อันชาติใดไร้ช่างชำนาญศิลป์   เหมือนนารินไร้โฉมประโลมสง่า

  ใครใครเห็นไม่เป็นที่จำเริญตา    เขาจะพากันเย้ยให้อับอาย

     ศิลปกรรมนำใจให้สร่างโศก   ช่วยบรรเทาทุกข์ในโลกให้เหือดหาย

     จำเริญตาพาใจให้สบาย   อีกร่างกายก็จะพลอยให้สุขสำราญ

                                              ….ตอนหนึ่งจากพระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖

เรื่อง: อนุสรณ์ มีบุญ   \   ภาพ: ชัยเวช ดวงมั่น          นิสิตฝึกงาน

               เด็กและเยาวชน เป็นวัยที่สดใสและเต็มไปด้วยจินตนาการ  หากเด็กเหล่านั้นอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เปิดโอกาสให้ได้แสดงออกถึงจินตนาการเหล่านั้น  พวกเขาอาจสร้างสรรค์ออกมาเป็นผลงานต่างๆ ได้อย่างที่ผู้ใหญ่ต้องทึ่ง

               โครงการ จินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย ของบริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) เป็นกิจกรรมหนึ่งที่เปิดโอกาสให้เยาวชน ได้ไปหาวรรณกรรมไทยประเภทใดก็ได้มาอ่าน  แล้วให้จินตนาการออกมาเป็นภาพวาด เพื่อส่งภาพวาดเข้าประกวดชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี

               ด.ช.ทิวทัศน์ คะนะมะ นักเรียนโรงเรียนประถมสาธิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับประถมศึกษาตอนปลายโครงการจินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย ปีที่ 3 พ.ศ.2552 กับผลงาน “แห่บั้งไฟ” หลังจากที่ได้รับคัดเลือกจากบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด นำภาพวาดของเขาไปจัดทำเป็นดวงตราไปรษณียากรชุด จินตนาการ สืบสานวรรณกรรมไทย ออกจำหน่ายในงานแสดงตราไปรษณียากรภาคพื้นเอเชีย พ.ศ.2553 ในวันที่ 7 สิงหาคม 2553 ก่อนจัดจำหน่ายทั่วประเทศ  ปีนี้น้องทิวทัศน์ยังไม่ละทิ้งความตั้งใจเดิมซึ่งชื่นชอบในการอ่านวรรณกรรมไทยและการวาดรูป จึงส่งผลงานเข้าร่วมโครงการอีกครั้ง  ชื่อผลงาน”สู่เส้นชัย”  และก็คว้ารางวัลชนะเลิศในระดับประถมศึกษาตอนปลาย ประจำปีที่ 4 พ.ศ.2553 ไปครองได้อีกครั้ง

                 “ผมได้เขียนรูปขึ้นมาใหม่โดยให้กระต่ายกับเต่าเข้าเส้นชัยพร้อมกัน เพราะยังไงก็เป็นเพื่อนกัน ไม่น่าจะมาหวังให้ชนะหรือผู้อื่นแพ้ ซึ่งทุกวันนี้คนไทยเราควรที่จะหันหน้าเข้าหากัน คุยกัน แล้วช่วยกันจับมือกันยิ้มใส่กัน เหมือนกระต่ายกับเต่าที่ผมเขียนเข้าสู่ความสำเร็จพร้อมกันอย่างมีความรักความสามัคคี ผมเลยเขียนให้เป็นแบบใหม่จากที่เคยได้อ่านมา”

              ส่วนนางสาวหทัยรัตน์ รอดแก้ว นักศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยศิลปากร ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับอุดมศึกษาโครงการจินตนาการ สืบสาน วรรณกรรมไทย ปีที่ 4 พ.ศ.2553 กับผลงาน“แห่ผ้าขึ้นธาตุ”กล่าวว่า “สิ่งแรกที่เยาวชนควรคิดก่อนอื่นใดคือ รักในสิ่งใดและต้องเป็นสิ่งดีงามด้วย จะทำอย่างไรให้สิ่งที่เรารักนั้นเป็นจริงขึ้นมาได้ แค่เพียงเราได้ลงมือทำจริงทำเองแล้วสิ่งแรกที่เราได้มาคือชนะตัวเราเอง หากเราส่งงานของเราประกวดที่ไหนเราอาจจะชนะคนอื่นด้วยนั้นก็เป็นผลพลอยได้ แต่ที่เราได้แน่ๆคือเราได้ชนะใจเราเองในการอดทนเพียรพยายามทำในสิ่งดีงามนั้นและจิตใจเราก็มีความสุขที่ได้ทำ”

              อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ เจ้าของรางวัลศิลปาธร สาขาทัศนศิลป์ ปี พ.ศ. 2547 และมีผลงานจิตรกรรมไทยหลายอย่าง เช่น เขียนภาพประกอบบทพระราชนิพนธ์ พระมหาชนก และผลงานศิลปะที่ วัดร่องขุ่น ซึ่งคงไม่มีคนไทยคนได้ที่ไม่รู้จักอาจารย์ผู้โด่งดังคนนี้ก็ว่าได้ อาจารย์กล่าวว่า “ศิลปะกับเยาว์ชนนั้นเป็นสิ่งที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเพราะว่ามันมีอยู่ในการศึกษา ครูต้องคอยดูแลคอยสอนไม่ใช่สอนผ่านๆแล้วเด็กที่สนใจก็จะทำในงานศิลปะนั้นออกมาได้ดี ศิลปะจะทำให้สมองปลอดโปร่ง เมื่อได้มีเวลาให้กับงานศิลปะ การฟังเพลง การร้องเพลงต่างๆก็จะทำให้สมองผ่อนคลาย ความจำก็จะดี ทำอะไรก็จะเป็นผลดีไปด้วย”

               สำหรับเกณฑ์การตัดสิน ว่าผลงานชิ้นใดจะได้รับรางวัลหรือไม่นั้น  ไม่ได้อยู่ที่ความสวยงามของการวาดภาพแต่เพียงอย่างเดียว   หากแต่ภาพที่ออกมานั้นเกิดจากการใช้จินตนาการจากการอ่านวรรณกรรมแล้วถ่ายทอดออกมาผ่านปลายพู่กันได้ลึกซึ้งแค่ไหน    นอกจากนี้สิ่งที่เยาวชนผู้เข้าร่วมโครงการทุกคนได้รับก็คือ ทำให้พวกเขามีสมาธิ รักการอ่าน ที่สำคัญได้สืบสานวัฒนธรรมไทย เฉกเช่นเดียวกับคำพูดข้างตันว่า อันชาติใดไร้ช่างชำนาญศิลป์ เหมือนนารินไร้โฉมประโลมสง่าฯ  ประเทศไทยเรานั้นเป็นเมืองแห่งศิลปะวิทยาการมานานตั้งแต่ครั้งก่อนกรุงสุโขทัย แต่สิ่งที่ทำให้ศิลปะมีอยู่มาอย่างช้านานนี้ไม่เลือนหายไปคือคนรุ่นใหม่ที่ไม่ทิ้งความเป็นไทยร่วมสานต่อสิ่งดีงามนั่นเอง

(คลิกชมวีดีโอ ความคิดเห็น อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ เจ้าของรางวัลศิลปาธร สาขาทัศนศิลป์ ในศิลปะกับเด็กไทย)

เรื่อง: อนุสรณ์ มีบุญ   \   ภาพ: ชัยเวช ดวงมั่น          นิสิตฝึกงาน

             เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 ที่ผ่านมาครอบครัวข่าว 3 พร้อมด้วย ดารานักร้องนักแสดงและมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2010 เป็นตัวแทนพี่น้องชาวไทยมอบสื่อการเรียนการสอนในโครงการ “คาราวานสื่อการเรียนการสอน ช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม 2553 ครอบครัวข่าว 3” นำร่องลงพื้นที่ให้ความช่วยเหลือ 40 โรงเรียนที่อำเภอปักธงชัย จ.นครราชสีมา ก่อนหน้านี้หลายท่านอาจได้ติดตามข่าวที่น่าตกใจว่าโคราชจมบาดาลทั้งเมือง ผู้ว่าราชการจังหวัดสั่งอพยพประชาชนหนีน้ำ แทบไม่ทัน ทั้งที่เมืองโคราชนั้นอยู่ในที่ราบสูงไม่เคยมีใครคิดว่าจะเกิดเหตุน้ำท่วมที่รุนแรงเช่นนี้

               จากการสัมภาษณ์ คณะครู นักเรียน และชาวบ้านที่เข้าร่วมโครงการในครั้งนี้พบว่าทุกคนต่างดีใจที่ยังมีหน่วยงานต่างๆให้ความสำคัญ  แม้ว่าเหตุการณ์น้ำท่วมจะผ่านพ้นไปหลายวันแล้ว  แต่โรงเรียนในอำเภอปักธงชัยซึ่งได้รับความเสียหายจากภัยธรรมชาติเป็นจุดแรกๆยังคงมีร่องรอยความเสียหายจากเหตุการณ์น้ำท่วมเที่กิดขึ้น โดยโรงเรียนที่มีความเสียหายต่ำสุดประมาณ 40,000 บาท และเสียหายสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 1,620,000 บาท สรุปแล้วมีผู้เสียหาย ณ วันที่ 24 ตุลาคม 2553 เป็นครูและนักเรียนจำนวน 7,678 คน เป็นเงินมูลค่ากว่า 11,914,300 บาท

                 สถานการณ์น้ำท่วมใหญ่ในปีนี้เกิดขึ้นและขยายวงกว้างไปในหลายพื้นที่  ความช่วยเหลือจากภาครัฐก็ไม่ทันท่วงที ครอบครัวข่าว 3 จึงเป็นองค์กรหนึ่งที่ช่วยบรรเทาทุกข์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเป็นสื่อกลาง การระดมพล สิ่งของเครื่องใช้ และเปิดรับบริจาคเงินไปช่วยเหลือ พร้อมหน่วยงานเอกชนตั้งซุ้มให้บริการซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าจากโรงเรียนเทคโนโลยี-ชนะพลขันธ์ และวิทยาลัยเทคนิคราชสีมา

                คุณ มโนประภา กลัดภิบาล ผู้ประสานงานโครงการคาราวานสื่อการเรียนการสอนฯเปิดเผยว่า จากเหตุการณ์นี้ทางผู้บริหารบริษัท บางกอก เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ได้มีการจัดตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้วยเงินที่ได้รับบริจาค จากภาคประชาชนมาแบ่งเป็นโครงการต่างๆเพื่อช่วยซับน้ำตาให้แก่ผู้ประสบภัยและคาราวาน 3 สื่อการเรียนการสอนฯ โดยได้นำ สิ่งของอุปกรณ์การเรียนการสอน ชุดเครื่องนอนสำหรับเด็กอนุบาล สายไฟ โต๊ะญี่ปุ่น ฯลฯ  มอบให้โรงเรียนต่างๆทั้งนี้มีภาคเอกชนเข้าร่วมด้วยเช่น สำนักพิมพ์แมก ที่ได้นำหนังสือเรียนและหนังสือนิทานมาร่วมบริจาคในโครงการนี้ และมองว่าการช่วยเหลือชาวไทยในครั้งนี้เป็นสัญชาตญาณที่คนไทยทุกคนมีอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเหตุการณ์ร้ายแรงที่ไม่เคยเกิดมาก่อน ยิ่งเป็นสิ่งที่ต้องตระหนักรู้กันได้แล้วว่าธรรมชาติต้องการเตือนอะไรคนไทย และคนทั้งโลก พวกเราควรหาทางป้องกันในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตามมา โดยที่สำคัญที่สุดในสังคมไทยเราคือ “ทำอย่างไรให้อยู่ในการศึกษา ทำอย่างไรให้เกิดเป็นทัศนคติที่จะให้ทุกคนรักษ์และหวงแหนในธรรมชาติ ทำอย่างไรให้เยาวชนไทยรุ่นหลังนั้นไม่ใช่แค่ทำ หรือรณรงค์แค่เพียงฉาบฉวย พอหมดกระแสก็หยุดนิ่งไม่ได้คิดที่จะรณรงค์อย่างต่อเนื่อง แต่ให้ทุกคนทำตลอดเมื่อมีโอกาส  เพียงเท่านี้ก็จะไม่เกิดภัยธรรมชาติที่รุนแรงขนาดนี้”

                จากเหตุการณ์ครั้งนี้ถึงเป็นการช่วยเหลือในเบื้องตันที่คนไทยในหลายๆภาคส่วนช่วยกัน จะเห็นได้ว่าแม้เป็นเพียงกำลังเล็กๆที่มีจิตใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เมื่อมารวมกันช่วยจริงจังก็สามารถทำงานที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ หากคนไทยรักกันและช่วยเหลือเกื้อกูลกันแบบนี้ทุกครั้งไม่แบ่งฝักแบ่งฝ่ายประเทศไทยก็จะยังคงเป็นประเทศที่สวยงามและอบอุ่นตลอดไป

      นางพรพรรณ ไวทยางกูร ผู้อำนวยการสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) เปิดเผย เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ว่า จากการที่ สสวท.ส่งผู้แทนประเทศไทยจำนวน 4 คน เดินทางเข้าร่วมแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิคระหว่างประเทศ ที่เมืองชางวอน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 11-18 กรกฎาคม ปรากฏว่าเยาวชนซึ่งเป็นตัวแทนประเทศไทยได้ชนะเลิศการแข่งขันสามารถคว้าได้ 3 เหรียญทอง ได้แก่
        นายณัฐพงศ์ สงวนเกียรติชัย ชั้น ม.5 โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
        นายณัฐวัฒน์ ลีฬหะกร ชั้น ม.6 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และ
        นายธนัท โชติจารุมณีวงศ์ ชั้น ม.6 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ

ส่วนอีก 1 เหรียญเงิน ได้แก่ นายฐิติกร กิตติบุญญา ชั้น ม.5 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

          โดยคณะผู้แทนประเทศไทยจะเดินทางกลับถึงประเทศไทยในวันจันทร์ที่ 19 กรกฎาคม เที่ยวบิน TG 651 เวลา 11.50 น. ซึ่ง สสวท.จะจัดพิธีต้อนรับ ณ ชั้น 2 ด้านในประตูที่ 1 สนามบินสุวรรณภูมิ ตามกำหนดดังกล่าว

           นายณัฐวัฒน์ ลีฬหะกร ได้รับเหรียญทอง กล่าวว่า รู้สึกดีใจที่สามารถคว้าเหรียญทอง จากการแข่งขั้นครั้งนี้ ซึ่งตั้งเป้าจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ เพราะได้คิดค้นทดลองอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ เพื่อนำความรู้และความคิดสร้างสรรค์มาสร้างประโยชน์ให้ประเทศ ส่วนนิสัยปกติชอบเล่าความรู้ให้เพื่อนฟัง รวมทั้งเพื่อนๆ ต่างโรงเรียน ซึ่งผมไม่เห็นด้วยกับการหวงวิชาความรู้ เด็กๆเป็นอนาคตของชาติ ถ้าทำให้ความรู้กระจายออกไปได้มากๆ ประเทศไทยจะมีคนเก่งเพิ่มขึ้น

         “การแบ่งปันความรู้จึงเป็นสิ่งสำคัญ ฉะนั้น การเข้าร่วมค่ายโอลิมปิคจึงไม่ใช่แค่เพื่อคัดเลือกเป็นผู้แทนประเทศไทย แต่ยังต้องการเพิ่มพูนความรู้เพื่อนำไปสอนรุ่นน้องๆ ด้วย ส่วนเคล็ดลับการเรียนไม่ควรเรียนเพื่อตั้งเป้าไปทำข้อสอบเท่านั้น แต่ควรเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ เมื่อชอบแล้วก็อยากเรียนรู้และตั้งใจเอง” นายณัฐวัฒน์กล่าว

         นายธนัท โชติจารุมณีวงศ์ ได้รับเหรียญทอง กล่าวว่า ชอบเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อมรอบตัว ชอบการทดลองที่มีการประยุกต์วิชาต่างๆ โดยเฉพาะการผ่าตัดสัตว์ ทำให้มีโอกาสได้เห็นของจริง ช่วยการเรียนรู้และเข้าใจยิ่งขึ้น ผมคิดว่าคุณครูที่สามารถกระตุ้นให้เด็กรักและสนใจในวิชาที่สอนได้จะทำให้เด็กเรียนดีและไม่เบื่อ คุณครูอาจสอนให้เห็นว่าสิ่งที่เรากำลังเรียนนั้นสัมพันธ์กับชีวิตประจำวันอย่างไร ให้นักเรียนลงมือปฏิบัติจริง หรืออาจช่วยกันคิดในหมู่เพื่อน ซึ่งทำให้เข้าใจง่ายขึ้น เพราะช่วยกันหาคำอธิบายในภาษาเด็กด้วยกัน

          นายณัฐพงศ์ สงวนเกียรติชัย ได้รับเหรียญทอง กล่าวว่า การเรียนดีต้องประกอบด้วยสิ่งสำคัญคือ ทั้งผู้เรียนและผู้สอน ส่วนจะเบื่อเรียนหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับทัศนคติส่วนตัวของผู้เรียน ซึ่งถ้าครูมีวิธีการสอนที่น่าสนใจ มีสื่อประกอบที่ดี ก็มีโอกาสทำให้นักเรียนสนุกสนานไปกับการเรียนได้มาก รวมทั้งผู้ปกครองก็มีส่วนกระตุ้นลูกๆ มาก ยามปกติได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับเพื่อน ร่วมชั้น โดยถ้ามีเพื่อนที่ไม่เข้าใจมาถามจะพยายามอธิบายให้เท่าที่ทำได้ ซึ่งถือว่าได้แสวงหาความรู้ใหม่ๆ ไปพร้อมๆ กัน อนาคตอยากเป็นอาจารย์เพื่อสร้างคนรุ่นใหม่พัฒนาประเทศ

         นายฐิติกร กิตติบุญญา ได้รับเหรียญเงิน กล่าวว่า ครอบครัวสอนว่าเวลาเรียนให้ตั้งใจเรียน อย่าเล่น แต่เวลาเล่นก็ควรจะเล่นให้รู้กาละเทศะ ไม่กดดันว่าต้องเรียนให้ได้เกรดดีๆ เพียงแต่ต้องมีความรับผิดชอบเท่านั้น ถ้าหากมีการบ้านหรือรายงานก็ทำส่งให้ตรงเวลา คือทำให้ดีที่สุดส่วนผลจะออกมาเป็นอย่างไรก็ไม่เป็นไร คุณครูมีส่วนสำคัญต่อการเรียนมากเพราะหากครูมีความรู้มาก และสามารถถ่ายทอดได้ดีรวมทั้งเปิดใจกว้างรับฟังความคิดเห็นของเด็กก็จะช่วยในการเรียนรู้ได้

ที่มา : มติชนออนไลน์ วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 

ภาพถ่าย:นสพ.ไทยรัฐ

          นพ.ประพนธ์ ตั้งศรีเกียรติกุล รองอธิบดีกรมควบคุมโรค กล่าววันนี้ (6 พ.ค.) ถึงสถานการณ์โรคไข้เลือดออกในประเทศไทย ว่า มีแนวโน้มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยข้อมูลจากสำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค ตั้งแต่วันที่ 1 ม.ค.-4 พ.ค.53 มีผู้ป่วยโรคไข้เลือดออกสะสมรวม จำนวน 13,973 ราย คิดเป็นอัตราป่วย 22 คนต่อประชากรแสนคน เสียชีวิต 17 ราย เมื่อแยกเป็นรายภาคพบว่า ภาคกลาง มีจำนวนผู้ป่วยมากที่สุด 6,843 ราย ตาย 6 ราย รองลงมาคือภาคใต้ พบผู้ป่วย 3,142 ราย ตาย 6 ราย ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบผู้ป่วย 2,806 ราย ตาย 2 ราย และภาคเหนือ พบผู้ป่วย 1,182 ราย ตาย 3 ราย ทั้งนี้ได้สั่งการให้มีการเฝ้าระวังภาคกลางและภาคใต้เป็นพิเศษ เนื่องจากจำนวนผู้ป่วย 2 ภาคนี้ รวมกันเกือบ 10,000 ราย และมีผู้เสียชีวิตรวม 12 ราย

          รองอธิบดีกรมควบคุมโรค กล่าวต่อว่า ส่วนในช่วงกลางเดือนพ.ค. โรงเรียนเปิดเทอมเกือบทุกระดับ อาจเกิดการระบาดในกลุ่มเด็กนักเรียน และแนวโน้มจำนวนผู้ป่วยจะสูงขึ้นมาก โดยเฉพาะเป็นช่วงหน้าฝน จึงต้องเร่งดำเนินการป้องกันควบคุมโรค โดยเร่งรัดการรณรงค์ใน 3 มาตรการ ดังนี้ 1.จัดการสิ่งแวดล้อมในบ้านและรอบบ้าน ไม่ให้มีภาชนะที่มีน้ำขังเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ยุงลาย ซึ่งเป็นพาหะสำคัญของโรคนี้ 2. มาตรการในการควบคุมลูกน้ำยุงลาย เช่น ปิดฝาภาชนะที่มีน้ำขัง เปลี่ยนน้ำในภาชนะที่มีน้ำขัง อาทิ น้ำที่หล่อขาตู้กับข้าว แจกัน กระถางต้นไม้ ทุก 7 วัน และปล่อยปลาในแหล่งน้ำที่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ยุง เป็นต้น และ 3. มาตรการในการกำจัดยุงลายตัวแก่ เช่น การพ่นยากำจัดยุงตามสถานที่ต่างๆ

          นพ.ประพนธ์ กล่าวอีกว่า เนื่องจากโรงเรียนถือเป็นสถาบันที่มีบทบาทสำคัญ ที่จะช่วยในการป้องกันและควบคุมโรค ไข้เลือดออกในชุมชนและโรงเรียนของตนเอง กิจกรรมที่โรงเรียนสามารถดำเนินงานเพื่อป้องกันโรคไข้เลือดออกได้ โดยจัดกิจกรรมการเรียนการสอนให้นักเรียนมีความรู้ความเข้าใจและตระหนักถึงภัยของโรคไข้เลือดออก รู้จักวิธีป้องกันและแนะนำผู้ใกล้ชิดที่ป่วยเป็นโรคไข้เลือดออกได้ ทำให้โรงเรียนปลอดลูกน้ำและยุงลาย โดยตรวจสอบและทำลายแหล่งเพาะพันธุ์ยุงลาย และลูกน้ำยุงลายทุกสัปดาห์ และช่วยกันกำจัดแหล่งเพาะพันธุ์ลูกน้ำยุงลายในชุมชน

          นอกจากนี้ รองอธิบดีกรมควบคุมโรค กล่าวด้วยว่า หากพบผู้ป่วยมีอาการไข้สูง มีจุดเลือดออกตามตัว หรือมีอาการคลื่นไส้อาเจียน ปวดท้อง ให้ไปพบแพทย์โดยเร็ว อย่าซื้อยามารับประทานเอง โดยเฉพาะยาแอสไพริน ซึ่งจะทำให้เกิดภาวะเลือดออกง่าย เพราะอาจเป็นโรคไข้เลือดออก และอาจเกิดปัญหาแทรกซ้อนตามมาได้ หรือสอบถามได้ที่ สำนักโรคติดต่อนำโดยแมลง กรมควบคุมโรค โทร 0-2590-3103

แหล่งข่าว : ไทยรัฐ

         ทั้งนี้ ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าชมผลงานที่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย 40 ชิ้น พร้อมทั้งร่วมโหวตให้คะแนนผลงานที่ตนเองชื่นชอบมากที่สุดสำหรับแต่ละกลุ่มอายุได้ที่ www.google.co.th/doodle4google/ โดยหนึ่งคนสามารถโหวตคะเเนนได้เพียงหนึ่งครั้งต่อหนึ่งกลุ่มอายุ ปิดรับการโหวตคะแนนในวันที่ 31 มี.ค.53  เวลา 23.59 น. นอกจากนี้ ยังสามารถโหวตได้ที่ ทีเคปาร์ค เซ็นทรัลเวิร์ล

         สำหรับผลงานของนักเรียนที่ผ่านเข้ารอบทั้ง 40 ชิ้น จะจัดแสดงไว้ที่นี่ด้วย อย่างไรก็ตาม ผลงานดูเดิลของผู้ชนะเลิศระดับประเทศ จะปรากฎบนโฮมเพจกูเกิล Google.co.th วันที่ 13 เม.ย.53 ในวันเเรกของเทศกาลสงกรานต์

         รายงานข่าวแจ้งต่อว่า ช่วงปลายเดือนม.ค.ที่ผ่านมา กูเกิลเปิดโอกาสให้นักเรียนจากทุกโรงเรียนทั่วประเทศ ที่มีอายุ 5-18 ปี ร่วมออกแบบภาพดูเดิล (Doodle) สำหรับกูเกิล ภายใต้หัวข้อ “เมืองไทยของฉัน” โดยช่วงปลายเดือนก.พ.ที่ผ่านมา ได้รับภาพดูเดิลที่ส่งเข้าร่วมประกวดมากกว่า 46,000 ชิ้น จาก 11,000 โรงเรียนทั่วประเทศ โดย 400 ภาพได้ถูกคัดเลือกจากการพิจารณาพื้นฐานทางด้านศาสตร์แห่งศิลป์ ความคิดสร้างสรรค์ที่สามารถถ่ายทอดเรื่องราวหัวข้อข้างต้นได้เป็นอย่างดี

        ในส่วนคณะกรรมการการประกวดครั้งนี้ ประกอบด้วยศิลปินชื่อดังอย่าง อ.สังคม ทองมี, ม.ร.ว.เฉลิมชาตรี ยุคล และคุณนวลตอง ประสานทอง ได้คัดเลือกผลงานที่ผ่านเข้ารอบ 40 ชิ้นสุดท้าย แบ่งเป็น 10 ชิ้นในแต่ละกลุ่ม และผลงานทั้งหมด 40 ชิ้นจะนำไปแสดงไว้บนเว็บไซต์ ดูเดิลฟอร์กูเกิล เพื่อการโหวตคะเเนนจากสาธารณะด้วย

         ด้านน.ส.พรทิพย์ กองชุน หัวหน้าฝ่ายการตลาดประเทศไทย กูเกิล กล่าวว่า ผลงานที่ส่งเข้ามาแต่ละชิ้น แสดงความคิดสร้างสรรค์ และพรสวรรค์ของเด็กไทย ที่ได้สื่อสารถึงความเป็นเมืองไทยของฉัน อย่างน่าทึ่ง ขณะที่คณะกรรมการได้ใช้ความพยายามเพื่อคัดเลือกผลงานเหล่านี้อย่างมาก

         อย่างไรก็ตาม เจ้าของผลงานทั้ง 40 ชิ้น จะได้เข้าร่วมงานแจกรางวัลที่จะจัดขึ้นในกรุงเทพฯ วันที่ 8 เม.ย.นี้ โดยไมเคิล โลเปซ หนึ่งในนักวาดภาพดูเดิลของกูเกิล และ ชินวรณ์ บุณยเกียรติ รมว.ศึกษาธิการ จะเป็นผู้ประกาศภาพดูเดิลที่ชนะเลิศระดับประเทศ 1 ชิ้น เพื่อนำไปแสดงบนเว็บไซต์ www.google.co.th

        สำหรับผู้ชนะเลิศระดับประเทศ จะได้รับทุนการศึกษาและแล็ปท็อป พร้อมค่าใช้จ่ายทั้งหมดสำหรับการเดินทางไปทัศนศึกษา ณ สำนักงานใหญ่ของกูเกิล ที่เมืองเมาเทนวิว รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา หากต้องการดูข้อมูลเพิ่มเติม หรือร่วมโหวตให้คะแนน คลิกที่เว็บไซต์www.google.co.th/doodle4google

ที่มา: นสพ.ไทยรัฐ วันพุธที่ 17 มีนาคม พ.ศ.2553

          นพ.สุริยเดว ทรีปาตี หัวหน้าคลีนิคเพื่อนวัยทีน สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี กล่าวถึงการสำรวจต้นทุนชีวิตเด็กและเยาวชน เปรียบเทียบระหว่างเด็กที่มีพฤติกรรมเพศสัมพันธ์ และไม่มีเพศสัมพันธ์ ทั้งที่เข้ารับบริการสุขภาพทางเพศของโครงการเลิฟแคร์ และวัยรุ่นในสถานศึกษาในเขต กทม.2,564 คน ช่วง 3 เดือน ของปี 2551-2552 พบกลุ่มตัวอย่างที่เข้ารับบริการสุขภาพทางเพศของโครงการเลิฟแคร์ จำนวน 333 คน อายุเฉลี่ยอยู่ที่ 20 ปี ขณะที่เด็กในสถานศึกษาแยกเป็นกลุ่มที่ยอมรับว่ามีเพศสัมพันธ์แล้ว 513 คน อายุเฉลี่ย 19 ปี เด็กในสถานศึกษาที่ยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ 1,718 คน อายุเฉลี่ย 16 ปี

          “จากข้อมูลที่ได้ เด็กที่เข้าร่วมในโครงการเลิฟแคร์มีต้นทุนชีวิตมากกว่าและเข้าแข็งที่จะเผชิญความจริงถึง 80% ส่วนเด็กในสถานศึกษาทั้ง 2 กลุ่มกลับอ่อนแอเรื่องดังกล่าว โดยกลุ่มเด็กในสถานศึกษาที่มีเพศสัมพันธ์แล้วจะมีทักษะในการปฏิเสธที่จะมีเพศสัมพันธ์ต่ำสุดคือ 65% และมีจุดยืนต่อการมีเพศสัมพันธ์เพียง 42% ต่ำกว่าทักษะปฏิเสธ แสดงให้เห็นว่าถึงแม้เด็กยุคใหม่จะมีทักษะที่จะปฏิเสธ แต่กลับยอมรับการมีเพศสัมพันธ์มากขึ้นขณะที่ผู้หญิงยังมีทักษะปฏิเสธและมีจุดยืนต่อการมีเพศสัมพันธ์ที่ดีกว่าผู้ชาย”

          นพ.วัชระ พุ่มประดิษฐ์ ที่ปรึกษาองค์การแพธแห่งประเทศไทย (PATH) กล่าวว่ การสำรวจผู้ใช้บริการทางเพศในโครงการเลิฟแคร์ ในเขต กทม.จำนวน 333 คนดังกล่าวนั้น มีอายุ 13-25 ปี แบ่งเป็นชาย 34.8% หญิง 64%  เพศทางเลือก 1.2% ในจำนวนนี้เป็นนักเรียน นักศึกษา มากที่สุด 48.6% จากข้อมูลในรอบ 12 เดือน เพศชายมีเพศสัมพันธ์กับหญิง 81.2% เพศเดียวกัน 18.8% ซึ่งถ้ามีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกันจะใช้ถุงยางอนามัย 100% แต่กับเพศตรงข้ามจะใช้เพียง 33.9% ขณะที่เพศหญิงก็ใช้ถุงยางอนามัย 38% เท่านั้น และพบวัยรุ่นหญิงที่เคยยุติการตั้งครรภ์ 1.6% ในจำนวนผู้เข้ารับบริการต้องการตรวจเลือด 173 คน พบติดเชื้อเอดส์ 5 คน อีก 202 คน พบโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ 43 คน หรือ เกือบ 1 ใน 4

          “คำถามที่วัยรุ่นเข้ามาถามในโครงการ อันดับที่ 1 จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับโรคเอดส์ ว่าถ้าติดแล้วต้องทำอย่างไร รักษาอย่างไร อันดับที่ 2 จะเป็นโรคติดเชื้อทางเพศอื่นๆ ว่ากินยาจะหายไหม รักษาอย่างไร ส่วนอันดับที่ 3 จะเป็นเรื่องการท้องไม่พร้อม” นพ.วัชระกล่าว–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน วันพุธที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

     โฆษกกระทรวงสาธารณสุข เตือนภัย “เมล็ดสบู่ดำ” มีสารพิษอันตราย พิษอาจถึงตาย ห้ามนำมากินอย่างเด็ดขาด เนื่องจากในเมล็ดมีสารพิษเรียกว่า”เคอซิน” ทำให้เกิดอาการท้องเสีย อาจถึงตาย ขอให้ผู้ปกครองให้ระมัดระวังลูกหลาน ขณะนี้มีรายงานมีเด็กนักเรียนที่ลพบุรี ได้รับพิษไปกว่า 10 ราย แพทย์รักษาทัน     จากที่มีข่าวเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเมืองใหม่ชะลอราษฎร์รังสฤษฎ์ ซึ่งอยู่ตรงข้ามศาลากลางจังหวัดลพบุรี จำนวนกว่า 10 ราย ถูกนำส่งโรงพยาบาล เมื่อช่วงเย็นวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 เนื่องจากมีอาการอาเจียน ปวดท้อง ภายหลังกินเมล็ดสบู่ดำ ซึ่งแพทย์ได้ล้างท้อง จนอาการปลอดภัยทุกรายแล้ว
     เกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว วันนี้ (2 กุมภาพันธ์ 2553) นายแพทย์สุพรรณ ศรีธรรมมา โฆษกกระทรวงสาธารณสุข ให้สัมภาษณ์ว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะพบได้ทุกปี สบู่ดำเป็นไม้พื้นบ้าน มักนิยมปลูกเป็นแนวรั้วบ้าน ชาวบ้านเรียกว่ามะเยา สบู่ขาว มะหัว มะหุ่งฮั้ว สลอดป่า มะหุ่งเทศ ละหุ่งเทศ มาเคาะ ชาวเขมรเรียกว่ากะแย โดยเปลือกลำต้นและใบของสบู่ดำ มีประโยชน์ทางการแพทย์ เปลือกสามารถนำมาต้มใช้รักษาโรคกระเพาะอาหาร สมานแผล แก้เหงือกอักเสบ ส่วนใบของสบู่ดำทำเป็นยาชงแก้ไอ ทำเป็นยาต้มแก้ท้องเสีย ลดไข้ แก้ไอ
      ทั้งนี้เมล็ดสบู่ดำ ประกอบด้วยน้ำมัน 35-40 เปอร์เซ็นต์ เนื้อ 55-60 เปอร์เซ็นต์ เมื้อเคี้ยวจะทำให้มีรสชาติมันๆ หลังกินประมาณ 30-60 นาทีจะเกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียน ปวดท้อง ถ่ายเป็นเลือด รายที่มีอาการรุนแรง อาจมีอาการมือเท้าเกร็ง หายใจเร็ว หอบ ความดันโลหิตต่ำ หัวใจเต้นผิดปกติ อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้ โดยอาการรุนแรงมากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับปริมาณที่กินเข้าไป ในปี 2549 พบเด็กได้รับพิษเนื่องจากกินเมล็ดสบู่ดำกว่า 100 ราย จึงขอเตือนให้ผู้ปกครอง ให้ระมัดระวังลูกหลาน อย่านำเมล็ดสบู่ดำมากินอย่างเด็ดขาด

     นายแพทย์สุพรรณกล่าวต่อไปว่า ส่วนที่เป็นพิษของสบู่ดำได้แก่ เมล็ดและยาง โดยผลของสบู่ดำมีลักษณะเป็นพู ส่วนมากจะมี 3 พู เวลาสุกจะมีสีเหลือง ในเมล็ดของสบู่ดำ มีสารโปรตีนที่มีชื่อว่าเคอซิน (Curcin) ส่วนยางสบู่ดำมีสารพิษชื่อโฟบอล อีสเตอร์ (Phorbal ester) หากน้ำยางถูกผิวหนัง จะเกิดอาการระคายเคือง บวมแดง ปวดแสบ ปวดร้อนอย่างรุนแรง หากเข้าตาจะทำให้ตาอักเสบ อาจบอดชั่วคราวได้

     “ขณะนี้กระทรวงสาธารณสุข มีนโยบายส่งเสริมให้ประชาชนไทย นำสมุนไพรมาใช้ในการดูแลสุขภาพ ทดแทนยาแผนปัจจุบัน แต่การใช้สมุนไพรนั้น ประชาชนมักจะเข้าใจผิดอยู่เสมอว่า สมุนไพรทุกตัวไม่เป็นพิษ หรือใช้ได้หมดทุกส่วน จึงต้องเร่งให้ความรู้ความเข้าใจประชาชน ในการใช้สมุนไพรให้ถูกต้อง ” นายแพทย์สุพรรณ กล่าว

     นายแพทย์สุพรรณกล่าวต่ออีกว่า สำหรับการช่วยเหลือผู้ที่ได้รับพิษจากสบู่ดำ หากยางสบู่ดำถูกผิวหนัง ขอให้รีบล้างน้ำและฟอกสบู่ทันที ส่วนผู้ที่ได้รับพิษจากการกินเมล็ดสบู่ดำเข้าไป การช่วยเหลือเบื้องต้น ให้ดื่มนมจำนวนมาก หรือทำให้อาเจียนเพื่อเอาพิษออกจากกระเพาะอาหาร และรีบนำส่งโรงพยาบาลเพื่อรักษาต่อไป

แหล่งข่าวโดย…. สำนักสารนิเทศ กระทรวงสาธารณสุข

(ชมคลิปวิดีโอ) 

โดยเราสามารถดูภาพเหตุการณ์หลังแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่นักเรียนหนังเหล่านี้บันทึกไว้ได้ที่         http://www.vimeo.com/user1630305/videos/sort:date

      นอกจากนั้น ผู้เป็นสมาชิกของเว็บไซต์เฟซบุ๊กยังสามารถติดตามข่าวคราวกิจกรรมความเคลื่อนไหวของนักเรียนหนังจากเฮติได้ที่กลุ่ม “Ciné Institute” ในเว็บไซต์เครือข่ายทางสังคมดังกล่าว

ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์สุดสัปดาห์ วันเสาร์ที่ 7 พศจิกายน พ.ศ. 2552

โดย: ชนิกานต์ กาญจนสาลี

          5 เยาวชน คนยุค GEN-Y ประกอบด้วย ศิรินธร กิตติศรีไสว (ไวท์) ธนาศักดิ์ ภักดี (ฟู) บุษราภรณ์ สุพรศรี (พลอย)พัชริดา จิรภิญโญ (นก) พรรณบุศย์ หาญชเล (สายฝน)นิสิตชั้นปี 4 ภาควิชาการประชาสัมพันธ์ คณะนิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกันคิดค้นโจทย์สื่อขยะขึ้น จนนำมาสู่การสร้างสรรค์นิทรรศการงาน “ศิลป์สะท้อนสื่อ”ภายใต้คอนเซปต์ที่ว่า “สื่อ (หรือ) ขยะ” ซึ่งจัดขึ้นที่ลานกิจกรรมชั้น G จามจุรีสแควร์ เมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา

          งานนี้จัดขึ้นเพื่อเปิดแนวคิด นำเสนอหลักสูตรใหม่ของนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาฯ ปี 2553 ในรูปแบบกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์ และเป็นการเปิดโลกของการศึกษาที่จะหลอมรวมความรู้รูปแบบใหม่เข้าไว้ด้วยกัน นอกจากผลงานนิสิตแล้ว ยังเปิดให้ศิษย์เก่าร่วมส่งผลงานเข้าร่วมด้วย

          ศิรินธรอธิบายความคิดผ่านผลงาน “ไม่มีพื้นที่ให้ข่าวดีได้ลง”ว่า ไอเดียของงานชิ้นนี้เกิดจากแนวคิดที่ว่า “ข่าวร้ายฟรี ข่าวดีจ่าย”เพื่อทำให้ประเด็นชัดขึ้น จึงได้ตัดภาพข่าวอาชญากรรม คนตาย เลือดสาด จากข่าวหนังสือพิมพ์หัวสีฉบับต่างๆ เพื่อให้เห็นว่า ภาพร้ายเหล่านี้ทำไมนับวันจึงได้ดูรุนแรงนัก

          “ครั้งหนึ่งเคยเห็นภาพคนคลอดลูก ถ่ายให้เห็นแบบขยายทุกอย่างชัดมาก ซึ่งมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปขยาย  ภาพถ่ายแบบนี้กันถึงขนาดนั้น เป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลหรือเปล่า” ศิรินธร เล่าความคิดผ่านงานศิลป์

          เช่นเดียวกับ บุษราภรณ์ที่มองว่า การนำเสนอเรื่องร้ายแม้จะมีข้อดีคือทำให้คนได้ระวังตัวมากขึ้น แต่บางครั้งเมื่อได้อ่านไปมากๆ ก็ทำให้สังคมซึบซับรับแต่ด้านร้ายๆ ไป ที่สำคัญสังคมไทยไม่เคยแตะเรื่องการจัดเรตติ้งหนังสือพิมพ์ ทั้งที่ภาพยนตร์และละครทีวีเริ่มมีการจัดกันแล้ว

          ธนาศักดิ์ชายหนุ่มคนเดียวในกลุ่มชื่นชอบกับผลงาน”นิตยสาร หวอดารา”ซึ่ง อดิสรณ์ ตรีสิริเกษมหรือ “ปิ๊ง”ผู้กำกับหนัง “รถไฟฟ้า มาหานะเธอ” ซึ่งเป็นรุ่นพี่ส่งเข้าร่วมผลงานชิ้นนี้สะท้อนว่าข่าวจากนิตยสารประเภทกอสซิปดารา แอบถ่ายดารา เกิดขึ้นเยอะเกินไป กลายเป็นขยะ และไม่มีประโยชน์ต่อคนรับสารมากนัก

          “คนรับหรือตัวคนทำจะเป็นคนกำหนดเองว่าสื่อนั้นเป็นสื่อสร้างสรรค์ หรือสื่อขยะ บางคนอาจจะมองว่าสื่อเหล่านี้เป็นสื่อขยะก็ได้ แต่บางคนก็อาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่พวกเขาสนใจ เป็นสื่อที่มีความสร้างสรรค์และมีคุณค่า แต่งานศิลป์พวกนี้ผมต้องการบอกไปที่ตัวผู้เสพมากกว่า” ธนาศักดิ์อธิบายจุดยืนงานแสดง

          ด้านรุ่นพี่ศิษย์เก่าคนดังอย่าง คมกฤษ ตรีวิมล หรือ”เอส”ผู้กำกับภาพยนตร์ร้อยล้านอย่าง “เพื่อนสนิท” “แฟนฉัน” และ “สายลับจับบ้านเล็ก” พูดถึงการสร้างงานศิลป์ในชื่อว่า “นม” “หวอ”ว่างานชิ้นนี้เกิดจากการตัดแปะสรีระส่วนสำคัญของผู้หญิงที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์บันเทิง คลิปโป๊ที่รวบรวมได้จากหนังสือบอล ในเพียงวันเดียวเท่านั้น

          เอส บันทึกในแรงบันดาลใจของเขาว่า “นี่คือสารที่สื่อมวลชนได้สื่อออกมา ถึงแม้จะมีคนด่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแต่มันก็กลับดูสวยงาม ถูกต้อง เหมือนอยู่ในกรอบรูปที่สวยงาม สื่อเราควรจะสื่อในสิ่งที่มวลชนผู้รับสารเขาอยากจะรับรู้และสองมันเป็นสิ่งที่ผู้รับสารได้รับประโยชน์ในบางอย่าง แต่ตอนนี้เราได้รับอิทธิพลจากเมืองนอก เป็นแฟชั่น ยอดขายก็ไม่ธรรมดา เรื่องนี้มันเกิดขึ้นจริง

          ผมไม่ได้รู้สึกต่อต้านหรือก่นด่า แต่ครอบครัวต้องบอกเขาตอนนี้ผมห่วงเด็ก เพราะกลายเป็นว่าเด็กก็แต่งตัวแบบนี้เหมือนคลิปที่เด็กถ่ายกางเกงใน ดาราก็ทำกัน หนังสือพิมพ์ก็ลงกัน กลายเป็นปัญหาของสังคมไปแล้ว” เอส เล่าที่มาของผลงานตัวเอง

          ในแง่มุมข่าวหนักๆ อย่างข่าวการเมือง และข่าวความขัดแย้งต่างๆ นิสิตกลุ่มนี้ มองว่า แม้ว่าจะอยากรู้ข่าวสารบ้านเมือง แต่ข่าวการเมืองทุกวันนี้ก็ทำได้น่าเบื่อ ไม่น่าติดตามเพราะนักข่าวติดตามทุกย่างก้าวของนักการเมืองเยอะเกินไปลึกเกินไป เพียงแค่ขยับตัวก็เสนอเป็นข่าวใหญ่แล้ว

          พัชริดา บอกว่า เท่าที่เธอสังเกตในหน้า 1 หนังสือพิมพ์ลงข่าวการเมือง ด้านในก็เป็นวิเคราะห์ซ้ำ ส่วนหน้าถัดไปก็เป็นคอลัมน์เกี่ยวกับเรื่องเดียวกันอีก ทั้งฉบับจึงเป็นประเด็นเดียว ทั้งที่ในหนึ่งวันมันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย แต่สื่ออาจจะเห็นว่าไม่มีคุณค่าเรื่องข่าว ก็เลยเลือกด้านนี้ แต่สิ่งที่อยากเห็น บางครั้งอาจจะต้องคำนึงถึงความสมดุลของข่าวบ้าง

          “พวกเรากับเพื่อนๆ ส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้อินเทอร์เน็ตมากกว่า รองลงมาก็เป็นโทรทัศน์ เพราะเราสามารถข้ามข่าวที่ไม่น่าสนใจได้ โลกของข่าวต้องเป็นโลกที่เราอยากรู้ เราเลือกเองได้ ไม่ใช่ให้ใครมาเลือกข่าวให้เรา คิดว่าสื่อสิ่งพิมพ์ที่ยังไม่ปรับตัว มีส่วนหนึ่งที่ยังอยู่ได้ แต่ส่วนใหญ่คงต้องปรับกันแล้ว”

           เสียงจาก GEN-Y สะท้อน n.”..พวกเรากับเพื่อนๆ ส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้อินเทอร์เน็ตมากกว่า รองลงมาก็เป็นโทรทัศน์ เพราะเราสามารถข้ามข่าวที่ไม่น่าสนใจได้ โลกของข่าวต้องเป็นโลกที่เราอยากรู้ เราเลือกเองได้ ไม่ใช่ให้ใครมาเลือกข่าวให้เราคิดว่าสื่อสิ่งพิมพ์ที่ยังไม่ปรับตัว มีส่วนหนึ่งที่ยังอยู่ได้ แต่ส่วนใหญ่คงต้องปรับกันแล้ว…”