เรื่อง : วิรงรอง พรมมี

ภาพ : พันธ์พันธ์ พวงพิลา

          บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) เล็งเห็นถึงความสำคัญของการใช้ภาษาไทยอย่างถูกต้องและปัญหาในการใช้ภาษาไทย รวมถึงบทบาทสื่อมวลชนกับการใช้ภาษาไทยด้วย จึงได้จัดโครงการดีดีที่มีชื่อว่า “นิสิต-นักศึกษา รู้รักษ์ภาษาไทยกับ อสมท” ขึ้นเมื่อวันอังคารที่ ๕ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๔ ซึ่งปีนี้จัดเป็นปีที่๓ แล้ว งานนี้มีนิสิต-นักศึกษาเข้าร่วมถึง ๒๐ สถาบันจากทั่วประเทศ หรือ ๑๙๔ คน วิทยากรที่มาให้ความรู้แต่ละท่านล้วนเป็นผู้มีความชำนาญด้านการใช้ภาษาไทยทั้งสิ้น

ช่วงเช้าจะเป็นการบรรยายโดย รศ.สุนีย์ สินธุเดชะ อธิการบดีมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต อาจารย์เริ่มการบรรยายจากการใช้ภาษาให้ถูกกาลเทศะ อ.ใช้คำว่า กราบประทานอภัย กับผู้ใหญ่ของช่องที่ร่วมฟังการบรรยายอยู่ที่นั้นด้วย เนื่องจากอ.จะขอใช้คำพูดที่ไม่ไพเราะ อ.อธิบายต่อว่าสมองมนุษย์มีสองซีกคือซ้ายและขวา สมองซีกซ้ายจะให้ความถนัดด้านศาสตร์ ส่วนซีกขวาจะให้ความถนัดด้านศิลป์  ซึ่งสมองทั้งสองซีกจะสื่อสารและแสดงออกเป็น “ภาษา”  คำว่า ภาษา มาจากคำสันสกฤต คำว่าภาษา ซึ่งแปลว่า เข้าใจ ดังนั้นหากถูกใครดุว่าไม่รู้ภาษา ย่อมแปลว่า ไม่เข้าใจ ใช้ไม่ได้ นั่นเอง เคยมีคำถามว่าเหตุใดภาษาจึงสำคัญต่อชีวิตและประเทศชาติ ก็คงต้องตอบว่าเพราะภาษาแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวของคนในชาติและยังถือเป็นวัฒนธรรมประจำชาติอีกด้วย ซึ่งจะสลายไปไม่ได้เพราะนี่คือมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ ดังพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ว่า “สิ้นภาษา ก็สิ้นชาติ” บรรพบุรุษของเรามีความฉลาดและอาจหาญยิ่งนักจะเห็นได้จากเหตุการณ์เมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่๒ ที่ไทยจับมือเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่นรบกับอังกฤษ อเมริกา และฝรั่งเศสซึ่งเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามไทยก็ย้ายข้างมาอยู่กับอังกฤษ อเมริกา และฝรั่งเศส เพื่อรักษาเอกราชชาติไทยไว้ เหตุการณ์นี้อาจทำให้หลายประเทศมองไทยไม่ค่อยดีนักแต่นั่นคือการรักษาชาติที่ดีที่สุด มิเช่นนั้นคงตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตกไปแล้ว ลักษณะเด่นของภาษาไทยคือ๑.คำคำเดียวมีเสียงหนักเบาและสามารถนำมาสร้างเป็นวรรณกรรม ๒.ความมีเสียงเสนาะในภาษา คือเสียงวรรณยุกต์ ๓.คำเป็นคำตายทำให้เกิดการหยุดเสียงในตัวเอง ๔.ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์  อัตลักษณ์ และอัจฉริยะลักษณ์ที่งดงาม ๕.ผลของการอนุรักษ์ภาษาเป็นวรรณศิลป์ทำให้เรามีสมบัติและมรดกทางปัญญาของบรรพชน ๖.ภาษามีผลต่อบุคลิกของผู้เป็นเจ้าของภาษา กิริยามารยาทไทย ๗.เสน่ห์ของภาษาไทยคือมีคำสุภาษิต สำนวน คำคม     คำอุปมาอุปไมย เป็นต้น เมื่อเกิดเป็นคนไทยแล้วจึงควรภาคภูมิใจในความเป็นไทย หลักศิลาจารึกของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชได้รับการยกย่องเป็นมรดกทางวัฒนธรรมเพื่อบันทึกความจำของโลก เดิมคำว่า ประเทศไทยไม่มี ย เพราะ ไท คำนี้แปลว่าอิสระเสรี แต่ต่อมาเห็นว่าไม่สวยงามจึงเติม ย ลงไปและกลายเป็นไทย เรื่องต่อมาภาษาซ่อนความหมายอะไรหลายๆอย่างเช่น สุภาษิตสอนหญิงที่ฟังไพเราะและแฝงแง่มุม เช่น การรักนวลสงวนตัวด้วย โบราณสอนว่า“แม้จะรักรักไว้ในอารมณ์ อย่ารักชมเกินหน้าเป็นราคี” ด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงอาจสรุปได้ว่าเอกราชของชาติอยู่ที่ภาษา เพราะฉะนั้นคนไทยทุกคนจึงควรรักษาภาษาของชาติ เพราะถ้าสิ้นภาษาก็สิ้นชาติ

           วิทยากรคนต่อมาคือคุณพัชรินทร์ เศวตสุทธิพันธ์ หัวหน้ากองบรรณาธิการข่าวราชสำนัก อธิบายว่า ปัจจุบันการใช้ภาษาไทยกับสื่อมวลชนควรเลือกใช้คำให้ดี เพราะภาษาในข่าวต้องสั้น กระชับ และได้ใจความ หากเลือกใช้คำไม่ดีพอประโยคนั้นก็อาจมีความหมายผิดเพี้ยนตามไปด้วย การใช้คำราชาศัพท์กับการทำข่าวพระราชสำนักเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะต้องระวังการใช้ไม่ให้ผิดพลาด คำที่มักใช้ผิดคือ องค์ประธาน ซึ่งความจริงแล้วไม่ใช่ต้องเป็นคำว่าประธาน และต้องอ่านออกเสียง ร ล ให้ชัดเจน คุณสมบัติของผู้ประกาศได้แก่ ๑.อ่านหนังสือแตกฉาน อ่านได้รวดเร็ว จับใจความได้ มีไหวพริบปฏิภาณ เมื่อพบว่าผู้พิมพ์ พิมพ์ผิดพลาด ๒.สามารถแก้ไขคำผิดให้ถูกได้ทันที ๓.เลือกใช้คำให้เหมาะสมกับกาลเทศะ ๔.ออกเสียงภาษาไทยให้ชัดเจน  ๕.รับฟังการตักเตือนเมื่ออ่านผิด เหตุผลที่เลือกวันที่ ๒๙ ก.ค. เป็นวันภาษาไทยเนื่องจากเมื่อวันที่ ๒๙ ก.ค. ๒๕๐๒พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานวันกรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส ซึ่งท่านมีอัจฉริยภาพในทางอักษรศาสตร์เป็นอย่างยิ่ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งเรื่องปัญหาการใช้ภาษาไทย วันนี้จึงได้รับการขนานนามว่า ‘วันภาษาไทย’

สำหรับช่วงบ่ายเป็นการอบรมเชิงปฏิบัติการในหัวข้อ ‘บทบาทสื่อมวลชนกับการใช้ภาษาไทย’ โดยคุณเกวลิน กังวานธนวัต,คุณโสภณ นวรัตนาพงษ์ ผู้ประกาศข่าว อสมท และ      คุณเขมิอร วงส์ดีลาภ ผู้สื่อข่าว อสมท เริ่มบรรยายที่ความแตกต่างของสื่อสิ่งพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต จุดเด่นของงานโทรทัศน์คือภาพและเสียงซึ่งสื่อต่อผู้รับสารได้ดีกว่าสื่อประเภทอื่นๆ แต่หากเป็นการถ่ายทอดสดข่าวที่จะออกไปสู่ผู้ชมจะต้องผ่าน ผู้สื่อข่าวไปยังกระบวนการเรียบเรียง/ตัดต่อ แล้วจึงไปยังผู้ประกาศข่าว สุดท้ายคือส่งไปยังผู้ชม หากใครสนใจที่จะทำงานในสายงานข่าว คงต้องถามก่อนว่า สนใจข่าวอะไร เช่น เศรษฐกิจ สังคม การเมือง สิ่งแวดล้อม พระราชสำนัก สิ่งแวดล้อม กีฬา  การเกษตร บันเทิง เป็นต้น  ต้องตอบตัวเองให้ได้ ทักษะของผู้สื่อข่าวที่สำคัญ ได้แก่ ๑.ความรู้ ความเข้าใจในข่าว ๒.การคิดวิเคราะห์ เรียบเรียงความคิด ๓.การจับประเด็น ๔. การสัมภาษณ์ ๕.การเขียนข่าว (ทักษะฟัง พูด อ่าน เขียน ต้องแตกฉาน) ๖.เทคโนโลยี ๗.ความรับผิดชอบ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าภาษาข่าวเป็นภาษาที่ชัด ตรง ไม่เยิ่นเย้อและควรเลือกใช้คำให้ถูกต้อง ตัวอย่างเช่น คำว่าบอกว่า อ้างว่า กล่าวว่า อธิบายว่า ยอมรับว่า แถลงว่า อาจฟังดูมีความหมายคล้ายคลึงกัน แต่ความจริงแล้วใช้ในโอกาสที่แตกต่างกัน หลังจากให้ความรู้จบแล้ว ต่อมาเป็นการปฏิบัติการข่าวหรือเวิร์คช็อป โดยพี่ๆทั้งสามคน ให้น้องๆได้เขียนข่าวจากภาพที่กำหนดให้แล้วพี่ๆเขาก็แสดงความคิดเห็นต่องานชิ้นนั้นๆ  นอกจากนี้ทักษะของผู้ประกาศข่าวยังได้แก่ ๑.เข้าใจเรื่องที่อ่าน ๒.สมาธิ ๓.อ่านถูกอักขรวิธี ๔.ถ่ายทอดอารมณ์ได้ ๕.ความมั่นใจ ๖.แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ เคล็ดลับการเป็นผู้ประกาศมืออาชีพคือการสั่งสมประสบการณ์ การเก็บข้อมูล หมั่นทำการบ้านและทำความเข้าใจกับข่าวที่อ่าน สุดท้ายเป็นกิจกรรมการปฏิบัติการประกาศข่าวโดยตัวแทนจากหลายสถาบัน ข่าวที่ให้ทดลองอ่านก็มีทั้งข่าวสังคม ข่าวพระราชสำนักและข่าวเศรษฐกิจ นักศึกษาที่เข้าร่วมทุกคนมีอาการตื่นเต้นและเกร็งอย่างชัดเจน  พี่ๆบอกว่า ครั้งแรกน้องๆทำได้แค่นี้ก็ถือว่าใช้ได้ในระดับหนึ่งแล้ว การเป็นผู้ประกาศข่าวต้องอาศัยการฝึกฝนและสั่งสมประสบการณ์ ดังนั้นเมื่อภาษาไทยเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติไทย เราคนไทยจึงควรใช้ให้ถูกต้องและรักษาไว้ให้ชนรุ่นหลัง  ในช่วงสุดท้ายก่อนหมดเวลา พี่ๆอนุญาตให้น้องๆถามเรื่องที่อยากรู้หรือข้องใจในการบรรยายครั้งนี้ ปรากฏว่าถามตอบกันอย่างครึกครื้น

              การอบรมด่านสุดท้ายของวันนี้คือ การใช้ภาษาไทยกับรายการวิทยุ ช่วงแรกเป็นการฉายวีดีทัศน์ประวัติของวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทย วิวัฒนาการจากอดีตถึงปัจจุบัน  ต่อมาเป็นการแนะนำผู้ประกาศคลื่นต่างๆของ อสมท พร้อมกับเคล็ดลับการใช้ภาษาไทยที่ดี ดีเจกบ จาก 95.00 ลูกทุ่งมหานคร    บอกว่า “การที่พี่พูดชัดเป็นเพราะติดมาจากการอัดรายการวิทยุและชอบอ่านป้ายโฆษณาตามทางแบบอัดสปอต ซึ่งถือเป็นการซ้อมทุกวัน” ดีเจต๊ะ จาก Seed97.50 บอกว่า “ถ้าอยากเป็นดีเจย่อมฝึกฝนได้ อะไรที่ทำได้ไม่ดี ย่อมฝึกฝนให้ดีได้” ดีเจแก้ว จากMet 107 บอกว่า “แก้วเป็นลูกครึ่ง แก้วจะติดพูดไทยคำอังกฤษคำ แต่ตอนนี้ไม่เป็นแล้วเพราะฝึกฝนการพูดให้ชัด เพื่อเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เยาวชน” สุดท้ายจาก 99.00 คลื่นเมืองไทยแข็งแรง โดยดีเจธรและดีเจชิต ดีเจธร บอกว่าผมมีปัญหาในการอ่านออกเสียง ร ล ไม่ชัดเจนเพราะผมลิ้นไก่สั้น ซึ่งผมการหมั่นฝึกอ่านหนังสือที่มี ร ล  เยอะๆ เพื่อเป็นการฝึกฝน ตอนนี้ทำได้แล้ว ด้านดีเจชิต บอกว่าปัญหาของตนคือพูดไม่ค่อยรู้เรื่องชอบรวบคำ พรสวรรค์เป็นเพียงบางส่วนของการใช้เสียงทำมาหากินแต่การมีพรแสวงย่อมดีกว่า ทุกคนสามารถฝึกฝนได้ กิจกรรมต่อมาเป็นการบริหารอวัยวะด้วยการหัวเราะ โดยพี่หนูนา ดีเจคลื่น 99.00 คลื่นเมืองไทยแข็งแรง  น้องๆนักศึกษาทุกคนสนุกไปกับพี่หนูนา งานวิทยุกระจายเสียงจำเป็นต้องออกเสียงให้ชัดเจนเพราะเป็นตัวอย่างที่ดีแก่ผู้ฟังในการใช้ภาษาไทยต่อไป ดังพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่พระราชทานแก่นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๒ ความตอนหนึ่งว่า  “…ชาติไทยเรามีภาษาของเราใช้เอง เป็นสิ่งอันเป็นประเสริฐอยู่แล้ว เป็นมรดกอันมีค่า ตกทอดมาถึงเราทุกคน จึงมีหน้าที่ต้องรักษาไว้ ฉะนั้น จึงขอได้ช่วยกันรักษาและส่งเสริมภาษา ซึ่งเป็นอุปกรณ์และหลักประกัน เพื่อความวัฒนาของประเทศชาติ…”

           สำหรับผู้สนใจท่านใดที่พลาดกิจกรรมดีดี จาก อสมท ในปีนี้ ก็ขอให้ติดตามข่าวสาร กิจกรรมต่างๆของ อสมท ได้ทาง  www.mcot.net ค่ะ

          เป็นความรู้สึกอัดอั้นตันใจของผู้หญิงพิการรายหนึ่งที่สร้างความสะเทือนใจให้แก่ผู้ที่ได้ยินไปตามๆ กัน

          สอดคล้องกับข้อมูลจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ สำรวจความพิการ ปี 2550 พบว่าประเทศไทยมีผู้พิการประมาณ 1.9 ล้านคนหรือ 2.9% และเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย แทบทั้งหมดใช้ชีวิตในสังคมอย่างยากลำบากเพราะถูกเลือกปฏิบัติ ถูกล่วงเกินทางเพศและละเมิดสิทธิ น้อยรายนักที่จะลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองได้ เพราะขาดความรู้ทางด้านกฎหมาย

          ผู้หญิงที่ถูกเปรียบดั่งดอกไม้อันสดใสสวยงาม แต่เมื่อเติมคำว่า “พิการ” ต่อท้าย ก็กลับกลายเป็นเพียงแค่ดอกไม้แห้งเหี่ยวเฉา แต่ในท่ามกลางความมืดมิด ความดีงามยังคงส่องแสง…

          “ผู้หญิงพิการ : แรงบันดาลใจ ความงามและคุณค่า” นิทรรศการภาพถ่ายขาวดำจำนวน 50 ภาพ สะท้อนเรื่องราวชีวิตและการทำงานของผู้หญิงพิการจำนวน 25 คนหลากหลายอาชีพและความพิการ เพื่อเปิดเผยให้เห็นถึงแง่มุมที่มักไม่ถูกพูดถึงในสังคมไทยของผู้หญิงพิการ ในฐานะของการเป็นแรงผลักดันผู้สร้างและผู้ให้ ผ่านมุมมองของ อภิลักษณ์ พวงแก้ว ช่างภาพอิสระฝีมือดีที่ทำงานด้านสังคมมาอย่างสม่ำเสมอ

          ทุกภาพล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความงดงามทรงคุณค่าในศักดิ์ศรีและจิตวิญญาณของผู้หญิงพิการ ที่แม้พิการทั้งทางร่างกายแต่ทว่าจิตใจยังคงแข็งแกร่ง ยังมีความรักความหวัง ความตั้งใจที่จะสร้างสรรค์ชุมชนและสังคมที่พวกเธออาศัยอยู่

          “ผู้หญิงพิการก็อยากมีความสุขเหมือนคนทั่วไปครับ” โจ้-อภิลักษณ์ พวงแก้ว ช่างภาพหนุ่มฝีมือดี เจ้าของผลงาน รำพึงเบาๆแต่มากล้นด้วยความหมายแฝงเร้น

          ”ไม่มีใครสนใจผู้หญิงพิการ ทั้งๆ ที่คนเหล่านี้อยู่รอบตัวเราไปหมด ในสายตาของคนทั่วไปมักมองว่าผู้หญิงเป็นตัวแทนของความสวยงาม ความสดใสมีชีวิตชีวา แต่พอเติมคำว่า พิการ ต่อท้าย ภาพดีๆ เหล่านี้เลือนหายไปหมด แทนที่ด้วยความหดหู่ เศร้าหมอง และไร้รัก สังคมยังมีอคติต่อผู้หญิงพิการ โดยเฉพาะภาพลักษณ์ที่ไม่สวยงาม ไม่มีคุณค่า”

          “ผมว่าการปรับเปลี่ยนทัศนคติของสังคมที่มีต่อความพิการและสิทธิทางเพศของคนเหล่านี้ จึงเป็นปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญที่จะช่วยให้ผู้หญิงพิการมีความมั่นใจ มีความสามารถในการใช้ชีวิตเช่นเดียวกับผู้หญิงทั่วไป” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

          ผู้หญิงพิการที่มาร่วมในนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำทั้ง 50 ภาพ มีทั้งพิการทางร่างกาย ทางการมองเห็น และทางการได้ยินและมาจากหลากหลายอาชีพ ไม่ว่าจะนักธุรกิจ นักจัดรายการวิทยุ ครูสอนโรงเรียนตาบอด หมอนวดแผนไทย แม่บ้าน นักข่าวนักเขียน นักดนตรี นักกีฬา เจ้าหน้าที่องค์กรเอกชน ตลอดจนนักเรียนนักศึกษา ทุกคนต่างใช้ชีวิตร่วมกับคนทั่วไปอย่างเป็นปกติสุข

          “ยามทำงานถ่ายภาพชุดนี้ ทุกครั้งเวลากดชัตเตอร์ สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ผู้หญิงพิการที่จิตใจหดหู่ ใบหน้าโศกเศร้า หรือเต็มไปด้วยความทุกข์แต่อย่างใด พวกเขาก็เป็นเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ดูมีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส ทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา พลันทำให้รู้สึกถึงความรักความอบอุ่น ความหวัง และพลังใจแผ่ซ่านมายังตัวผมด้วยครับ”

          เจ้าของผลงานบอกอย่างตื้นตันว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็มในการบันทึกภาพครั้งนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งตั้งแต่ทำหน้าที่ช่างภาพมานานนับสิบปี ภาพทุกภาพไม่มีการเซตอัพ ทุกกิริยาทุกท่วงท่าการกระทำ ล้วนเป็นไปตามธรรมชาติโดยแท้จริง

          “ผมอยากให้สังคมมองผู้หญิงพิการเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ยังคงมีความสวยงามน่ารักสดใสเบิกบานเหมือนกัน แม้ร่างกายพวกเธอจะไม่สมบูรณ์ แต่เธอก็ยังสามารถมีความรักต่อผู้อื่น มีความตั้งใจในการทำให้สังคมรอบข้างดีงาม และยังสามารถเป็นแม่ของลูกได้ด้วยเช่นกัน ความคิดเช่นนี้จะเปิดโอกาสของผู้หญิงพิการให้มีชีวิตปกติธรรมดาเหมือนกับคนอื่นๆ”

          แรงบันดาลใจจากภาพถ่ายขาวดำทั้ง 50 ภาพนี้ น่าจะส่งต่อพลังแห่งความดีงาม ความหวังในการที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไปยังคนอื่นๆ และยังทำให้ผู้ชมได้รับรู้ว่าในอีกมุมหนึ่งที่น้อยคนนักที่จะสนใจใคร่ครวญนั้น

          โลกของ “ผู้หญิงพิการ” ก็สดชื่นรื่นรมย์เหมือนกัน

          นิทรรศการภาพถ่าย “ผู้หญิงพิการ:แรงบันดาลใจ ความงามและคุณค่า” ผลงานของอภิลักษณ์ พวงแก้ว กำลังจัดแสดงอยู่ ณ โถงชั้น L หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงวันอาทิตย์ที่ 27 มิ.ย. 2553–จบ–

    ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

            นายธีระวัฒน์  สุวรรณถิระ นักศึกษาคณะครุศาสตร์  มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต  เปิดใจเล่าว่าตนได้เริ่มเล่นพนันฟุตบอลครั้งแรกเมื่ออยู่ชั้น ม.2 อายุประมาณ 13-14 ปี เพราะเห็นเพื่อนเล่นแล้วได้เงินง่ายๆ ก็อยากได้บ้าง จากนั้นก็เริ่มเล่นมากขึ้นเรื่อยๆ  ถึงขั้นเสียพนันฟุตบอลหลายแสนบาท จนเกือบถูกเจ้ามือโต๊ะบอลคุกคาม  เขาต้องเสียการเรียน และหลบหนีผู้มีอิทธิพล รวมถึงต้องกู้เงินนอกระบบมาผ่อนชำระหนี้พนัน วันนี้เขามาบอกเล่าประสบการณ์เลวร้ายเพื่อเป็นอุทาหรณ์แก่เยาวชนที่กำลังจะก้าวเดินผิดพลาด

            นอกจากเปิดใจเป็นอุทาหรณ์แล้ว ธีระวัฒน์ ยังมีคำแนะนำสำหรับผู้ปกครอง หรือผู้ที่สงสัยว่ามีคนใกล้ชิดของตนเองติดพนันฟุตบอลอยู่ เพื่อจะได้เข้าไปช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที โดยมีวิธีสังเกตดังนี้ค่ะ

(คลิกชมคลิปวีดีโอ)

          เพื่อเธอจะได้ดูแลพ่อที่ป่วยเป็นอัมพาต และสามารถเรียนหนังสือได้พร้อมๆ กัน ชีวิตของต้าฮุย ไม่มีทางเลือกจริงๆ เนื่องจากเธอเป็นลูกคนเดียว ส่วนแม่ก็ล้มป่วย จนแทบดูแลตัวเองไม่ได้ แต่ที่น่าทึ่งก็คือ แม้จะมีอุปสรรคขนาดนี้ แต่ต้าฮุยก็ยังเรียนดีสามารถทำคะแนนได้สูงสุดของห้อง แม้จะต้องทำงานนอกเวลาเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวด้วย

          หนังสือพิมพ์ฉางเจียง เล่าถึงชีวิตประจำวันของเด็กสาวยอดกตัญญูว่า เธอตื่นนอนตั้งแต่ตีห้า ออกไปจ่ายตลาดซื้อของมาทำอาหาร จากนั้นจึงปลุกพ่อตื่น ให้กินข้าวแล้วจึงไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับเธอ

          ระหว่างพักกลางวัน ต้าฮุยยังเจียดเวลาไปทำงานในร้านอาหาร นอกจากนั้นเธอยังหารายได้จากการขายน้ำขวดและบัตรเติมเงินโทรศัพท์ ขณะที่ช่วงเย็นเธอจะใช้เวลานวดตัวให้พ่อซึ่งป่วยเป็นอัมพาตซีกซ้าย เนื่องจากเส้นเลือดในสมองตีบเป็นเวลา 30 นาที ก่อนจะพาพ่อเข้านอน แล้วเธอจึงค่อยอ่านหนังสือ จัดการเรื่องส่วนตัวของเธอเอง

          “ฉันไม่เคยคิดว่า ชีวิตฉันช่างสุดรันทด ก็ฉันเป็นลูกคนเดียว หากฉันไม่ทำ แล้วใครจะดูแลพ่อล่ะ”

          อย่างไรก็ตาม จากข่าวว่า ขณะนี้ทางมหาวิทยาลัยได้ให้พ่อลูกอยู่หอพักในมหาวิทยาลัยฟรี หลังจากได้รับรู้เรื่องราวชีวิตของเด็กสาวยอดกตัญญูรายนี้–จบ–

          หลัง “แสงเทียนที่ปลายด้ามขวาน” สารคดีของเยาวชนวัยโจ๋ที่นำเสนอเรื่องราวความเสียสละของครูโรงเรียนบาโหย อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา ที่แม้จะต้องทำงานในพื้นที่เสี่ยงอันตราย แต่ยังคงมุ่งมั่นสอนหนังสือให้เด็กนักเรียนด้วยความรักและเอาใจใส่ ส่งผลให้ ทีม Smart Stately นิสิตภาควิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา มหาวิทยาลัยทักษิณ คว้าแชมป์โครงการ “สิงห์สร้างสรรค์คนทีวีปี 4″ รวมทั้งรางวัลเขียนบทยอดเยี่ยม ถ่ายภาพยอดเยี่ยม และตัดต่อภาพยอดเยี่ยมไปครอง     ทีม Smart Stately ประกอบด้วย นายกีรติ โชติรัตน์ (ถ่ายภาพ) นายเชี่ยววิทย์ พัฒนสุขพันธุ์ (ตัดต่อ) นายอภิชนม์ เพชรนุ่น (ควบคุมเสียง) น.ส.นัฐฐา พิทักษ์พลานนท์ (เขียนบท) และ น.ส.หทัยรัตน์ เสนีย์ (เขียนบท) ทั้งหมดได้รับทุนการศึกษามูลค่า 1 แสนบาท พร้อมได้ไปทัศนศึกษาเพิ่มพูนประสบการณ์งานทีวีที่สถานีโทรทัศน์ KBS ประเทศเกาหลี รวมทั้งฝึกงานกับทีมงานเรื่องจริงผ่านจอ เป็นเวลา 2 เดือน เพื่อผลิตสารคดีชิ้นพิเศษความยาว 5 นาที โดยการสนับสนุนจาก บริษัท สิงห์ คอร์เปอเรชั่น จำกัด และ บริษัท สาระดี จำกัด

          โครงการดังกล่าวจัดขึ้นเพื่อสร้างเสริมประสบการณ์ ทั้งในเรื่องการฝึกงานจริง และการเดินทางไปศึกษาดูงานที่สถานีโทรทัศน์ในต่างประเทศ เพื่อพัฒนาศักย ภาพไปสู่การเป็นผู้นำเสนอสารคดีข่าวโทรทัศน์ที่มีคุณภาพ เป็นบันไดไปสู่วิชาชีพการทำงานที่ดีในอนาคต

          “การที่เราได้มาฝึกงานกับรายการเรื่องจริงผ่านจอเป็นโอกาสที่ดีมาก เพราะพี่ๆ มองเราเป็นเหมือนหนึ่งในทีมงาน เราต้องเรียนรู้ตั้งแต่ขั้นตอนแรกที่จะมาเป็นคนทีวีว่าต้องทำตัวอย่างไร มีวิธีคิดอย่างไร เป็นมืออาชีพมากขึ้น ทั้งเรื่องวางแผนการทำงาน การลงพื้นที่ทำกันเอง ต้องตัดสินใจบริหารตัวเอง ซึ่งต้องบริหารเวลา บริหารงบฯ ใช้เวลาทำกี่วัน ใช้เทปกี่ม้วน ตัดต่อ เขียนบทเมื่อไหร่อย่างไร ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญต่ออนาคตการทำงานที่นำไปต่อยอดใช้งานได้จริง เพราะเมื่อพวกเราจบไปก็คิดอยากทำงานเบื้องหลัง เป็นคนทำงานในแวดวงโทรทัศน์อยู่แล้ว” บิว นัฐฐา พิทักษ์พลานนท์ เกริ่นนำ

          ด้านมือเขียนบท เปิ้ล หทัยรัตน์ เสนีย์ บอกว่า เรื่องราวในสารคดีบอกเล่าถึงกลุ่มดิเกร์ฮูลู เล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่พยายามปลูกฝังเรื่องความสามัคคี ทั้งที่ เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่มีอยู่ในทุกคน ไม่จำเป็นต้องปลูกฝังอะไรแล้ว แต่พวกเขายังพยายามทำอยู่ตลอด ง่ายๆ คือถ้าเขาไปแสดงแล้วไม่มีคนดู แต่เสียงเพลงที่เขาร้องไป อย่างน้อยๆ ก็มีคนได้ดูได้เห็นจากงานของเราที่เป็นสื่อกลาง แล้วได้กลับมาคิดถึงความสามัคคีในประเทศ เพื่อกระตุ้นให้เกิดการคิดตามว่าลืมในสิ่งที่พวกเขาย้ำเตือนและปลูกฝังในเรื่องความสามัคคีไปหรือไม่

          “เนื้อหาของดิเกร์ฮูลู เมื่อก่อนเป็นเรื่องราวการอนุรักษ์ธรรมชาติและสำนึกรักบ้านเกิด แต่จากสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน จึงได้แต่งเนื้อหาของเพลงขึ้นใหม่ที่สอดแทรกแนวคิดเรื่องความสามัคคีลงไป เพราะดิเกร์ฮูลูเป็นสื่อที่เข้าถึงประชาชนได้ง่ายที่สุด เป็นสื่อมีชีวิตที่ปลุกเร้า     ให้ชาวบ้านรักกัน ภาษาที่ใช้ในการร้องเพลงจะไม่เน้นภาษาใดภาษาหนึ่ง แต่จะผสมผสานเนื้อหาทั้งภาษาไทยและมลายูภายในเพลงเดียวกัน และจะแต่งเพลงเพื่อชีวิตเท่านั้น จากชีวิต สู่ชีวิต เพื่อชีวิต”

          ตั้ม กีรติ โชติรัตน์ บอกว่าขั้นตอนที่ยากที่สุดก่อนจะมาเป็นสารคดีชิ้นพิเศษนี้คือการคิดประเด็น “เราอยากนำเสนอเรื่องความสามัคคี ผู้ที่ชมสารคดีนี้แล้วจะได้รับสาระและกระตุกความคิดในสิ่งที่เราถ่ายทอด เราจึงเลือกทำเรื่องนี้ เพราะสื่อถึงความสามัคคีโดยรวม ปลูกฝังให้คนไทยรักกัน เมื่อผู้ชมทางบ้านได้ดูได้ฟัง ต้องมีบ้างล่ะที่จะคิดตามกับเพลงที่เขาร้อง เพราะนอกจากพื้นที่ชายแดนใต้แล้ว ยังรวมถึงคนทั้งประเทศในตอนนี้ด้วยครับ”

          โบ๊ต เชี่ยววิทย์ พัฒนสุขพันธุ์ ผู้รับหน้าที่ถ่าย ภาพ กล่าวว่า สารคดีเรื่องนี้จะออกอากาศในรายการเรื่องจริงผ่านจอ คืนวันพฤหัสบดีที่ 8 เมษายนนี้ อยากให้ทุกคนได้ชมกันครับ เพราะพวกเราตั้งใจทำกันเต็มที่ เบื้องหลังการถ่ายทำกว่าจะได้ผลงานสารคดีชิ้นพิเศษนี้มีความท้าทายที่พวกเราต้องใช้ความพยายามคือการสื่อประเด็นกับสิ่งที่ต้องการสื่อสารกับชาวบ้าน เพราะชาวบ้านพูดภาษามลายู ต้องมีคนช่วยแปลจากภาษามลายูเป็นภาษาไทยกลาง พวกเราจึงต้องสร้างความสนิทสนมคุ้นเคยภายในเวลาอันสั้น ให้ชาวบ้านคลายความเกร็ง และร่วมมือในการสัมภาษณ์และถ่ายทำเป็นอย่างดี

          นอกเหนือผลงานสารคดีชิ้นพิเศษนี้แล้ว ยังมีผลงานสารคดีเชิงข่าวความยาว 2 นาที ของนิสิตนักศึกษา โครงการสิงห์สร้างสรรค์คนทีวีปี 5 ที่ผ่านการคัดเลือกรอบแรกจะทยอยออกอากาศตลอดทั้งปีนี้ด้วย

          ตี๋ อภิชนม์ เพชรนุ่น เป็นตัวแทนฝากถึงเพื่อนๆ ที่สนใจโครงการด้วยว่า เป็นเวทีที่เปิดโอกาสให้เราแสดงศักยภาพ ได้เสนอแนวคิดที่รับผิดชอบต่อท้องถิ่นและสังคม อยากให้เพื่อนๆ มาร่วมประกวด แต่อย่าเครียดหรือกดดันตัวเองมากเกินไป เพราะจะทำให้การทำงานเครียดไปด้วย ที่สำคัญถ้าสมาชิกในทีมเข้าใจกัน สามัคคีกัน งานจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

          นิสิต นักศึกษาที่สนใจ ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ www.thairealtv.com หรือโทร.08-5812-9393

           ติดตามชมผลงานสารคดีพิเศษ เรื่อง “ดิเกร์ ฮูลู เสียงเพลงเพื่อสันติภาพ” ของทีม Smart Stately ได้ในคืนวันพฤหัสบดีที่ 8 เมษายนนี้ ทางรายการเรื่องจริงผ่านจอ ช่อง 7 

ที่มา :วันที่ 06 เมษายน พ.ศ. 2553  ข่าวสดรายวัน

          นายธนานนท์ ปฏิญญาศักดิ์กุล อายุ 18 ปี นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี นครราชสีมา (มทส.) หนึ่งในทีมพัฒนาค้นคว้าวิจัยโปรแกรมซอฟต์แวร์ชื่อเกม “ผลึกผนึกมาร Crystaxis” ร่วมกับ น.ส.มธุภาณี อุ่นศิวิไลย์ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสุรนารีวิทยาให้สัมภาษณ์ภายหลังผลงานชุดดังกล่าวได้รับรางวัลไทยแลนด์ ไอซีที อวอร์ด 2009 จากสำนักงานส่งเสริมอุตสหากรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) หรือซิป้า และได้รับทุนอุดหนุน โครงการวิจัย พัฒนา และวิศวกรรม โครงการแข่งพัฒนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์แห่งประเทศไทย ครั้งที่ 11

          นอกจากนี้แล้วผลงาน “Crystaxis” ของทีมงานนายธนานนท์ยังคว้ารางวัลรองชนะเลิศในงานประกวดระดับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก หรือ Asia Pacific ICT Alliance (APICTA) Awards เมื่อเร็วๆ นี้

          “..ในปัจจุบันเทคโนโลยีได้เติบโต

          – ก้าวหน้าไปมาก ประเทศหลายประเทศในโลกให้ความสำคัญกับการพัฒนากลุ่มเทคโนโลยีด้านความบันเทิง ทำให้ซอฟต์แวร์ที่ให้ความบันเทิงกลายเป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยี เช่น วิทยุ โทรทัศน์ และมีอิทธิพลต่อวงการบันเทิงมากขึ้น เกมเป็นซอฟต์แวร์ที่ให้ความบันเทิงแก่ผู้เล่น ที่ประกอบไปด้วยสีสันความสนุกสนาน และความรู้ สื่อประเภทเกม จะสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่เป็นเยาวชนมากกว่า

          สื่ออิเล็กทรอนิกส์ ประเภทอื่น ซอฟต์แวร์ประเภทเกมนี้มักได้รับคำติเตียนจากสื่อต่างๆ ว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เยาวชนไม่ตั้งใจในการเรียนหนังสือ ทีมพัฒนาจึงคิดว่าเกมไม่ได้สร้างแต่ความรุนแรงอย่างเดียว แต่สามารถนำมาใช้เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่างๆ ได้ จึงจัดทำเกมประเภทที่ทำให้ผู้เล่นได้ฝึกทักษะการคิด แก้ปัญหา ให้ผู้เล่นเกิดความผ่อนคลาย และสร้างความสนุกสนานในหมู่เพื่อนได้ จึงร่วมกันสร้างเกมผลึกผนึกมารคือผลของความคิดริเริ่มการพัฒนาโครงการซอฟต์แวร์ เพื่อความบันเทิง นำเสนอในรูปแบบของเกมเทิร์น-เบส อาร์พีจี (Role Playing Game) 3 มิติ ผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นตัวละครภายในเกม ต้องแก้ปริศนา และต่อสู้ไปพร้อมๆ กับตัวละคร

          ระบบฉากต่อสู้นั้นเป็นแบบเทิร์น-เบส (Turn-Base) หมายถึงผลัดกันเล่น โดยจะสามารถบังคับตัวละครได้ 1 ตัว ต่อ 1 รอบสลับกันไป จะทำให้ผู้เล่นคิดวางแผน และแก้ปัญหาต่างๆ มีระบบเควสต์ (Quest) ทำให้ผู้เล่นเพลิดเพลินไปกับเนื้อเรื่องของเกมและท้ายสุดคือมีการสอดแทรกวัฒนธรรมไทยไว้ในตัวเกม ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกาย ระบบ interface และฉากต่างๆ “ผลึกผนึกมาร” พัฒนาด้วยภาษาซี (C++) โดยไมโครซอฟต์ วิซวล ซี (Microsoft Visual C++) ร่วมกับชุดคำสั่งไดเร็ค เอ็กซ์ เอสดีเค (DirectX SDK) และ Irrlicth Engine เป็นกราฟฟิกเอนจิ้นที่ค่อนข้างสมบูรณ์ และเป็นโอเพ่นซอร์ส ด้านกราฟิกใช้งาน Adobe photoshop CS3 ร่วมกับ 3DStudioMax8 และได้ใช้ Sony SoundForge ในการตัดต่อเสียงที่นำมาใช้ในเกม

          สำหรับการจัดทำโปรแกรมเกมผลึกผนึกมารครั้งนี้ กลุ่มพัฒนาได้รับความอนุเคราะห์จากนายพิพนธ์ สมัครค้า อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานของทีมช่วยเหลือในเรื่องต่างๆ ในการพัฒนาโปรแกรม นอกจากนี้ ทีมพัฒนายังได้รับการช่วยเหลือในด้านต่างๆ เช่น การวางรายละเอียดโครงเรื่อง การออกแบบระบบต่างๆ รวมถึงงานสร้างสรรค์ จาก น.ส.มธุภาณี อุ่นศิวิไลย์ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสุรนารีวิทยา ส่วนข้อคิดเห็น และข้อเสนอแนะต่างๆ ได้รับจากผู้ปกครองของทีมพัฒนา และคณาจารย์โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัยทุกคน…”

ที่มา : นสพ. มติชนวันที่ 25 ก.พ. 2553

          นพ.สุริยเดว ทรีปาตี หัวหน้าคลีนิคเพื่อนวัยทีน สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี กล่าวถึงการสำรวจต้นทุนชีวิตเด็กและเยาวชน เปรียบเทียบระหว่างเด็กที่มีพฤติกรรมเพศสัมพันธ์ และไม่มีเพศสัมพันธ์ ทั้งที่เข้ารับบริการสุขภาพทางเพศของโครงการเลิฟแคร์ และวัยรุ่นในสถานศึกษาในเขต กทม.2,564 คน ช่วง 3 เดือน ของปี 2551-2552 พบกลุ่มตัวอย่างที่เข้ารับบริการสุขภาพทางเพศของโครงการเลิฟแคร์ จำนวน 333 คน อายุเฉลี่ยอยู่ที่ 20 ปี ขณะที่เด็กในสถานศึกษาแยกเป็นกลุ่มที่ยอมรับว่ามีเพศสัมพันธ์แล้ว 513 คน อายุเฉลี่ย 19 ปี เด็กในสถานศึกษาที่ยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ 1,718 คน อายุเฉลี่ย 16 ปี

          “จากข้อมูลที่ได้ เด็กที่เข้าร่วมในโครงการเลิฟแคร์มีต้นทุนชีวิตมากกว่าและเข้าแข็งที่จะเผชิญความจริงถึง 80% ส่วนเด็กในสถานศึกษาทั้ง 2 กลุ่มกลับอ่อนแอเรื่องดังกล่าว โดยกลุ่มเด็กในสถานศึกษาที่มีเพศสัมพันธ์แล้วจะมีทักษะในการปฏิเสธที่จะมีเพศสัมพันธ์ต่ำสุดคือ 65% และมีจุดยืนต่อการมีเพศสัมพันธ์เพียง 42% ต่ำกว่าทักษะปฏิเสธ แสดงให้เห็นว่าถึงแม้เด็กยุคใหม่จะมีทักษะที่จะปฏิเสธ แต่กลับยอมรับการมีเพศสัมพันธ์มากขึ้นขณะที่ผู้หญิงยังมีทักษะปฏิเสธและมีจุดยืนต่อการมีเพศสัมพันธ์ที่ดีกว่าผู้ชาย”

          นพ.วัชระ พุ่มประดิษฐ์ ที่ปรึกษาองค์การแพธแห่งประเทศไทย (PATH) กล่าวว่ การสำรวจผู้ใช้บริการทางเพศในโครงการเลิฟแคร์ ในเขต กทม.จำนวน 333 คนดังกล่าวนั้น มีอายุ 13-25 ปี แบ่งเป็นชาย 34.8% หญิง 64%  เพศทางเลือก 1.2% ในจำนวนนี้เป็นนักเรียน นักศึกษา มากที่สุด 48.6% จากข้อมูลในรอบ 12 เดือน เพศชายมีเพศสัมพันธ์กับหญิง 81.2% เพศเดียวกัน 18.8% ซึ่งถ้ามีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกันจะใช้ถุงยางอนามัย 100% แต่กับเพศตรงข้ามจะใช้เพียง 33.9% ขณะที่เพศหญิงก็ใช้ถุงยางอนามัย 38% เท่านั้น และพบวัยรุ่นหญิงที่เคยยุติการตั้งครรภ์ 1.6% ในจำนวนผู้เข้ารับบริการต้องการตรวจเลือด 173 คน พบติดเชื้อเอดส์ 5 คน อีก 202 คน พบโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ 43 คน หรือ เกือบ 1 ใน 4

          “คำถามที่วัยรุ่นเข้ามาถามในโครงการ อันดับที่ 1 จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับโรคเอดส์ ว่าถ้าติดแล้วต้องทำอย่างไร รักษาอย่างไร อันดับที่ 2 จะเป็นโรคติดเชื้อทางเพศอื่นๆ ว่ากินยาจะหายไหม รักษาอย่างไร ส่วนอันดับที่ 3 จะเป็นเรื่องการท้องไม่พร้อม” นพ.วัชระกล่าว–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน วันพุธที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์สุดสัปดาห์ วันเสาร์ที่ 7 พศจิกายน พ.ศ. 2552

โดย: ชนิกานต์ กาญจนสาลี

          5 เยาวชน คนยุค GEN-Y ประกอบด้วย ศิรินธร กิตติศรีไสว (ไวท์) ธนาศักดิ์ ภักดี (ฟู) บุษราภรณ์ สุพรศรี (พลอย)พัชริดา จิรภิญโญ (นก) พรรณบุศย์ หาญชเล (สายฝน)นิสิตชั้นปี 4 ภาควิชาการประชาสัมพันธ์ คณะนิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกันคิดค้นโจทย์สื่อขยะขึ้น จนนำมาสู่การสร้างสรรค์นิทรรศการงาน “ศิลป์สะท้อนสื่อ”ภายใต้คอนเซปต์ที่ว่า “สื่อ (หรือ) ขยะ” ซึ่งจัดขึ้นที่ลานกิจกรรมชั้น G จามจุรีสแควร์ เมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา

          งานนี้จัดขึ้นเพื่อเปิดแนวคิด นำเสนอหลักสูตรใหม่ของนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาฯ ปี 2553 ในรูปแบบกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์ และเป็นการเปิดโลกของการศึกษาที่จะหลอมรวมความรู้รูปแบบใหม่เข้าไว้ด้วยกัน นอกจากผลงานนิสิตแล้ว ยังเปิดให้ศิษย์เก่าร่วมส่งผลงานเข้าร่วมด้วย

          ศิรินธรอธิบายความคิดผ่านผลงาน “ไม่มีพื้นที่ให้ข่าวดีได้ลง”ว่า ไอเดียของงานชิ้นนี้เกิดจากแนวคิดที่ว่า “ข่าวร้ายฟรี ข่าวดีจ่าย”เพื่อทำให้ประเด็นชัดขึ้น จึงได้ตัดภาพข่าวอาชญากรรม คนตาย เลือดสาด จากข่าวหนังสือพิมพ์หัวสีฉบับต่างๆ เพื่อให้เห็นว่า ภาพร้ายเหล่านี้ทำไมนับวันจึงได้ดูรุนแรงนัก

          “ครั้งหนึ่งเคยเห็นภาพคนคลอดลูก ถ่ายให้เห็นแบบขยายทุกอย่างชัดมาก ซึ่งมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปขยาย  ภาพถ่ายแบบนี้กันถึงขนาดนั้น เป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลหรือเปล่า” ศิรินธร เล่าความคิดผ่านงานศิลป์

          เช่นเดียวกับ บุษราภรณ์ที่มองว่า การนำเสนอเรื่องร้ายแม้จะมีข้อดีคือทำให้คนได้ระวังตัวมากขึ้น แต่บางครั้งเมื่อได้อ่านไปมากๆ ก็ทำให้สังคมซึบซับรับแต่ด้านร้ายๆ ไป ที่สำคัญสังคมไทยไม่เคยแตะเรื่องการจัดเรตติ้งหนังสือพิมพ์ ทั้งที่ภาพยนตร์และละครทีวีเริ่มมีการจัดกันแล้ว

          ธนาศักดิ์ชายหนุ่มคนเดียวในกลุ่มชื่นชอบกับผลงาน”นิตยสาร หวอดารา”ซึ่ง อดิสรณ์ ตรีสิริเกษมหรือ “ปิ๊ง”ผู้กำกับหนัง “รถไฟฟ้า มาหานะเธอ” ซึ่งเป็นรุ่นพี่ส่งเข้าร่วมผลงานชิ้นนี้สะท้อนว่าข่าวจากนิตยสารประเภทกอสซิปดารา แอบถ่ายดารา เกิดขึ้นเยอะเกินไป กลายเป็นขยะ และไม่มีประโยชน์ต่อคนรับสารมากนัก

          “คนรับหรือตัวคนทำจะเป็นคนกำหนดเองว่าสื่อนั้นเป็นสื่อสร้างสรรค์ หรือสื่อขยะ บางคนอาจจะมองว่าสื่อเหล่านี้เป็นสื่อขยะก็ได้ แต่บางคนก็อาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่พวกเขาสนใจ เป็นสื่อที่มีความสร้างสรรค์และมีคุณค่า แต่งานศิลป์พวกนี้ผมต้องการบอกไปที่ตัวผู้เสพมากกว่า” ธนาศักดิ์อธิบายจุดยืนงานแสดง

          ด้านรุ่นพี่ศิษย์เก่าคนดังอย่าง คมกฤษ ตรีวิมล หรือ”เอส”ผู้กำกับภาพยนตร์ร้อยล้านอย่าง “เพื่อนสนิท” “แฟนฉัน” และ “สายลับจับบ้านเล็ก” พูดถึงการสร้างงานศิลป์ในชื่อว่า “นม” “หวอ”ว่างานชิ้นนี้เกิดจากการตัดแปะสรีระส่วนสำคัญของผู้หญิงที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์บันเทิง คลิปโป๊ที่รวบรวมได้จากหนังสือบอล ในเพียงวันเดียวเท่านั้น

          เอส บันทึกในแรงบันดาลใจของเขาว่า “นี่คือสารที่สื่อมวลชนได้สื่อออกมา ถึงแม้จะมีคนด่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแต่มันก็กลับดูสวยงาม ถูกต้อง เหมือนอยู่ในกรอบรูปที่สวยงาม สื่อเราควรจะสื่อในสิ่งที่มวลชนผู้รับสารเขาอยากจะรับรู้และสองมันเป็นสิ่งที่ผู้รับสารได้รับประโยชน์ในบางอย่าง แต่ตอนนี้เราได้รับอิทธิพลจากเมืองนอก เป็นแฟชั่น ยอดขายก็ไม่ธรรมดา เรื่องนี้มันเกิดขึ้นจริง

          ผมไม่ได้รู้สึกต่อต้านหรือก่นด่า แต่ครอบครัวต้องบอกเขาตอนนี้ผมห่วงเด็ก เพราะกลายเป็นว่าเด็กก็แต่งตัวแบบนี้เหมือนคลิปที่เด็กถ่ายกางเกงใน ดาราก็ทำกัน หนังสือพิมพ์ก็ลงกัน กลายเป็นปัญหาของสังคมไปแล้ว” เอส เล่าที่มาของผลงานตัวเอง

          ในแง่มุมข่าวหนักๆ อย่างข่าวการเมือง และข่าวความขัดแย้งต่างๆ นิสิตกลุ่มนี้ มองว่า แม้ว่าจะอยากรู้ข่าวสารบ้านเมือง แต่ข่าวการเมืองทุกวันนี้ก็ทำได้น่าเบื่อ ไม่น่าติดตามเพราะนักข่าวติดตามทุกย่างก้าวของนักการเมืองเยอะเกินไปลึกเกินไป เพียงแค่ขยับตัวก็เสนอเป็นข่าวใหญ่แล้ว

          พัชริดา บอกว่า เท่าที่เธอสังเกตในหน้า 1 หนังสือพิมพ์ลงข่าวการเมือง ด้านในก็เป็นวิเคราะห์ซ้ำ ส่วนหน้าถัดไปก็เป็นคอลัมน์เกี่ยวกับเรื่องเดียวกันอีก ทั้งฉบับจึงเป็นประเด็นเดียว ทั้งที่ในหนึ่งวันมันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย แต่สื่ออาจจะเห็นว่าไม่มีคุณค่าเรื่องข่าว ก็เลยเลือกด้านนี้ แต่สิ่งที่อยากเห็น บางครั้งอาจจะต้องคำนึงถึงความสมดุลของข่าวบ้าง

          “พวกเรากับเพื่อนๆ ส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้อินเทอร์เน็ตมากกว่า รองลงมาก็เป็นโทรทัศน์ เพราะเราสามารถข้ามข่าวที่ไม่น่าสนใจได้ โลกของข่าวต้องเป็นโลกที่เราอยากรู้ เราเลือกเองได้ ไม่ใช่ให้ใครมาเลือกข่าวให้เรา คิดว่าสื่อสิ่งพิมพ์ที่ยังไม่ปรับตัว มีส่วนหนึ่งที่ยังอยู่ได้ แต่ส่วนใหญ่คงต้องปรับกันแล้ว”

           เสียงจาก GEN-Y สะท้อน n.”..พวกเรากับเพื่อนๆ ส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้อินเทอร์เน็ตมากกว่า รองลงมาก็เป็นโทรทัศน์ เพราะเราสามารถข้ามข่าวที่ไม่น่าสนใจได้ โลกของข่าวต้องเป็นโลกที่เราอยากรู้ เราเลือกเองได้ ไม่ใช่ให้ใครมาเลือกข่าวให้เราคิดว่าสื่อสิ่งพิมพ์ที่ยังไม่ปรับตัว มีส่วนหนึ่งที่ยังอยู่ได้ แต่ส่วนใหญ่คงต้องปรับกันแล้ว…”