เมื่อหมั่นมองหาเรื่องดีๆ ในที่สุดเราก็จะมองเห็นแต่เรื่องดีๆ เมื่อคนเราเริ่มด้วยการเลือกฟังแต่เรื่องราว ข่าว หรือข้อมูลดีๆ มีประโยชน์ต่อชีวิต การงาน และสังคม รู้จักค้นหาเหตุการณ์น่ารักเล็กๆ ที่พบได้ในแต่ละวัน เก็บไปเล่าต่อให้คนอื่นฟัง

         ใครทำตัวแบบนี้บ่อยเข้า ไม่นานก็จะเคยชินกับการชอบฟังแต่เรื่องดี ชอบเล่าแต่เรื่องดี ในที่สุดชีวิตจะค่อยๆเบิกบาน และมีความสุข นอกจากฝึกคิดในเชิงบวก ผู้รู้บางท่านบอกว่า การรู้จัก ทำดีทอกซ์ หรือ ล้างพิษความคิดแย่ๆ ของตัวเองออกเสียบ้าง ก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน

         โดยอาจเริ่มต้นด้วยวิธีง่ายๆ ให้สำรวจตัวเองว่ามีความคิด หรือพฤติกรรมในเชิงลบหรือไม่ เช่น ชอบพูด หรือทำให้คนรอบข้างรู้สึกหดหู่ สิ้นหวัง หรือเจ็บใจ การที่คนเราชอบพูด หรือทำให้คนรอบข้างเกิดความรู้สึกเช่นนั้นบ่อยๆจนเคยชิน ในที่สุดเมื่อเจอหน้าใครก็มักจะทำออกไปเองโดยอัตโนมัติ กลายเป็นผู้ที่มีความสุขอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น ผู้ที่ประพฤติเช่นนี้ ในที่สุดก็จะทำให้ตัวเองเจ็บช้ำไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

         ดังนั้น ทางที่ดีควรหมั่นเตือนตัวเองด้วยการลด ละ เลิก หรือหัดดีทอกซ์ ความคิดแย่ๆของตัวเองออกเสียบ้าง

         ข้อห้า ให้หมั่นฝึกฝนทบทวนปฏิบัติทั้ง 4 ข้อที่ว่ามา เพื่อเตือนสติตนเอง

         คุณหมอไกรสิทธิ์บอกว่า  หากหมั่นทำให้ครบทั้ง  5  ข้อ  ในที่สุดโลกใบนี้ก็จะกลับมาน่าอยู่เหมือนเดิม.

ที่มา : นสพ.ไทยรัฐ วันพุธที่ 2 มิถุนายน 2553  ]]> http://www.saisawankhayanying.com/s-featured/detox-ideas/feed/ 0 http://www.saisawankhayanying.com/s-featured/dimitar-ivanov-berbatov/ http://www.saisawankhayanying.com/s-featured/dimitar-ivanov-berbatov/#comments Thu, 08 Apr 2010 17:32:22 +0000 aof http://www.saisawankhayanying.com/?p=2181 หากคุณจำ ดิมิตาร์ เบอร์บาตอฟศูนย์หน้าของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด กับ แอนดีการ์เซียนักแสดงจากเรื่องเดอะก๊อดฟาเธอร์ (ภาค 3) สลับกันไปบ้าง

          “หลายคนบอกว่าผมหน้าเหมือนเขาเลยครับ” เบอร์บาตอฟ เล่าว่า ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงทำผมทรงเดียวกับพี่แอนดี ศึกษาท่าทางการสูบบุหรี่เหมือนกับพี่แอนดี และฝึกฝนภาษาอังกฤษจากไตรภาคเดอะก๊อดฟาเธอร์ เพื่อดีดชีวิตขึ้นมาจากท้องถนนอันหม่นมืดในบัลแกเรีย สู่โรงละครแห่งความฝันที่เมืองแมนเชสเตอร์ (ถึงแม้ว่าตอนเด็กๆ เขาจะสวมเสื้อของทีมนิวคาสเซิลเข้านอนก็เหอะ)

          เบอร์บาตอฟพัฒนาทักษะลูกหนังของตัวเองขึ้นมาจากการเตะลูกบาสเกตบอลเก่าเขรอะ กระเป๋าสตางค์อันว่างเปล่าอย่าคิดเลยว่าเขาจะมีลูกฟุตบอลสักลูกไว้เตะจริงๆ น่ะ

          ก่อนจะเริ่มเกมฟุตบอลสนุกๆ ในแต่ละวันเบอร์บาตอฟจะต้องเข้าคิว 8 ชั่วโมงเพื่อรอรับขนมปังหรือไม่ก็อาหารอื่นเติมท้องเติมพลังเสียก่อน

          “เราจะมาถึงแถวตอน 6 โมงเช้า แล้วถ้าคุณเสียที่ไปก็ต้องไปต่อแถวใหม่ด้านหลัง” เบอร์บาตอฟให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์เดอะซัน

          นี่ล่ะชีวิตของเด็กชายที่เติบโตขึ้นมาในประเทศคอมมิวนิสต์ ซึ่งเบอร์บาตอฟบอกว่ามีนักฟุตบอลไม่เยอะนักหรอกที่ต้องเจออะไรอย่างเขา

          ในวัย 17 ปี เบอร์บาตอฟได้เข้ามาเล่นฟุตบอลให้กับซีเอสเคเอ โซเฟีย ทีมเก่าของคุณพ่อ และที่แห่งนี้เองที่เขาตกเป็นเป้าหมายของหลายๆ ทีม ส่วนวิธีการคว้าตัวน่ะหรือ เรียกว่า “ลักพาตัว” จะยังดีเสียกว่า

          จอร์จี อิลิเอฟ ยกพวกมา “ฉก” ตัวเขาไปโดยหวังจะให้ไปเล่นกับทีมเลฟสกี คัจสเตนดิล ของเขาเบอร์บาตอฟหาทางโทรศัพท์หาคุณพ่อ ซึ่งเจรจาปลดปล่อยลูกชายออกมาจากการครอบครองของแก๊งฉกแข้งทีมนี้ได้ในที่สุด

          ลองถามเบอร์บาตอฟดูสิ เขาไม่ค่อยอยากจะพูดถึงนักหรอก

          “มันเป็นประสบการณ์เลวร้ายมากครับ แต่มันก็นานมาแล้ว”

          อย่างไรก็ตาม ฝันร้ายของเบอร์บาตอฟไม่จบลงง่ายๆ แม้จะย้ายมาเล่นให้กับทีมลูกหนังในอังกฤษ เมื่อเดือน พ.ย.ปีที่แล้ว เขาต้องพาเอเลนา ภรรยา กับ เดีย ลูกสาว หนีออกมาจากบัลแกเรีย เพราะว่าคุณแม่ของเขาได้รับคำเตือนว่าจะจัดการลักพาตัวทั้งสองสาว

          ไม่มีการเปิดเผยอย่างเป็นทางการ แต่เชื่อว่าเบอร์บาตอฟต้องเจรจาลับอะไรสักอย่างเพื่อรักษาชีวิตลูกกับเมีย

          อาจจะเป็นเพราะปัญหามากมายในชีวิตกระมังที่ทำให้เบอร์บาตอฟไม่ค่อยเข้าพวกกับใครในโอลด์แทรฟฟอร์ด ในขณะที่เพื่อนร่วมทีมหลายคนจับกลุ่มหยอกล้อกันสนุกสนานที่สนามบินยามออกเดินทางไปแข่งเกมเยือน เขาจะอยู่เงียบๆ เพียงลำพัง

ที่มา : โพสต์ ทูเดย์  วันที่8 เมษายน 2553

        ภาพและเสียงเหตุการณ์ความรุนแรงจากสถานการณ์ทางการเมืองที่กำลังตึงเครียดซึ่งมีการนำเสนอทั้งภาพ และเสียงของเหตุการณ์การชุมนุมที่อาจเกิดการปะทะ ใช้ความรุนแรง รวมถึงการใช้ถ้อยคำที่ไม่สุภาพ อาจจะทำให้ประชาชนและผู้บริโภคข่าวสารทั้งโทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ หรือเว็ปไซต์รู้สึกอินไปกับข่าวนั้นๆ จนเกิดความโกรธและความเครียดตามมาได้

         นพ.ไกรสิทธิ์ นฤขัตพิชัย กรรมการผู้จัดการ และจิตแพทย์ โรงพยาบาลมนารมย์ กล่าวว่า สังคมไทยในปัจจุบันที่กำลังเกิดความขัดแย้งรุนแรง ตึงเครียดจากสถานการณ์ทางการเมือง ซึ่งมีผู้คนจำนวนมากกำลังใช้ชีวิตด้วยอารมณ์มากกว่าสติและเหตุผล

        ถ้าหากผู้คนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้และใช้ความรุนแรงเข้าแก้ปัญหา ก็คงเป็นไปได้ยากที่ประเทศไทยของเราจะหลีกพ้นการสูญเสียของทุกคนในทุก ๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสียชีวิตเลือดเนื้อ มีผู้คนบาดเจ็บ ล้มตาย บ้านเมืองเสียหาย เศรษฐกิจสังคมพังพินาศ คุณภาพชีวิตของคนลดลงไม่มีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน

         ช่วงนี้เป็นช่วงที่สำคัญที่คนไทยทุกคนต้องตั้งสติให้ได้ พินิจวิเคราะห์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว และที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยความสุขุมรอบคอบ ต้องมองถึงผลระยะยาวมากกว่าผลระยะสั้นเฉพาะหน้า เรื่องของระบอบการปกครองทางการเมืองเป็นสิ่งที่คู่กับสังคมมนุษย์ ทุกสังคม ทุกยุคทุกสมัย สภาพสังคมของแต่ละประเทศหรือแต่ละยุคสมัยย่อมมีลักษณะเฉพาะของมันเอง

         ดังนั้นระบอบการปกครองที่จะทำให้ผู้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขจึงจำเป็นต้องมีความแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ แต่ละช่วงเวลา ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ ประเทศไทยเราก็มีประสบการณ์และบทเรียนด้านความขัดแย้งทางการเมืองมาหลายครั้ง และก็ได้ประสบกับความสูญเสียมาหลายครั้งเช่นกัน
 
        “ในแง่ของการเมืองไทยขอให้มองว่า เราทุกคนอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนแปลง และการเปลี่ยนแปลงย่อมมีการขัดแย้งเกิดขึ้นเสมอ ทุกครั้งที่มีความขัดแย้งถ้าการแก้ไขใช้แต่อารมณ์ ความเสียหายก็จะเกิดขึ้นมาก แต่ถ้าเราใช้สติมากกว่าความเสียหายก็จะมีน้อย ในสังคมประชาธิปไตยแต่ละคนมีอิสระเสรีที่จะคิดอย่างไรก็ได้ ทุกคนไม่จำเป็นต้องคิดเหมือนกัน แต่สิ่งสำคัญคือทุกคนต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนที่มีความคิดที่แตกต่างกันได้

          ความแตกต่างกันทางด้านความคิด ถ้านำมาใช้อย่างสร้างสรรค์ก็จะทำให้เกิดการพัฒนา เพราะจะช่วยให้คนเราสามารถมองเห็นปัญหาได้ละเอียดลึกซึ้งขึ้น มองเห็นข้อดีข้อเสีย มองเห็นทางเลือกของการแก้ไขปัญหาได้อย่างรอบด้าน แต่ถ้านำเอาความคิดเห็นที่แตกต่างกันมาใช้          อย่างไม่สร้างสรรค์ นั่นก็คือก่อให้เกิดความแตกแยก  อารมณ์ขุ่นมัว ไม่พอใจทะเลาะเบาะแว้ง  ปะทะกัน  ทำลายล้างกัน ทุกคนก็จะพบกับความสูญเสีย”

        อย่างไรก็ตาม เพื่อช่วยให้คนไทยได้มีสติและสามารถดูแลกันและกันได้ และเพื่อลดดีกรีความเครียดลงไม่ให้ส่งผลร้ายแรง ในช่วงการเมืองร้อนแรงนี้  จิตแพทย์แนะนำว่า  ขณะที่ดูภาพข่าวหรือเหตุการณ์นั้นควรจะมีสติและพยายามควบคุมอารมณ์ให้ได้ ควรที่จะฝึกผ่อนคลายจิตใจเพื่อไม่ให้ความเครียดและอารมณ์โกรธเหล่านั้นสะสมจนถึงจุดเดือด
 
 แนวทางปฏิบัติ 10 ประการที่สามารถนำไปใช้เพื่อระงับความเครียดอันจะนำไปสู่ความโกรธในช่วงที่สถานการณ์การเมืองที่กำลังร้อนแรง ไว้ดังต่อไปนี้ 

1. ให้นึกเสมอว่าเรื่องของการเมืองย่อมมีความคิดเห็นแตกต่างกันได้ แต่ไม่จำเป็นต้องแตกแยกและเชื่อว่าทุกปัญหาต้องมีทางออก

2. ควรดูข่าวการเมือง เพื่อให้รู้ความเป็นไปของสถานการณ์ เพื่อความเข้าใจและการเตรียมความพร้อมที่เหมาะสม โดยไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ และมีอารมณ์ร่วมแบบโอเว่อร์มากจนเกินไป

3. เตือนตนเองว่า คนเราในโลกนี้แตกต่างกัน ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แม้แต่ตัวเราเองก็มีข้อบกพร่อง จะช่วยทำให้เข้าใจถึงสัจธรรมของโลกทำให้โกรธยากขึ้น ให้อภัยได้ง่ายขึ้น

4. คอยเตือนตนเองว่าความโกรธและความเครียดคือการเผาตัวเอง ทำลายสุขภาพตัวเอง พยายามสังเกตอารมณ์ตัวเองให้รู้เท่าทันว่ากำลังเครียด หรือกำลังจะโกรธ โดยเฉพาะผู้ที่เข้าร่วมชุมนุมซึ่งมีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดความโกรธได้ง่าย

5. ฝึกชะลออารมณ์โกรธและสลายความเครียดโดยการเบี่ยงเบนความสนใจ ด้วยการนับ 1-10 หายใจเข้า – ออก ลึก ๆ ช้า ๆ  พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ ทั่วร่างกาย  

6. หลีกเลี่ยงสถานที่หรือสถานการณ์ที่ยั่วยุให้เกิดอารมณ์โกรธ เพราะถ้าหากยังอยู่ในสถานที่นั่นอาจจะทำให้ความโกรธถึงจุดเดือด และปัญหาความเครียดก็จะตามมาได้ 

7. ฝึกให้อภัยและปล่อยวาง

         นอกจากนั้นทุกคนต้องดูแลสุขภาพกายของตนเองให้ดี ด้วยการรับประทานอาหารและพักผ่อนนอนหลับให้เพียงพอ เพราะคนที่หิวหรือนอนหลับผักผ่อนไม่เพียงพอ ก็จะเกิดอารมณ์โกรธ โมโห ใช้ความรุนแรงได้ง่าย  ถ้าแก้ปัญหาด้วยตนเองแล้วยังไม่ได้ผล ควรขอคำปรึกษาจากคนใกล้ชิดที่มีประสบการณ์ไว้ใจได้  ในบางครั้งถ้าปัญหารุนแรงมาก อาจจำเป็นต้องปรึกษานักจิตวิทยาคลินิก หรือจิตแพทย์ ซึ่งจะสามารถให้ความช่วยเหลือได้

         นพ.ไกรสิทธิ์ กล่าวทิ้งท้ายว่า เรื่องของการเมืองย่อมมีความคิดเห็นแตกต่างกันได้ แต่ก็ต้องเชื่อว่าทุกอย่างมีทางออก สิ่งที่ควรระวังมากที่สุดคือความเครียดจะไปบันดาลโทสะ ทำให้เกิดความรุนแรง ทุกคนจำเป็นต้องตั้งสติ ระงับอารมณ์โกรธให้ได้ ขณะเดียวกันก็ควรต้องเอาใจใส่คนรอบข้าง รวมทั้งเด็กด้วย เช่น การรับชมข่าวสารเหตุการณ์ การดูภาพความรุนแรง ๆ ซ้ำ ๆ ทั้งภาพและเสียงผ่านสื่อ มีผลกระทบต่อสภาพจิตใจของผู้ชมอย่างแน่นอน  ทุกฝ่ายจึงควรให้ความระมัดระวังในเรื่องนี้

 ขอให้ทุกคนตั้งสติ เอาใจใส่กัน ช่วยเหลือกัน เพื่อให้สังคมไทยสามารถผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้ด้วยความราบรื่น หรือสูญเสียน้อยที่สุด เพื่อรักษาสังคมที่ดีไว้ให้แก่ลูกหลานไทยของเรา

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ 12 มีนาคม 2553

          นับจากเหตุแผ่นดินไหวประเทศเฮติ…วันที่ 12 มกราคม 2553 วัดความรุนแรงได้ 7.0 ริกเตอร์ ทิ้งช่วงเพียง 45 วัน ก็เกิดแผ่นดินไหวที่ประเทศชิลี ระดับความรุนแรงถึง 8.8 ริกเตอร์ ไม่กี่ชั่วโมง…ก็ทำให้เกิดคลื่นสึนามิขนาดใหญ่ในมหาสมุทรแปซิฟิก  และอีก 5 วันถัดมา…วันที่ 4 มีนาคม 2553 ก็เกิดแผ่นดินไหวอีกครั้งที่ประเทศไต้หวัน วัดความรุนแรงได้ 6.4 ริกเตอร์

          ภายในช่วงระยะเวลาเพียง 50 วัน…โลกมีแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ติดต่อกันขนาดนี้ คนจำนวนไม่น้อยคงตั้งคำถาม…เกิดอะไรขึ้นกับโลกของเรากันแน่?

          “การเคลื่อนตัวของเปลือกโลกมีลักษณะที่รุนแรงขึ้น…เคลื่อนที่เร็วขึ้น เปรียบเสมือนโดมิโน…ทั้งสภาพภูมิอากาศ ภูมิประเทศ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปมาก ทำให้ความสมดุลของโลกเปลี่ยนไป”

          ผศ.ดร.ปรีชาพร สุวัฒโนดม หรือ ด็อกเตอร์โอ๋ วิศวกรโยธาปฏิบัติการ สังกัดสำนักสำรวจและออกแบบ กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม ปัจจุบันช่วยราชการสำนักงานผู้แทนการค้าไทย สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ทำเนียบรัฐบาล บอก

          เห็นได้จากกรณีตัวอย่าง เมืองลาสเวกัส ในรัฐเนวาดา ตั้งอยู่กลางทะเลทราย แต่เกิดมีหิมะตกลงมาเมื่อต้นปีที่แล้ว สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนทั่วโลก การเกิดพายุที่มากขึ้น…รุนแรงมากขึ้น น้ำแข็งละลายมากขึ้น รวมทั้งสภาพอากาศที่เปลี่ยนไปมาก…หน้าร้อนจะร้อนมาก หน้าหนาวก็จะหนาวมาก

          หรือแม้แต่…การเกิดแผ่นดินไหวที่ถี่มากขึ้นทั่วโลก ด็อกเตอร์โอ๋ บอกว่า สัญญาณเหล่านี้…แสดงให้เห็นถึงสัญญาณอันตรายที่อาจจะเกิดภัยธรรมชาติที่มนุษย์ไม่สามารถคาดการณ์ได้ตามมา

          การเกิดแผ่นดินไหว…ยังส่งผลให้เกิดภัยธรรมชาติอื่นๆได้ เช่น…สึนามิ แผ่นดินไหวทำให้น้ำปริมาณมากเกิดการเคลื่อนตัว เมื่อแผ่นดินใต้ทะเลขยับอย่างกะทันหัน…น้ำทะเลก็จะปรับระดับให้เข้าสู่จุดสมดุล…ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ

          ล่าสุด…แผ่นดินไหวยังทำให้แกนของโลกเอียงลงได้ ส่งผลทำให้ระยะเวลาต่อวันสั้นลงไป เป็นผลจากแรงสั่นสะเทือนต่อการหมุนรอบตัวเองของโลก กระทบถึงระยะของวันเวลา

          เหตุแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นทั่วโลกหนนี้ ด็อกเตอร์โอ๋ มองว่า ภัยพิบัติทางธรรมชาติเป็นสิ่งที่ไม่มีใคร หรือนักวิทยาศาสตร์คนใดสามารถพยากรณ์ล่วงหน้าได้

          “เราทำได้แค่เตรียมรับมือเท่านั้น”

          กรณีพายุอาจมีการเตือนล่วงหน้าได้ 2-3 วัน…การเกิดสึนามิอาจทำการเตือนล่วงหน้าได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง…แต่การเกิดแผ่นดินไหว เราสามารถรับรู้ได้ก่อนภายในเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีเท่านั้น

          หากไม่มีการเตรียมรับมือในเหตุการณ์ที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้จะส่งผลให้เกิดความเสียหายทั้งชีวิต ทรัพย์สิน และเศรษฐกิจของประเทศ ดังเช่นที่เกิดขึ้นมาแล้วในอดีต

          ไม่ว่าจะเป็น…แผ่นดินไหวที่ประเทศจีน ปี 1556 ที่เมืองชานสี (Shannxi) ได้คร่าชีวิตผู้คนถึง 830,000 คน และต่อมาในปี 1920 ที่เมืองไห่หยวน (Haiyuan) มีผู้เสียชีวิต 200,000 คน

          ประเทศญี่ปุ่น ในปี 1923 ที่เมืองคันโต (Kanto) ตึกมากกว่า 2 ใน 5 ของประเทศได้พังทลายลงมาหลังการเกิดแผ่นดินไหว

          น่าสังเกตว่า ในอดีตความถี่ในการเกิดแผ่นดินไหวในแต่ละครั้งมีน้อย…ต่างจากในปัจจุบันที่มีความถี่มากขึ้น…ช่วงเวลาเพียงไม่ถึง 2 เดือน เกิดแผ่นไหวรุนแรงถึง 3 ประเทศ ทั้งที่แต่ละประเทศตั้งอยู่คนละเปลือกโลก

          ประเด็นสนใจ แผ่นดินไหวทั้ง 3 ครั้ง…ได้สร้างความเสียหายอย่างมหาศาล ซึ่งยังไม่รวมถึงอาฟเตอร์ช็อกของทั้ง 3 ประเทศที่รวมกันมากถึงเกือบ 100 ครั้ง และวัดความรุนแรงได้มากถึง 6.9 ริกเตอร์สเกล

          คำว่า “ริกเตอร์สเกล” ที่เราได้ยินกันบ่อยครั้ง หมายถึงค่าความรุนแรงของคลื่นสั่นสะเทือนใต้พื้นดินก่อนการเกิดแผ่นดินไหว ซึ่งวัดได้จาก 0-10 ริกเตอร์สเกล

          โดยปกติในระดับความรุนแรง 6.0-6.9 ริกเตอร์ เป็นระดับที่สามารถทำให้ตึกที่ไม่แข็งแรงพังลงมาได้ ในกรณีของแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นที่เฮติวัดได้ 7.0 ริกเตอร์…ที่ชิลีวัดได้ 8.8 ริกเตอร์ และล่าสุด…ที่ไต้หวันวัดได้ 6.4 ริกเตอร์

          นั่นแสดงให้เห็นถึงความรุนแรงที่ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมหาศาล เช่นเดียวกับในประเทศไทยเมื่อครั้งตอนเกิดสึนามิในปี 2547 วัดได้มากถึง 9.3 ริกเตอร์

          ความรุนแรงจาก 6 ริกเตอร์ไปเป็น 7 ริกเตอร์…มีความรุนแรงมากขึ้นถึง 10 เท่า…นั่นหมายความว่าถ้าจาก 6 ริกเตอร์ไปเป็น 8 ริกเตอร์ ความรุนแรงจะเพิ่มมากถึง 100 เท่าทีเดียว

          ทั้งนี้…ความรุนแรงยังขึ้นอยู่กับอีกหลายปัจจัยด้วยกัน เช่น ความห่างไกลจากศูนย์กลางของการเกิดแผ่นไหว ที่ตั้งของประเทศ และลักษณะของสิ่งปลูกสร้างในแต่ละประเทศ ซึ่งความเสียหายจะรุนแรงมากที่สุดในประเทศที่ตั้งอยู่บนรอยต่อของแผ่นเปลือกโลกและอยู่ใกล้ศูนย์กลางของการเกิดแผ่นดินไหว

          ประสบการณ์ด็อกเตอร์ด้านวิศวโยธาจากต่างประเทศ ทำให้ด็อกเตอร์โอ๋ศึกษาความเปลี่ยนแปลงของผิวโลก ลึกลงไปถึงแผ่นเปลือกโลกเพราะต้องออกแบบสร้างอาคารให้สามารถรับแรงแผ่นดินไหวได้… 

          สำหรับประเทศไทย แม้ว่าไม่ได้ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของเปลือกโลก และถึงแม้จะมีประเทศเวียดนามตั้งอยู่ทางด้านขวา ประเทศพม่าทางด้านซ้าย และอินโดนีเซียทางตอนล่าง มาช่วยซับแรงสั่นสะเทือนได้ในระดับหนึ่ง…

          ทำให้พื้นที่ประเทศไทยมีความเสี่ยงต่อการเกิดแผ่นดินไหวระดับรุนแรงน้อยกว่าประเทศอื่นมาก แต่สังเกตได้ว่า…เมื่อก่อนที่เราเชื่อมั่นว่าจะไม่มีเหตุแผ่นดินไหวเกิดขึ้นในประเทศไทยเลย แต่ระยะ 5-6 ปีที่ผ่านมาก็ได้เกิดแผ่นดินไหวไปแล้วหลายครั้ง

          “คนที่อยู่ทางภาคเหนือ รวมถึงคนที่อยู่ในกรุงเทพฯ คงได้สัมผัส…รู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหว”

          แม้ว่าจุดศูนย์กลางการเกิดแผ่นดินไหวจะอยู่ในประเทศข้างเคียง แต่ก็ส่งผลให้เกิดความเสียหายอย่างมหาศาลให้กับประเทศไทยได้เหมือนกัน…ถ้าไม่เตรียมพร้อมที่ดี

          ด็อกเตอร์โอ๋ บอกว่า อาคารส่วนใหญ่ในประเทศไทยมีลักษณะเป็นห้องแถว หรือบ้านที่เป็นลักษณะสองชั้น…ส่วนใหญ่เป็นอาคารทรงเก่า ฉะนั้นถ้าเกิดการทรุดตัว อาคารทั้งหมดจะดึงกันให้ทรุดตัวลงไปอีก เนื่องจากมีกำแพงติดกัน

          “อาคารสูงๆ…ก็จะมีลักษณะเหมือนอย่างในประเทศไต้หวัน เวลาที่ทรุดตัว จะเอียงหักลงมา…และทรุดตัว จะไม่หักลงมาทับกันเหมือนขนมชั้นหรือแพนเค้ก

          เราต้องประเมินระดับความต้านทานแผ่นดินไหวของอาคารในกรุงเทพฯ พร้อมทั้งต้องศึกษาหาวิธีปรับปรุงอาคารที่อ่อนแอทั้งแบบเก่า แบบที่สร้างใหม่…ให้มีความต้านทานแผ่นดินไหว”

          ที่ขาดไม่ได้…ควรเตรียมถุงยังชีพตั้งไว้จุดที่ใกล้ตัวที่สุด เช่น ไฟฉาย น้ำดื่ม ชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้น อาหารแห้ง หรืออาหารกระป๋องที่เปิดได้เลย และเพื่อป้องกันล่วงหน้า ไม่ควรมีของแข็ง ของหนักแขวนไว้บนหัวเตียง หรือที่ ที่สามารถตกลงมาใส่ในร่างกายได้

          ด็อกเตอร์โอ๋ บอกอีกว่า เราคงหนีความเสี่ยงเลี่ยงแผ่นดินไหวไม่พ้น อีกประเด็นที่ต้องรู้คือลักษณะพื้นดินที่อ่อน เป็นตะกอนดินร่วน…ซึ่งมีคุณสมบัติขยายคลื่นแผ่นดินไหวที่ทำให้เกิดความรุนแรงเพิ่มขึ้น

          “ทำให้ต้องประเมิน ศึกษาพื้นที่ที่เสี่ยงภัย…ที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ดินร่วนซึ่งเสี่ยงต่อการเกิดความเสียหายสูง ไม่ใช่เฉพาะกรุงเทพฯ เท่านั้น แต่รวมถึงทุกๆจังหวัด โดยเฉพาะที่ราบลุ่มภาคกลางตอนล่าง เพราะเป็นพื้นที่…ที่เป็นชั้นตะกอนดินร่วน”

          เมื่อวิเคราะห์หาเสถียรภาพของพื้นที่และโครงสร้างใต้ดินแล้ว ก็ควรสร้างอาคารที่รองรับแผ่นดินไหวได้ อย่างประเทศญี่ปุ่น พบว่า สถิติการเสียชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหวลดลงเนื่องจากมีการก่อสร้างอาคารต่างๆพิถีพิถันมากขึ้นและมีการสร้างอาคารต้านแผ่นดินไหว

        ข้อมูลข้างต้นเหล่านี้ เป็นการเตรียมพร้อมรับมือภัยธรรมชาติที่อาจจะเกิดขึ้นได้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้…เราคงต้องยึดหลักตื่นตัว…ไม่ประมาท และไม่ตื่นกลัวมากจนเกินไป

          เหตุการณ์สึนามิที่เกิดกับประเทศไทยเมื่อปี 2547 สร้างความเสียหายเอาไว้มากมาย ผ่านมาถึงวันนี้…6 ปีแล้ว คงไม่มีใครคาดการณ์ได้ว่า…จะเกิดขึ้นอีกหรือไม่ เมื่อไหร่

          “ในช่วงชีวิต เราอาจได้เห็นสึนามิมากกว่าหนึ่งครั้ง…เหมือนกับการเกิดแผ่นดินไหวที่เกิดห่างกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้นในครั้งนี้ และชีวิตเราในชาตินี้ก็ไม่แน่ว่า…อาจจะได้สัมผัสถึงแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในประเทศไทย” 

          ด็อกเตอร์โอ๋ กล่าวทิ้งท้าย

ที่มา : นสพ ไทยรัฐ วันที่ 8 มีนาคม 2553

ก่อนหน้าที่จะมีเฟซบุ้ค และ ทวิตเตอร์ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราอาจพุดคุยกับคนข้างๆ หรือคนที่เราไปพบเจอจริงๆ มากกว่านี้ (อย่างน้อยก็มีความพยายามมากกว่านี้) เรามีกิจกรรมในโลกส่วนตัวมากกว่านี้ เช่น อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง ทานข้าวนอกบ้าน หรือจะไปผจญภัยที่ไหน ก็เป็นเรื่องส่วนตัว และเราค่อนข้างจะใช้สมาธิกับทุกอย่าง….แต่ทันทีที่ออนไลน์ เราจะผละจากไปโดยทันที ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่นั่งข้างๆ อาหารแสนอร่อยที่อยู่ตรงหน้า

เรื่อง: สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

          พลังของ Social Network ส่งแรงกระเพื่อมไปในทุกวงการค่ะ ทั้งวงการข่าว นักการเมือง วงการบันเทิง และธุรกิจน้อยใหญ่ ที่หลายองค์กร ผู้บริหารสูงสุดกระโดดเข้ามาเล่นเอง ไม่ว่าจะเป็นคุณ พาที สารสิน CEO แห่งนกแอร์ และผู้บริหาร บ.อสังหาริมทรัพย์อย่าง แสนสิริ เป็นต้น จนกลายเป็นตัวแทนขององค์กรนั้นๆ เพราะสามารถสื่อสารนโยบาย กลยุทธ์การตลาด ตอบคำถามของ Follower ได้แบบตัวต่อตัว นอกเหนือจากการที่องค์กรเองก็มีพนักงานที่รับผิดชอบการตลาดออนไลน์ที่มีหน้าที่เรื่องเหล่านี้โดยเฉพาะอีกด้วย ระยะหลังมานี้องค์กรภาครัฐ และ NGO ก็เข้ามาสื่อสารผ่านช่องทางเหล่านี้กันจำนวนมาก ที่น่าสนใจก็คือพระสงฆ์ นักคิดนักเขียนระดับเบสท์เซลเลอร์ อย่างท่าน ว.วชิรเมธี ก็เป็น Tweetple ด้วย เน้นการเผยแผ่ข้อคิด คำสอน ในหลักพระพุทธศาสนา แบบตัวจริงเสียงจริง นอกเหนือจากฆราวาสนักการตลาดชื่อดัง ที่เดินตามแนวทางธุรกิจสีขาว และเป็นนักทวิตแนวธรรมะตัวยงมานานแล้ว อย่างคุณ ดนัย จันทร์เจ้าฉาย ก็มี Follower ล้นหลามในโลก“ทวิตภพ”ซึ่งยอมรับกันในทางการสื่อสารการตลาดแล้วว่าเป็นช่องทางที่มีพลังมาก

          เฟซบุ้ค และ ทวิตเตอร์ ดึงดูดให้ดิฉันหลงเข้าไปในโลกของมันวันละหลายๆครั้ง ครั้งละหลายนาที โดยภายในเดือน-สองเดือนแรกนั้นติดมาก ถึงขนาดออนไลน์แช่ไว้ตลอดเป็นชั่วโมงๆ ใช้ทั้งคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้ค และผ่านทางโทรศัพท์มือถือ ที่แม้นั่งอ่านข่าวออกอากาศอยู่แท้ๆ ก็ยังเชื่อมต่อมือถือเอาไว้ เวลาเบรกโฆษณา จะได้ทวิตหรืออ่านข้อความของคนอื่นได้ พอสิ้นเดือนเห็นใบแจ้งหนี้ค่าบริการเสริมพุ่งพรวด ถึงได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า….เราทำในสิ่งที่ควรค่าแก่การเสียเงินค่าโทรศัพท์มากขนาดไหนกัน!!!!

          ก่อนหน้าที่จะมีเฟซบุ้ค และ ทวิตเตอร์ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราอาจพุดคุยกับคนข้างๆ หรือคนที่เราไปพบเจอจริงๆ มากกว่านี้ (อย่างน้อยก็มีความพยายามมากกว่านี้) เรามีกิจกรรมในโลกส่วนตัวมากกว่านี้ เช่น อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง ทานข้าวนอกบ้าน หรือจะไปผจญภัยที่ไหน ก็เป็นเรื่องส่วนตัว และเราค่อนข้างจะใช้สมาธิกับทุกอย่าง….

          แต่ทันทีที่ออนไลน์ เราจะผละจากไปโดยทันที ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่นั่งข้างๆ อาหารแสนอร่อยที่อยู่ตรงหน้า นิทรรศการหรือความบันเทิงที่เราโหยหาและวางแผนเสียนานที่จะไปดู และที่เข้าขั้นอันตรายคือ สมาธิในการขับรถหายไปเมื่อเราทวิต(ร้ายพอๆกัน หรือมากกว่าคุยโทรศัพท์เสียอีก เพราะต้องเหลือบตามองแป้นพิมพ์พน้าจอด้วย) แม้คนที่ไม่ได้ขับแต่เป็นผู้โดยสาร ก็ผละจากการจราจรบนถนนหนทาง หรือทิวทัศน์สองข้างไปทันที เหมือนเราล่องลอยจากสิ่งที่เป็นจริง ไปเชื่อมโยงกับโลกเสมือน ซึ่งแม้เราจะได้พูดคุยโต้ตอบกับเพื่อนหรือผู้คนที่เฝ้าติดตามอยู่ ซึ่งมีตัวตนอยู่จริง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมหากเราดูเลื่อนลอยกับผู้คนและสถานการณ์ตรงหน้า…..

          ดิฉันพบว่า บางสิ่งกำลังหายไป….บางสิ่งเข้ามาแทนที่ ขณะที่เวลาเรายังคงเดินไปใน 24 ชั่วโมงต่อวันเหมือนเดิม…

           เราอาจนั่งอมยิ้มหรือหัวเราะเบาๆ อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หรือมือถือ…แต่เสียงหัวเราะและพูดคุยกันในวงสนทนาตรงหน้าหรือกับคนข้างกายหายไป

          เราดูจะรีบร้อนขึ้น ทำโน่น ทำนี่ ให้เสร็จๆ ไป เพื่อจะได้ออนไลน์ และจมจ่อมอยู่ในนั้น สอดส่ายสายตาดูว่า ใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหนกันบ้าง และเข้าไปมีส่วนร่วม ทั้งที่บางเรื่องก็ได้ประโยชน์ บางเรื่องก็ไม่ได้มีสาระแก่นสารใดๆ เลย แม้แต่ชวนกันปลูกผัก ทำนาออนไลน์ หรือเล่นเกมอะไรกันก็แล้วแต่ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความบันเทิงชั่วครั้งชั่วคราว ที่ไม่คุ้มค่าแก่การพะวักพะวงในระหว่างเวลาทำงาน เรียนหนังสือ หรือปล่อยให้มันกัดกินเวลาในชีวิตของเราไปในแต่ละวันอย่างมากมาย

          ท้ายที่สุดการเล่นอินเทอร์เน็ท หรือการอยู่ในสังคม Social Network อย่างพอเหมาะพอดี แบบเดินทางสายกลางจะดีที่สุดสำหรับทุกคนค่ะ ลองบริหารเวลาให้ดี ว่าในแต่ละวันคุณทำอะไรมากไป หรือน้อยไป คุณอยู่ในโลกแห่งความจริงหรือโลกออนไลน์มากกว่ากัน คุณยังได้อ่านหนังสือเล่มโปรด ได้ดูหนัง ฟังเพลง ทำกับข้าวหรือไปทานข้าวนอกบ้านและพูดคุย แฮงก์เอาท์กับเพื่อนๆ อย่างเต็มที่หรือเปล่า ถ้ารู้ตัวว่าตารางชีวิตเริ่มเอียงกะเท่เร่ละก็ รีบจัดระเบียบชีวิตเสียใหม่เถอะค่ะ

           แล้วก็เลือกรับเฉพาะข้อมูลที่เป็นประโยชน์ สาระก็ได้ บันเทิงก็ดี หรือข่าวสารของเพื่อนๆที่รู้จักสนิทสนมกัน ให้เกียรติกัน เป็นกัลยาณมิตรช่วยเหลือด้านข้อมูลหรือคำแนะนำดีๆให้แก่กัน ซึ่งในโลกออนไลน์ก็มีเยอะ บางคนรู้สึกดีๆต่อกันในSocial Network ก็พัฒนาความสัมพันธ์จนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ หรืออาจเจอเนื้อคู่คนรู้ใจกันก็มี แต่หากเจอพวกแฝงตัวเข้ามาเป็นเพื่อน แล้วรุ่มร่าม ไม่ให้เกียรติกัน หรือหวังผลประโยชน์กันเกินงามก็ต้องปฏิเสธค่ะ

          อย่าลืมว่าอะไรที่มากไปก็ไม่ดี น้อยไปก็ไม่ดีเหมือนกัน ไม่ตามกระแสเลยก็พูดภาษาเดียวกับคนที่ทันสมัยไม่รู้เรื่อง โดยเฉพาะภาษาไอที แต่ตามมากไปก็ไม่เห็นจะทำให้เป็นคนดีขึ้น รวยขึ้นหรือสวยหล่อขึ้น มีคนจำนวนหนึ่งเท่านั้นที่รวยขึ้นเพราะได้ประโยชน์ในแง่การตลาดจาก Social Network ดังนั้น ไม่มีใครบังคับให้คุณออนไลน์หรือห้ามออนไลน์ นอกจากตัวคุณเองค่ะ@

           “เดลี่ เมล์”รายงานเมื่อวันที่ 11 ก.พ.ตีแผ่ชีวิตของนาย”คาร์ล ราเบเดอร์”มหาเศรษฐีออสเตรีย ซึ่งได้ค้นพบสัจธรรมเบื่อชีวิตที่ร่ำรวย เพราะเห็นว่าคนเรายิ่งรวยก็ยิ่งไม่มีความสุข และได้หันมาขายทุกอย่างในชีวิต และเตรียมใช้ชีวิตอย่างสมถะในกระท่อมเล็ก ๆ โดยรายงานระบุว่า นายราเบเดอร์ ขณะนี้ได้เตรียมขายคฤหาสน์หรู 3,455 ตร.ฟุต ติดทะเลสาบ,ห้องซาวน่า และมุมวิวเหนือภูเขาแอลป์ เป็นมูลค่า 1.4 ล้านปอนด์ โดยก่อนหน้านี้ เขาได้เริ่มขายบ้านไร่ ครอบคลุมพื้นที่ 17 เฮคเตอร์ ด้วยมูลค่า 613,000 ปอนด์ และที่ได้ขายไปแล้วก็คือ เครื่องร่อนจำนวน 6 ลำ มูลค่า 350,000 ปอนด์ รถยนต์หรูออดี้ มูลค่า 44,000 ปอนด์

   นอกจากนี้ เขายังได้ขายธุรกิจขายเครื่องอุปกรณ์และเครื่องตกแต่งภายใน ที่สร้างความร่ำรวยให้แก่เขาด้วย ขณะที่รายได้ทั้งหมดของเขาจะยกให้มูลนิธีที่เขาตั้งขึ้นในลาตินอเมริกาและอเมริกากลาง โดยเขาจะหันไปอาศัยยังกระท่อมไม้เล็ก ๆ แถบภูเขา หรือเตียงนอนธรรมดา ในเมืองอินน์บรัค

   เศรษฐีออสเตรียรายนี้เปิดเผยว่า ความคิดของเขาตอนนี้ก็คือไม่ต้องทิ้งอะไรเหลือไว้เลยในชีวิต และเงินจะเป็นสิ่งที่ขัดขวางไม่ให้ความสุขเข้ามาในชีวิต และที่ผ่านมา เขารู้สึกว่า ตัวเองกำลังเป็นทาสแห่งการแสวงหาทางวัตถุที่เขาไม่ได้ต้องการหรือจำเป็นต้องมี

    นายราเบเดอร์บอกว่า จุดพลิกผันที่ทำให้เขาค้นพบสัจธรรมดังกล่าวเกิดขึ้นขณะที่เขาพักผ่อนลองวีค 3 สัปดาห์กับภรรยาที่เกาะฮาวาย เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถพบกับความสุขกับชีวิตระดับห้าดาว และแม้ว่าเขาและภรรยาจะใช้เงินไปเท่าไหร่ แต่กลับพบว่าทุกคนนั้นไร้ตัวตน ทั้งเจ้าหน้าที่โรงแรม หรือแขก ต่างเล่นบทบาทของตัวเองบนโลกแห่งวัตถุทั้งสิ้น และเมื่อเดินทางไปเที่ยวแอฟริกา เขาก็รู้ว่าว่า ความร่ำรวยของคนเรานั้นยืนอยู่บนความยากจนของคนอื่น และนั่นทำให้เขาตระหนักขึ้นมาทันว่า “ถ้าเขาคิดจะไม่ทำอะไรเสียตั้งแต่ตอนนี้ เขาก็จะสบายไม่ต้องทำอะไรอีกในชีวิตที่เหลือ”

      เกือบศตวรรษมาแล้ว ที่ดาราตลกชาวลอนดอน ชาร์ลี แชปลินได้แนะนำตัวเองให้โลก ได้รู้จักกับคาแร็คเตอร์คนจรจัดในชุดกางเกงขายาว หมวกทรงกลม แกว่งไม้เท้า ในภาพยนตร์ตลกขาวดำและเร็วๆนี้ทั่วโลกจะได้เห็นเขาได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งในฐานะตัวการ์ตูน 3 มิติที่จะโลดแล่นทั้งบนจอแก้วและจอเงิน

          แอนิเมชั่นเรื่องนี้เกิดจากการร่วมมือกันระหว่างบริษัทMethod Animation ของประเทศฝรั่งเศสและ MK2ประเทศอินเดียด้วยงบประมาณกว่า 11.5 ล้านดอลลาร์โดยจะเป็นซีรีย์ที่ไร้บทสนทนายาว 6 นาที มีจำนวน 104 ตอน ได้รับแรกบันดาลใจจากภาพร่างและมุกตลกจากบรรดาภาพยนตร์ของแชปลินในอดีต แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งกลิ่นอายดั้งเดิมอยู่ มีกลุ่มเป้าหมายคือ เด็กอายุ 6 ขวบขึ้นไป และมีแผนที่จะนำออกฉายในโรงภาพยนตร์ช่วงต้นปีหน้าด้วย

          ชาร์ลี แชปลิน เสียชีวิตในปี 1977 เขาฝากผลงานที่โด่งดังไว้หลายเรื่องได้แก่ The Kid(1921)The Gold Rush(1925)City Lights (1931)Modern Times(1936)และ The Great Dictator(1940)ซึ่งเวอร์ชั่นในศตวรรษที่ 21 นี้ แชปลิน รุ่นดั้งเดิมจะหลุดมาอยู่ในเหตุการณ์ที่เป็นปัจจุบัน

 ที่มา:หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ

The Kid (1921)

กำกับและเขียนบท: ชาร์ลส แชปลิน

นำแสดง: ชาร์ลส แชปลิน, เอ็ดนา เพอร์เวียนซ์, แจ็คกี้ คูแกน

       หนุ่มพเนจร (รับบทโดยชาร์ลส แชปลิน) ที่อาศัยอยู่ในสลัม ไปเจอเด็กทารกคนหนึ่งที่ถูกแม่ทิ้งไว้ข้างถังขยะ จึงรับอุปการะมาเป็นลูกด้วยความรักใคร่ จนเมื่อเจ้าหนูน้อยเติบโตขึ้นมาได้ห้าขวบ จึงเริ่มช่วยพ่อหารายได้เข้าครอบครัวโดยทุกๆ วันสองพ่อลูกก็จะออกไปทำงาน โดยเจ้าหนูรับหน้าที่ขว้างก้อนหินใส่กระจกหน้าบ้านคนอื่นให้แตกแล้ววิ่งหนีไป ส่วนหนุ่มพเนจรก็จะบังเอิญเป็นช่างซ่อมกระจกที่เดินผ่านมาแถวนั้นพอดีจึงมาช่วยรับซ่อมกระจกที่แตก ทำให้มีรายได้เล็กๆ น้อยๆ มาพอหาซื้ออาหารประทังชีพได้ แต่ก็จะมีบางวันที่ต้องเหนื่อยหน่อย เพราะต้องวิ่งหนีการไล่จับของตำรวจที่รู้ทันมุขของสองพ่อลูกคู่นี้ หรือพวกสามีของบรรดาแม่บ้านสาวๆ ที่หนุ่มพเนจรไปแอบจีบขณะซ่อมกระจก

        ถึงแม้ว่าทั้งสองจะมีการเป็นอยู่อย่างอัตคัต แต่ก็มีความสุขกันอย่างที่พ่อลูกจนๆ จะสามารถมีได้ หนังตัดไปเล่าถึงฝ่ายแม่ของเจ้าหนู (รับบทโดยเอ็ดน่า เพอร์เวียนซ์) ซึ่งเป็นดาราเวทีชื่อดังที่รู้สึกผิดกับการที่ทิ้งลูกตัวเองในอดีต จึงอุทิศตนให้กับการกุศลโดยไปแจกของเล่นให้เด็กๆ ในสลัมซึ่งเจ้าหนูน้อยบังเอิญอาศัยอยู่ ซึ่งถึงแม้ว่าจะได้มีโอกาสเจอกันตั้งหลายครั้ง แต่ว่าฝ่ายแม่ก็มิได้ล่วงรู้เลยว่าเด็กผู้ชายคนนี้เป็นลูกแท้ๆ ที่ตนทิ้งไป จนกระทั่งวันหนึ่งเจ้าหนูล้มป่วยลง หมอที่มาตรวจอาการได้ซักประวัติจากหนุ่มพเนจรจึงได้ทราบว่าเขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของหนูน้อย หมอจึงส่งเจ้าหน้าที่จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามานำตัวเด็กไป ฝ่ายหนุ่มพเนจรไม่ยอมให้ลูกตกไปอยู่ในมือของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ดูจะไม่มีความเอ็นดูเด็กเลยแม้แต่น้อย เขาจึงพยายามสู้กับตำรวจและเจ้าหน้าที่อย่างสุดตัว ก่อนที่จะวิ่งตามรถตำรวจที่มาพรากลูกของเขาไป และชิงตัวลูกกลับมาได้ในที่สุด