โรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เขต 1 ถึง 19 โรงเรียนได้ตั้งอยู่ใน อ.เมือง และ อ.สามโคก จ.ปทุมธานี ถูกผลกระทบจากน้ำท่วมตั้งแต่เดือนตุลาคมเป็นต้นมาจึงได้จัดสรรเงินบริจาคและสิ่งของที่มีประชาชนและหน่วยงานต่างๆ มอบผ่านครอบครัวข่าว 3 มามอบให้ตัวแทนทั้ง 19 แห่ง โดยใช้วัดโบสถ์ (บวรธรรมกิจ) เป็นจุดศูนย์กลาง

              คาราวานสื่อการเรียนการสอนช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม 53 ผ่านครอบครัวข่าว 3 จึงลงพื้นที่ในวันที่16 พฤศจิกายน 2553 เพื่อส่งมอบน้ำใจให้เด็กๆทั้ง 19 โรงเรียน

                โดยมีนายธานี  สามารถกิจ  ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี มาเป็นประธานในพิธี  พร้อมด้วยหน่วยงานต่างๆทั้งภาครัฐและเอกชนให้การสนับสนุนในการออกร้านอาหารและหน่วยบริการต่างๆ

                สำหรับโรงเรียน 19 แห่งที่ถูกผลกระทบจากอุทกภัย ในปีนี้ส่วนใหญ่เป็นโรงเรียนที่อยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยาถูกน้ำท่วมมาตั้งแต่กลางเดือนตุลาคมที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ ผ่านไปนานกว่า 1 เดือนแล้ว แต่ยังมีอีกหลายโรงเรียนที่มีน้ำท่วมขัง บางแห่งห้องสุขาก็ไม่สามารถใช้การได้  จึงยังไม่สามารถเปิดทำการเรียนการสอน โดยเฉพาะห้องเรียนระดับชั้นอนุบาล ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ชั้นล่างของอาคารเรียน ทำให้หนังสือเรียนและอุปกรณ์การเรียนเสียหายหมด กำหนดการเดิมต้องเปิดเรียนตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน ที่ผ่านมาขณะนี้เปิดเรียนได้ครบ เพียง 14 แห่ง อีก 5 โรงเรียนที่เหลือเปิดได้เป็นระดับชั้น แต่ รร.วัดโบสถ์แห่งนี้เป็นโรงเรียนเดียวที่จะเปิดได้ในวันที่ 18 พ.ย. ที่จะถึงนี้

          และทุกครั้งที่มีคาราวานช่วยผู้ประสบอุทกภัยก็จะมีนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มาร่วมแบ่งบันน้ำใจ และร่วมสร้างร้อยยิ้มให้กับน้องๆ ด้วย ซึ่งนำทีมโดย ต๊ะ วริษฐ์ ทิพย์โกมุท,ก็อต จรายุ ต้นตระกูล,นนท์ ชานนท์ ทิพย์กนก,บีน ธนานนท์ ตั้งไพบูลย์,โบว์ โชติมา นวคุณากร  และที่พลาดไม่ได้ตามคอนเซ็ปต์ งามอย่างมีคุณค่า เพื่อการศึกษาของเด็กไทย คือ หนูสิ สิริรัตน์ เรืองศรี มิสไทยแลนด์เวิลด์ 2010 และ ลูกตาล สิรัญญา สุขประเสริฐ รองอันดับ3 มิสไทยแลนด์เวิลด์ 2010 เอาเป็นว่างานนี้ทำให้น้องๆที่นี้ ได้ทั้งสิ่งของ รอยยิ้ม และความสุข ที่เหล่าผู้ใจบุญได้มาร่วมสร้างให้อีกวันหนึ่งเลยทีเดียว  ……….    

     (คลิกชมคลิปวีดีโอ)

          ศูนย์บริการความรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี(ศวท.) สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) จึงมีบริการ พยากรณ์สภาพอากาศที่http://stks.or.th/wiki ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ สามารถนำไปวิเคราะห์สภาพพายุ ความเร็วที่ศูนย์กลาง และความเร็วของการเคลื่อนตัว ซึ่งเป็นการพยากรณ์อากาศที่มีการเปลี่ยนแปลงทุกๆ ชั่วโมง ด้วยการถ่ายภาพจากดาวเทียม ด้วยคลื่นในย่านอินฟราเรด มองเห็นทั้งกลางวันและกลางคืนชัดเท่ากัน อาศัยข้อมูลจาก มหาวิทยาลัยโกชิ (Kochi University)

          อย่างภาพประกอบที่ มีเมฆหมอกปกคลุมเหนือพื้นที่ประเทศไทย ดาวเทียมอ่านข้อมูลได้ว่า ตรงไหนมีสีขาวแปลว่ามีเมฆ การมีเมฆไม่ได้แปลว่ามีฝน ภาพถ่ายดาวเทียมชุดนี้มองไม่เห็นฝน แต่เมื่อนำภาพแต่ละชั่วโมงมาต่อกันเป็นภาพยนตร์ ทำให้เราสามารถบอกได้ว่ากลุ่มเมฆใด เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าใดหากเมฆกลุ่มใด เคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูง กลุ่มนั้นคือพายุ เมฆกลุ่มใดมีลักษณะเป็นก้นหอย และหมุนไว แปลว่าเป็นพายุไต้ฝุ่น หรือพายุไซโคลน เราสามารถหาความเร็วของจุดศูนย์กลางได้ว่าเป็นเท่าใด และพอจะอนุมานได้ว่า วันพรุ่งนี้พายุจะไปทางไหน ฯลฯ

          หรือภาพถ่ายฝน ด้วยระบบเรดาร์ (Doppler Radar Imaging) ซึ่งเป็นการเก็บข้อมูลจาก กรมอุตุนิยมวิทยาและสำนักฝนหลวง รวบรวมโดยสถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำและการเกษตร กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สามารถแสดงให้เราเห็นพื้นที่และปริมาณฝนที่จะตกลงมา จากการอ่านภาพถ่ายฝน โดยตรงไหนมีสีบนแผนที่ แปลว่าบริเวณนั้นมีฝน สีต่างๆ เป็นตัวบอกว่ามีปริมาณฝนมากน้อยไม่เท่ากัน ทางวิทยาศาสตร์นับเป็น dBZ พอสรุปคร่าวๆ ว่าสีอ่อนๆ ถึงสีเขียว แปลว่ามีฝนเล็กน้อย เมื่อไล่เป็นฟ้า แปลว่าฝนหนัก สีแดงแปลว่าฝนหนักมาก หากท่านใช้แผนที่ให้เป็นประโยชน์ จะเห็นว่าข้อมูลเหล่านี้แม่นยำถึงระดับตำบล บอกได้ว่าฝนตกตรงไหน ไม่ตกตรงไหน เวลาใด ไม่ได้รายงานเหมารวมเป็นภาคเหมือนกรมอุตุนิยมวิทยา

          การให้บริการพยากรณ์สภาพอากาศนี้ ศวท. มีบริการพยากรณ์อากาศรายจังหวัด ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ รวมถึงการวิเคราะห์ภาพถ่ายดาวเทียม เพื่อการศึกษาแนวโน้มของอากาศโดยทำแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ ซึ่งจะสามารถช่วยให้การพยากรณ์อากาศแม่นยำขึ้น และช่วยให้นักวิทยาศาสตร์สามารถนำไปวิเคราะห์สภาพพายุ ความเร็วที่ศูนย์กลาง และความเร็วของการเคลื่อนตัว

          หน่วยงานในต่างประเทศบางแห่ง ได้เปิดบริการพยากรณ์อากาศลงไปในระดับพื้นที่ ซึ่งนักวิทยาศาสตร์นำข้อมูลไปวิเคราะห์สภาพพายุ ความเร็วที่ศูนย์กลางและความเร็วของการเคลื่อนตัว เนื่องจากมีการเชื่อมข้อมูลเข้าด้วยกันผ่านเครือข่าย accuweather.com

          เรื่องเทคนิคที่ว่ายาก เป็นความจำเพาะของความรู้อย่างกรมอุตุนิยมวิทยา เวลานี้ย่อโลกและความง่ายมาไว้ในคอมพิวเตอร์ พร้อมคำแนะนำ เพื่อความเข้าใจให้เราเข้าใจแบบง่ายๆ ได้แล้ว…ชวนกันเปิดเข้าไปสัมผัสกันดูไม่ยากอย่างที่เคยคิด–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน

เรื่อง อรรถนนท์ จันทร์ทวีศักดิ์

             ชนเผ่าเหมียว (Miao) นับว่าเป็นชนเผ่าที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานมากที่สุดของจีนก็ว่าได้  โดยชนเผ่าเหมียวจะอาศัยอยู่ทางตอนใต้ของจีน โดยส่วนใหญ่หรือกว่าร้อยละ 90 จะอาศัยอยู่ในเมืองกุ้ยโจว ซึ่งถือได้ว่าชนเผ่าเหมียวเป็นชนเผ่าที่มีขนาดใหญ่และประชากรมากที่สุดในบรรดาชนเผ่าพื้นเมืองต่างๆ ในประเทศจีน โดยมีประมาณ 9 ล้านคน โดยส่วนใหญ่ของชาวเหมียว หรือ 5 ล้านคนอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเหมียว Kaili Xijiang Miao Village

                นอกจากชาวเหมียวจะอพยพมาตั้งหลักปักฐานในประเทศจีนแล้ว ยังอาศัยอยู่ในอีกหลากหลายประเทศทั่วโลก เช่น ประเทศไทย พม่า เวียดนาม ฝรั่งเศส ออสเตรเลีย และสหรัฐอเมริกา โดยมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไป เช่น ในประเทศไทยจะเรียกชนเผ่านี้ว่า แม้ว

                ชนเผ่าพื้นบ้านเหมียวมีความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมต่างๆ ได้ดี จึงมักพบชาวเหมียวอาศัยอยู่ในสภาพสิ่งแวดล้อมที่ค่อนข้างยากต่อการอยู่อาศัย อย่างเช่น บนภูเขาสูง ที่มีอากาศแปรปรวนโดยชาวเหมียวมักจะสร้างบ้านด้วยไม้ ทั้งหมด 3 ชั้น โดยจะอาศัยอยู่ในชั้นที่ 2 ของบ้าน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ชอบกินข้าวเหนียว มันฝรั่ง และข้าวโพด มีภาษาถิ่นหรือภาษาเหมียวเป็นภาษาของตัวเอง มีความเชื่อว่าบรรพบุรุษของตนเกิดมาจากผีเสื้อ และมีความเชื่อว่าเครื่องประดับเงินสามารถปกป้องตนเองให้ปลอดภัยแคล้วคลาดจากภยันตรายต่างๆ ได้ และเครื่องประดับทองจะแสดงถึงความมั่งคั่งของครอบครัว

                นอกจากนี้ชนเผ่าเหมียวยังแบ่งออกเป็น Long Skirt Miao and Short Skirt Miao ซึ่งที่ได้ไปเยี่ยมชมนั้น คือ หมู่บ้านชนเผ่าเหมียวกระโปรงยาว หรือ Long Skirt Miao โดยจะมีความแตกต่างกันตรงที่เครื่องแต่งกาย

          ในการเดินทางไปหมู่บ้านเหมียว เมื่อถึงหน้าประตูทางเข้าของหมู่บ้าน ไม่ว่าใครก็ต้องได้รับการต้อนรับจากคนในหมู่บ้านไม่ว่าคนเท่าคนแก่ วัยรุ่น และสาวชนเผ่าเหมียวที่มายืนต้อนรับนักท่องเที่ยวด้วยเสียงเพลงอันเป็นเอกลักษณ์ พร้อมกับเหล้าที่ใส่เขาควายให้สำหรับผู้ที่มาเยือนได้ลิ้มรสชาติ ไปพร้อมกับเสียงเพลง อันนี้ถือได้ว่าเป็นประเพณีของเหมียวอีกอย่างหนึ่งที่ทุกคนต้องเจอถ้าได้มาเยือน

          จากสภาพที่ผมได้ไปในวันนั้นถือว่าไม่ค่อยดีเท่าไรเพราะมีฝนตกลงมา แต่จากสภาพที่ได้เห็นถือได้ว่าทางการจีนได้ให้ความสำคัญกับชนเผ่าพื้นบ้านไม่น้อย ประการแรกคือเรื่องของการพัฒนาที่อยู่อาศัยถึงแม้ว่าจะมีการดำรงชีวิตบนป่าเขา แต่ในที่แห่งนี้ บ้านเรือนทุกหลังได้ถูกสรรสร้างได้อย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นวัสดุที่นำมาสร้าง และการดีไซน์ได้อย่างลงตัวกับธรรมชาติโดยที่ไม่เกิดการสูญเสียของระบบนิเวศ และสามารถนำมาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในเรื่องของการท่องเที่ยวอีกเช่นกัน  นับว่ามีการวางแผนการบริหารทรัพยากรอย่างคุ้มค่าจริงๆ

พอเดินมาเยี่ยมชมด้านในก็มีการขายสิ้นค้าต่างๆมากมายที่ผลิตมากจากวัสดุภายในถิ่นฐานที่ชนเผ่าเหมียวใช้ดำรงชีวิต และไม่แปลกเลยที่สินค้าประเภทเครื่องเงินจะมีจำหน่ายมากเพราะชนเผ่านี้มีความเชื่อว่า เครื่องประดับเงินสามารถปกป้องตนเองให้ปลอดภัยแคล้วคลาดจากภยันตรายต่างๆ ได้ และเครื่องประดับทองจะแสดงถึงความมั่งคั่งของครอบครัว ซึ่งทำให้ผมและเพื่อนซื้อกลับมาเป็นของฝากให้คนทางบ้านไม่น้อยชิ้น เพราะราคาที่นี้ถือว่าไม่แพงเลยทีเดียว

            ส่วนทางเรื่องของอาหารการกิน คนไทยส่วนใหญ่ก็จะเข้าใจว่าอาหารของจีนจืด แต่ในที่นี้ไม่เลยครับ เรื่องของอาหารที่นี้รสชาติไม่แตกต่างกับทางประเทศไทยเรามากเนื่องจากหมู่บ้านเหมียวอยู่ทางตอนใต้ของจีน ดังนั้นเรื่องของอาหารก็จะใกล้เคียงกับอาหารไทย ที่น่าสนใจก็คือข้าวผัดไข่ ถือว่าเป็นเมนูสุดโปรดของกรุ๊ปพวกเราเลยเพราะไม่ต้องมีกับข้าวก็สามารถทานได้เปล่าๆ แบบไม่ต้องมีกับ ถ้าเปรียบกับบ้านเราข้าวผัดไข่ของเขาก็คือข้าวสุกที่เราไว้สำหรับรับประทาน…..

ความหลากหลายของชนเผ่า ประเพณี วัฒนธรรม ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านเหมียวแห่งนี้ถ้าเปรียบกับเมืองไทยของเราแล้วก็ไม่แตกต่างกันเท่าไรนัก แต่กับมาแตกต่างตรงที่จีนสามารถพัฒนาและให้ความกับชนเผ่าเหมียว จึงทำให้ประชากรของเขามีรายได้แม้จะเป็นชนเผ่าที่ห่างไกลความเจริญ อีกทั้งยังทำให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีทัศนีย์ภาพอันเป็นธรรมชาติอย่างลงตัว  ถ้าเรามองความคิดและการพัฒนาของรัฐบาลจีนแล้วนำมาพัฒนาชนเผ่าแม้วในประเทศไทย ผมเชื่อ!ชนเผ่าแม้วของไทยก็สามารถเป็นจุดขายและสถานที่ท่องเที่ยวไม่ต่างอะไรกับ หมู่บ้านเหมียวในเมืองกุ้ยโจว

นี่เป็นเพียงส่วนเล็กๆน้อยๆที่ผมได้เก็บมาฝากกับผู้อ่าน  ที่เหมือนกับอาหารจานแรกที่เสิร์ฟพร้อมเกร็ดความรู้จากต่างแดนเท่านั้นครับ ในครั้งหน้ารับรองยังมีเรื่องมาเล่าจากพื้นแผ่นดินจีนให้ท่านผู้อ่านได้ติดตามกันต่อไป…….

         ดร.พรรณสิริ กล่าวว่า ในปี 2546 พบขยะอันตรายจากชุมชนปีละประมาณ 4 แสนตัน   กว่าครึ่งเกิดในกทม.ปริมณฑลและภาคกลาง ขยะเหล่านี้ได้รับการกำจัดอย่างถูกวิธีน้อยมาก กระทรวงสาธารณสุขไม่แนะนำให้ประชาชนกำจัดขยะอันตรายด้วยตนเอง แต่แนะนำให้แยกขยะอันตรายออกจากขยะทั่วไป โดยหน่วยงานที่มีหน้าที่กำจัดขยะ ควรจะจัดถังหรือถุงขยะสีส้ม ซึ่งเป็นสีสัญลักษณ์ของขยะอันตราย และรณรงค์ให้ประชาชนนำขยะอันตรายใส่ถุงสีส้มเพื่อแยกขยะอันตรายออกจากขยะมูลฝอยทั่วไป  ซึ่งจะเป็นการลดการแพร่กระจายของสารพิษสู่สิ่งแวดล้อมและประชาชน เนื่องจากขณะนี้ประเทศไทยยังมีการตื่นตัวกับขยะอันตรายน้อยมาก
           ทางด้านนายแพทย์มานิต ธีระตันติกานนท์ อธิบดีกรมควบคุมโรคกล่าวว่า ขยะอันตรายหมายถึงวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้แล้วแต่ยังมีสารเคมีอันตรายหลงเหลืออยู่ เช่นกระป๋องสเปรย์ ภาชนะบรรจุสารเคมีกำจัดศัตรูพืช สารเคมีทำสะอาด สารเคลือบเงาต่างๆ ซากถ่านไฟฉาย หลอดไฟ ซากเครื่องใช้ไฟฟ้า อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เป็นต้น โดยซากขยะเครื่องไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์จะมีสารโบรมีน ทำให้เกิดโรคมะเร็ง ถ่านไฟฉายมีสารแคดเมียม เป็นอันตรายต่อโครงสร้างของกระดูก ปอด ไต อาจเกิดไตวายได้   หลอดไฟฟ้ามีสารปรอท เป็นอันตรายต่อระบบประสาท แบตเตอร์รี่มีสารตะกั่วทำลายเม็ดเลือดแดง ทำให้พัฒนาการสมองในเด็กช้าลง สติปัญญาด้อยลง 

          กลุ่มที่เสี่ยงสัมผัสขยะอันตรายได้แก่ กลุ่มที่มีอาชีพเก็บหรือรับซื้อของเก่า หรือที่เรียกว่าซาเล๊ง มักนำภาชนะบรรจุสารเคมีไปล้าง แล้วเทสารเคมีที่ยังเหลืออยู่ลงดินหรือลงน้ำ ทำให้ดินและน้ำปนเปื้อนสารพิษ   ขอให้งดการกระทำดังกล่าว ให้นำไปทิ้งในที่ที่เทศบาลหรืออบต.จัดไว้ให้ และไม่ควรรับซื้อภาชนะดังกล่าว ขณะคัดแยกขยะควรใส่ถุงมือยางและใส่หน้ากากอนามัย เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกสารพิษ   เพราะสารพิษบางตัวซึมผ่านผิวหนังได้

          นายแพทย์มานิตกล่าวต่อว่า ในการป้องกันขยะอันตราย สำหรับประชาชนทั่วไป ก่อนทิ้งให้แยกขยะอันตรายออกจากขยะทั่วไป ควรเลือกใช้สารจากธรรมชาติแทนสารเคมี เช่นน้ำหมักจุลินทรีย์   ใช้สมุนไพรป้องกันแมลง และช่วยเป็นหูเป็นตาเฝ้าระวังขยะอันตรายในชุมชน เช่นหากมีการนำขยะอันตรายมาทิ้งในชุมชน ให้รีบแจ้งหน่วยงานท้องถิ่นหรือเกี่ยวข้องให้ทราบเพื่อดำเนินการทางกฎหมายต่อไป โดยกระทรวงสาธารณสุขจะทำการศึกษาผลกระทบทางสุขภาพและแนวทางการจัดการขยะอันตรายจากชุมชนในเร็วๆนี้ เพื่อกำหนดมาตรการแก้ไขป้องกันอันตรายจากขยะเหล่านี้ต่อไป  

ที่มา :มติชนออนไลน์ วันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 

        “หนังสือเก่า ที่หายาก คือความภูมิใจของเรา” นี่คือข้อความที่ปรากฏบนนามบัตรของ ธงชัย ลิขิตพรสวรรค์ หรือพี่อ้วน กรรมการผู้จัดการ สำนักพิมพ์ต้นฉบับ นักวิชาการอิสระด้านประวัติศาสตร์ไทย และเป็นนักเก็บสะสมหนังสือเก่าตัวยงของประเทศไทย

        ประชาชาติธุรกิจออนไลน์แวะเวียนไปนั่งคุยกับคุณธงชัย ที่บ้าน…สำนักพิมพ์…ห้องสมุด ย่านงามวงศ์วาน 23 เพื่อขอความรู้เกี่ยวกับหนังสือเก่า เสน่ห์ ความน่าสนใจ ความภาคภูมิใจ ของการเก็บหนังสือคืออะไร….

        คำตอบอยู่ที่นี่แล้ว 

@คุณค่าของหนังสืองานศพ
       คุณธงชัยเล่าให้ฟังว่าเสน่ห์ของหนังสือเก่าอยู่ที่ ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่อยู่ในหนังสือเก่าเหล่านี้ เพราะทั้งหมดเป็นเรื่องที่ out of print ไปนานแล้ว หลายเรื่องไม่ได้รับการตีพิมพ์ซ้ำ เช่นนี้แล้วหนังสือก็หายสาปสูญไป เพราะฉะนั้นหนังสือเก่า โดยเฉพาะหนังสือที่ระลึกงานศพจึงเป็นหนังสือที่มีคุณค่า มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ทำให้เราได้รู้เพิ่มขึ้น คล้ายเป็นการต่อจิ๊กซอว์ทางประวัติศาสตร์ การได้ค้นเจอมิติใหม่ๆ หรือสิ่งที่ไม่มีใครเคยรู้จึงเกิดความรู้สึกสนุปไปกับประวัติศาสตร์
      แหล่งของหนังสืองานศพที่สำคัญในเวลานี้ คุณธงชัยบอกว่า มีที่จตุจักร ยูเนี่ยนมอลล์ และคลองถม(คืนวันเสาร์) แล้วก็งานสัปดาห์หนังสือก็จะมีบูธหนังสือเก่า โดยในงานสัปดาห์หนังสือจะมีราคาสูงขึ้นอีกระดับหนึ่ง
       มูลค่าของหนังสือเก่านั้นขึ้นกับความพึงพอใจของผู้ขาย และผู้ซื้อ
       “อย่างบางเล่ม บางๆ ไม่มีรูปไม่มีอะไร คิดเรา 500 ผมไปงานสัปดาห์หนังสือมา ซื้อมาทั้งหมด 5 เล่ม 700 บาท เขาตั้งราคาให้เราต่อ มูลค่ามันขึ้นอยู่กับว่าเราเห็นประโยชน์มากน้อยแค่ไหน อย่างเช่นคุณซื้อแล้วเอาไปเขียนหากินได้ ก็คุ้ม หรือหนังสือใหม่ก็ได้ความรู้ไปคุย อย่างน้อยก็เป็นฐานข้อมูลที่ทำให้เขาไม่กล้าดูถูกเรา โดยเฉพาะถ้าทำเรื่องเกี่ยวกับงานการเมือง”
       ที่คุณธงชัยซื้อมานั้นมี “ประวัติ ตระกูลโปษยานนท์” ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ แตกสาแหรกเป็นหลายสายในปัจจุบัน หรือหนังสือเรื่อง “สุบิน สำนวนเองชาวใต้” ซึ่งคุณธงชัยยอมรับว่า ไม่รู้จะซื้อมาทำไม แต่ด้วยความที่ราคาไม่แพง เฉลี่ยแล้ว 5 เล่ม ตกเล่มละ 100 กว่าบาท
       คุณธงชัยบอกต่อว่า หนังสืองานศพที่ซื้อมานั้น ส่วนใหญ่ดูที่เนื้อหา ไม่ได้เน้นเฉพาะว่าต้องเป็นเรื่องของชนชั้นนำ
       นอกจากนี้ อีกเหตุหนึ่งที่ซื้อหนังสือเก่าก็เพราะรูปประกอบ เช่น “หนังสือที่ระลึกในงานหัตถกรรมของนักเรียนยุค 2498″ คุณธงชัยบอกว่า เล่มนี้ซื้อมา 200 บาท ซึ่งถ้ามีโอกาสพิมพ์หนังสือเล่มใหม่ขึ้นมาเล่มหนึ่ง ก็จะต้องมีภาพประกอบ ยิ่งถ้าเป็นภาพเก่าด้วยแล้ว อย่างเล่มนี้มีภาพโรงเรียนสวนกุหลาบยุคเก่า  สำหรับคนสะสมหนังสือ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

@โชว์เกร็ดประวัติศาสตร์จากหนังสืองานศพ
        คุณธงชัยเก็บรวบรวมเกร็ดต่างๆ ที่อ่านพบในหนังสืองานศพไว้ ซึ่งถ้าบันทึกเสร็จแล้ว และมีจำนวนมากพอ คงจะได้อ่านเกร็ดเหล่านี้ในหนังสือรวมเล่มจากสำนักพิมพ์ต้นฉบับ
       เกร็ดสนุกที่คุณธงชัยหยิบยกมาเล่าก็ไว้ เป็นโน๊ตๆ ไว้ อย่าง
        “พระราชธรรมโสภณ เผื่อน เจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์ บันทึกไว้ว่าเมื่อ 6 กรกฎาคม 2492 พลเรือเอกหลวงชลธารพฤติไกร ได้ไปสนทนากับท่าน และมีฝรั่งกับล่ามมาดูกุฏิพระสองสามหลัง กล่าวทำนองจะขอซื้อกุฏิพระนั้นไปปลูกเป็นบ้านพัก แล้วแต่ทางวัดจะคิดราคาเท่าไร ฝรั่งคนนั้นปรากฏชื่อว่า มิสเตอร์ทอมป์สัน เจ้าของกิจการผ้าไหม จิม ทอมป์สัน แต่เจ้าอาวาสบอกว่า ได้ปรึกษากับโยมวัดแล้ว ปฏิเสธไปว่า เสียใจ ไม่อาจตกลงกันได้”
         คุณธงชัยบอกว่า ที่เรื่องนี้น่าสนใจ เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปี 2492 สะท้อนให้เห็นว่า ตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาก็มีสปายสายลับมาแล้ว และนายจิม ทอมป์สัน เริ่มซื้อของเก่าแล้ว ด้วยประสงค์จะซื้อกุฏิวัดเครือวัลย์ที่สวยงาม โดยเรื่องนี้มาจากหนังสือที่ระลึกงานศพพระราชธรรมโสภณ เผื่อน สุมโน ลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2519 
         อีกเรื่องหนึ่งนั้น รัชกาลที่ 5 ทรงเขียนไว้ในพระราชนิพนธ์ไกลบ้าน เรื่อง คำว่าปล่อยพระพุทธบาท 
         “พบในสำนวนของรัชกาลที่ 5 คราวเสด็จพระราชดำเนินประพาสยุโรปครั้งที่ 2 หน้า 446 ผมก็อธิบายว่า เป็นคำแผลงจากข้อมูลซึ่งพบว่า พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นำช้างต้นบรมจักรพาน ซึ่งไส้งาทะลุ เกรงจะล้ม ให้เอาไปปล่อยถวายเป็นพุทธบูชาที่พระพุทธบาทจังหวัดสระบุรี”

@หนังสือ “แพง” ที่สุดที่เคยซื้อ
         คุณธงชัยเล่าว่า แต่ละเดือนนั้นใช้เงินซื้อหนังสือแบบไม่มีจำกัด บางเดือนใช้เป็นหมื่น บางเดือนใช้ในหลัก 4-5 พัน บางเดือนไม่ได้ซื้อเลย โดยส่วนตัวนั้นคุณธงชัยบอกว่า ไม่ได้ร่ำรวยเงินทองมากมาย เป็นคนหาเช้ากินค่ำ มีรายได้จากการค้าขายพระเป็นหลัก ขายเหรียญที่ระลึกรัชกาลที่ 5 หนังสือจึงเป็นเหมือนธุรกิจที่สร้างชื่อเสียงให้มากกว่า
        ในวงการหนังสือเก่าตอนนี้ คุณธงชัยเป็นที่รู้จักกันในนาม “อ้วนต้นฉบับ” ซึ่งจัดว่าเป็นเบอร์ต้นๆ ในวงการหนังสือเก่า หนังสือหายาก
         แต่ถ้าหยิบยกชื่ออื่น คุณธงชัยเสนอชื่อ คุณไพศาล เปี่ยมเมตตาวัฒน์ สำนักพิมพ์ริเวอร์บุ๊ค ต่างคนต่างก็มีหนังสือดีอยู่กับตัว
         สิ่งที่น่าสนใจอีกเรื่องหนึ่งที่คุณธงชัยบอกเล่าให้ฟังนั้น คือหนังสืองานศพพวกนี้ได้เข้าไปอยู่ในห้องสมุดชั้นนำของต่างประเทศ
         “ต่างชาติเขาเก็บมานาน หนังสือสำคัญๆ ต้องยอมรับว่าวัฒนธรรมยุโรปเป็นวัฒนธรรมที่สะสมข้อมูล เขาไม่เหมือนประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ทิ้งอย่างเดียว ได้หน้าลืมหลัง แล้วไม่เคยรื้อว่าหลังเป็นยังไงมีแต่เอาตัวรอดไปวันๆ”
         ไฮไลท์ในชีวิตการสะสมหนังสือเก่าของคุณธงชัยคงหนีไม่พ้น “GRAMMATICA LINGUE THAI” ซึ่งเป็นเล่มที่แพงที่สุด ประมูลมาในงาน Bangkok auction ที่ราคา 73,000 บาท ที่ว่าเป็นไฮไลท์นั้นเพราะคุณธงชัยบอกว่า ทราบจำนวนพิมพ์จากบันทึกของครูสมิธว่า พิมพ์ที่โรงพิมพ์อัสสัมชัญ จำนวน 60 ก็อปปี้เท่านั้น
         GRAMMATICA LINGUE THAI เป็นตำราเรียนภาษาไทยของชาวตะวันตก พิมพ์ครั้งรัชกาลที่ 3 ปีสุดท้าย 2393 โดยสังฆราชปาเลอกัว เพื่อที่จะสอนภาษาไทยให้ชาวตะวันตกพูดภาษาไทยได้
         แต่ก่อนหน้าสังฆราชปาเลอกัว มีอีกเล่มหนึ่ง ชื่อ GRAMMATICA THAI โดย เจมส์ โลว์ พิมพ์ปี 2371 ที่กาลากัตต้า ประเทศอินเดีย เล่มนี้ตอนนี้ยังพอหาได้ มูลค่า 3 แสนบาท ด้วยจำนวนพิมพ์เยอะพอสมควร
         GRAMMATICA LINGUE THAI พาทต้นเป็นพาทว่าด้วยตำราเรียนภาษาไทย ชื่อจินดามณี แต่ที่สังฆราชปาเลอกัว เพิ่มเติมข้างหลังคือ สำนวนการพูดจาระหว่างชนชั้นต่างๆ ลูกศิษย์พูดกับพระสงฆ์ ทาสพูดกับเจ้า บ่าวพูดกับนาย ขุนนางชั้นผู้น้อยพูดกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ พาทที่สำคัญที่สุดสำหรับนักเลงหนังสือคือหน้า 172 เพราะมีรายชื่อหนังสือ ของหอหลวงที่ในหลวงทรงเก็บรักษาไว้อยู่ในห้องสมุดหลวง
        ”ความสนุกก็คือ ได้รู้ว่าเขาศึกษาอะไรกันอยู่ เขาพูดถึงบัญชีหนังสือไทยมีอะไรบ้าง พงศาวดารเมืองเหนือ พงศาวดารสยาม กฎหมายจินดามณี ดูหน้า 173 บรรทัดที่ 5-6 ขุนช้างขุนแผนว่าด้วยสหายเป็นทหารสองคนแย่งเมียกัน เห็นไหม เรื่องย่อคร่าวๆ ของวัฒนธรรมไทยที่จะให้ชาวยุโรปในขณะนั้นเข้าใจแบบง่ายๆ เล่มนี้ถามว่าทำไมซื้อ ก็เพราะเรารู้ว่าพิมพ์แค่ 60 เล่ม”

@หนังสือเก่าจำเป็นต้องได้รับการต่ออายุ
        เมื่อมีหนังสือดีอยู่กับตัว สิ่งหนึ่งที่คุณธงชัยทำคือ ต่ออายุให้กับหนังสือ เพื่อให้สังคมไทยได้รู้เรื่องประวัติความเป็นมาของตัวเอง โดยเล่ม  GRAMMATICA LINGUE THAI นี้ คุณธงชัยมอบให้สำนักพิมพ์แห่งจุฬาฯ เอาไปพิมพ์ต่อายุโดยไม่คิดมูลค่า ออกมาเป็นเล่มปกแข็งสีแดงในราคาเพียง 650 บาท
         การฟื้นคืนชีพหนังสือเก่าจึงเป็นสิ่งที่สำนักพิมพ์ต้นฉบับของคุรธงชัยทำมาอย่างต่อเนื่อง โดยที่ผ่านมาได้ต่ออายุหนังสือไปแล้วประมาณ 30 รายชื่อ เช่น ตำราแม่ครังหัวป่าก์ สาระบัญชีว่าด้วยรายชื่อคนในกรุงเทพมหานครเมื่อ 2426 จดหมายความทรงจำกรมหลวงนรินทร์เจ้าพ่อวัดโพ
         ปัจจุบันคุณธงชัยเรีบกตัวเองว่า นักวิชาการอิสระ เพราะไม่ได้จบประวัติศาสตร์ แต่ก็ได้รับเกียรติ ได้รับการเชิดชูในด้านประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะจากอาจารย์จุฬาฯ ธรรมศาสตร์ หรือแม้กระทั่งส่วนราชการ
         นอกจากนี้คุณอ้วยยังเป็นเอกชนเพียงรายเดียว ในอนุกรรมการชำระพระราชหัตถเลขา รัชกาลที่ 5 และเป็นหนึ่งในอนุกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทยที่มี ดร.ประเสริฐ ณ นคร เป็นประธาน ด้วยส่วนใหญ่คณะอนุกรรมการเหล่านี้เป้นอดีตข้าราชการ เป็นครู เป็นอาจารย์ ซึ่งเรื่องนี้นับเป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิใจของคุณธงชัย

@เกร็ดความรู้เกี่ยวกับหนอนหนังสือ
        คุณธงชัยเล่าว่า หนอนหนังสือ คือหนอนที่กินหนังสือเป็นอาหาร ลักษณะคล้ายเม็ดถั่วเล็กๆ สีใส บีบแล้วจะเป็นน้ำ
         ลักษณะการกินหนังสือของหนอนพวกนี้นั้นตะกละตะกลามมาก จะทิ้งไว้เพียงฝุ่นผง เพียงเอามือดันสันหนังสือ ถ้าเล่มไหนมีฝุ่นหนังสือออกมาเป็นกระจุกแล้วละก็ สงสัยได้เลยว่า หนอนได้กินหนังสือเล่มนั้นแล้ว
         พวกหนอนจะเริ่มกินจากสันหนังสือ ปกแข็งนี่จะเป็นอาหารอันโอชะ เจาะทะลุไปเรื่อยจนถึงหน้าข้างใน เห็นเป็นรอยปรุประน่าขยะแขยง กระจัดกระจายเต็มหน้า หรือหนักหน่อยก็ทั้งเล่ม
         พี่อ้วนจึงบอกว่า ถ้ายังอยู่ในช่วงเริ่ม คือเคาะสันแล้วมีฝุ่นร่วงออกมา แต่ในตัวเนื้อกระดาษยังไม่เป็นไร ต้องยอมทิ้งปกไป เพื่อให้เนื้อในอยู่รอด
         ทั้งที่ “ปก” ถือเป็นหน้าเป็นตาและมีแรงดึงดูดนักอ่านขนาดนั้น แต่เจอหนอนหนังสือโจมตีเมื่อไร จำต้องเสียเอกราชทุกครั้งไป

ที่มา :วันที่ 04 เมษายน พ.ศ. ประชาชาติธุรกิจออนไลน์

          บ้านช่องห้องหอสมัยนี้กว่าจะหามาได้ว่ายากลำบากแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ทรัพย์สินต่างๆที่มีอยู่จะรักษาเอาไว้ก็ยิ่งลำบากกว่าหลายเท่าออกจากบ้านไปทำงานแต่ละวัน ต้องคอยพะวงว่าจะมีพวกตีนแมวทะลึ่งเข้ามางัดแงะขโมยของเข้าวันไหนหรือเปล่า

          เหมือนอย่างเหตุที่เกิดในพื้นที่ สน.บึงกุ่ม ตำรวจรวบช่างก่อสร้างที่ริเป็นโจรย่องเบาได้ยกแก๊ง ช่างก่อสร้างพวกนี้ย่องเข้าไปงัดบ้านข้าราชการบำนาญในหมู่บ้านศรีนครซอย 15

          ขนเอาเครื่องเสียง พระเครื่อง โซฟา สุขภัณฑ์ไปเกือบหมด แถมย่ามใจตระเวนทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบ้านละแวกเดียวกันอีก อย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย ถ้าขนไม่หมดก็ย้อนกลับมายกเค้าใหม่ ในที่สุดตำรวจจับได้ 4 คน หลบหนีไปได้ 2 คน

          ประกอบด้วย นายสันติ เพิ่มพร อายุ 28 ปี นายอาทิตย์ พวงจันทร์ อายุ 23 ปี นายสมพงษ์ เมืองเดช อายุ 23 ปี และนายณัฐวุฒิ สาคริน อายุ 21 ปี จับได้พร้อมของกลางทรัพย์สินของมีค่าต่างๆ เช่นทองรูปพรรณ นาฬิกาข้อมือ บัตรเครดิตบัตรเอทีเอ็มชุดเครื่องเสียง พระเครื่อง เฟอร์นิเจอร์ และอุปกรณ์การงัดแงะ รวมทั้งสิ้น 44 รายการนางวลาศินี รักขาว ข้าราชการบำนาญ เหยื่อหัวขโมย เล่าว่า ขณะนอนหลับพักผ่อนอยู่ในบ้าน ได้สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะได้ยินเสียงคนเดินอยู่บนชั้น 2 ของบ้าน พอมองลอดช่องประตูก็เห็นคนร้ายใช้ไฟฉายส่องดูรอบบ้าน เธอจึงเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องรอจนกระทั่งกลุ่มโจรลงไปชั้นล่าง

          พอเปิดหน้าต่างห้องดูก็เห็นคนร้าย 3 คน กำลังขนทรัพย์สินของออกไปหลังบ้าน เธอจึงตะโกนว่าตำรวจๆ ทำให้คนร้ายทั้งหมดรีบปีนรั้วหลบหนีไปทันที

          หลังจากคนร้ายหนีไปแล้ว ได้ลงมาตรวจสอบที่ชั้นล่าง พบว่า คนร้ายทิ้งพระพุทธรูปไว้ที่ขอบหน้าต่าง 1 องค์ และตกอยู่ในรั้ว 1 องค์ นอกจากนี้ยังพบอีกว่ามีทรัพย์สินหายไปอีก 17 รายการ ส่วนใหญ่จะเป็น

          เอกสารสำคัญต่างๆ กับบัตรเอทีเอ็ม และบัตรเครดิต จนตำรวจจับกุมได้ เช่นเดียวกับ น.ส.ชนินันท์ อังคสุวรรณพนักงานรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง อาศัยอยู่

          ในหมู่บ้านศรีนครซอย 15 ละแวกเดียวกันก็ถูกกลุ่มผู้ต้องหาบุกเข้าไปลักทรัพย์มาแล้ว2 ครั้ง เนื่องจากเธอจะพักอยู่ที่บ้านอีกหลังหนึ่ง และจะมาที่บ้านหลังเกิดเหตุแค่วันเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น

          อย่างไรก็ตาม บ้านหลังนี้ถูกคนร้ายขึ้นมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อเดือน ส.ค. ปีที่แล้ว คนร้ายบุกเข้ามาขโมยโทรทัศน์ วิทยุ เครื่องเสียง และพระเครื่องไปหลายรายการ โดยแจ้งความไว้แล้วแต่ยังจับคนร้ายไม่ได้ ส่วนครั้งที่ 2 เกิดขึ้นเมื่อช่วงเดือน ม.ค. ที่ผ่านมา คนร้ายกลับหวนเข้ามาลักทรัพย์ที่บ้านอีกครั้ง แต่ได้ทรัพย์สินจำพวกเครื่องปั้นเซรามิกราคาแพงเท่านั้น จึงไม่ได้แจ้งความ

          จนกระทั่งล่าสุดเช้าวันที่ 25 มี.ค. น.ส.ชนินันท์กลับเข้ามาที่บ้าน ก็ต้องพบว่าคัตเอาต์กับสายไฟทั้งหมดภายในบ้านถูกคนร้ายงัดแงะไปหมด นอกจากนั้นสุขภัณฑ์ทั้งก๊อกน้ำ ฝักบัว เฟอร์นิเจอร์ ชุดโซฟาในบ้านถูกคนร้ายเอาไปจนเกลี้ยง เหลือแค่เครื่องปรับอากาศไว้

          เธอจึงคิดว่าคนร้ายน่าจะย้อนกลับมาเอาทรัพย์สินอีกครั้ง จึงไปแจ้งความไว้ และเป็นไปตามที่เธอคิดคนร้ายย้อนกลับมาเอาทรัพย์สินอีกครั้ง และถูกจับในที่สุด

          พอถูกรวบคาหนังคาเขา ผู้ต้องหาเปิดปากให้การรับสารภาพว่า ในแก๊งมีทั้งหมด 6 คน โดยทำงานเป็นช่างก่อสร้างอยู่ละแวกหมู่บ้านที่เกิดเหตุ และติดยาบ้าเลยนัดแนะกันตระเวนงัดบ้านเข้าไปขโมยทรัพย์สินโดยจะเลือกเฉพาะบ้านที่แปะป้ายให้เช่า และไม่มีคนอยู่เท่านั้น เมื่อได้เงินมาก็แบ่งกันไปซื้อยาบ้ามาเสพและใช้จ่ายส่วนตัว

          อย่างไรก็ตาม เมื่อมิจฉาชีพเหล่านี้มักจะจ้องบ้านที่เป็นเป้าหมายไม่มีคนอยู่ ทำให้ช่วงเทศกาลนี้วันหยุดยาวก็ย่อมมีความเสี่ยงต่อการถูกขโมยขึ้นบ้านมากขึ้น

          มีตัวอย่างให้เห็นวันหยุดสงกรานต์ปีที่แล้ว มีสถานการณ์การชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง ทำให้รัฐบาลต้องประกาศให้มีวันหยุดยาวนานมากกว่าทุกปีที่ผ่านมาเชื่อหรือไม่ว่า ที่ อ.เมือง จ.ตรัง ที่เดียว ในวันที่ 16 เม.ย. 2552 หมู่บ้านสตาร์แลนด์มีบ้าน 8 หลังถูกขโมยขึ้นติดๆ กัน

          หลังแรกเป็นของ นางละมุล บางวัฒนกุล อายุ 61 ปี คนร้ายได้งัดหน้าต่างเข้ามา ขนเอาของมีค่าไปหลาย

          รายการ หลังที่ 2 เป็นบ้านของ น.ส.อัจจิมา ธวัชธาดา อายุ 31 ปี ข้าราชการครู จ.สตูล คนร้ายได้ถอด

          บานเกล็ดหน้าต่าง ด้านหลังบ้านเข้ามารื้อค้นทรัพย์สินขโมยเอาจตุคามรามเทพ ที่วางไว้บนหิ้งพระหน้าห้องนอนได้หายไปรวม 20 องค์

          บ้านหลังที่ 3 ของนายชาญศักดิ์ กันตังวัฒนาไพบูลย์ อายุ 49 ปี คนร้ายได้งัดแงะหน้าต่างบานเลื่อนของห้องครัว เข้ามารื้อค้นทรัพย์สิน แต่ไม่ได้อะไรไปบ้านหลังที่ 4 ของนางพิณโญ ตันทัดยคุปต์ อายุ 63

          ปี ไม่พบทรัพย์สินสูญหาย พบเพียงแต่ร่องรอยการรื้อค้นตามตู้เสื้อผ้า โต๊ะทำงานและลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง

          บ้านหลังที่ 5 ของนายศราวุธ พิศาลกิตติคุณ อายุ33 ปี คนร้ายได้ถอดบานเกล็ดหน้าต่างห้องครัวเข้ามาในบ้าน และเปิดประตูเข้าห้องนอนผู้เสียหาย หยิบเอาสร้อยคอทองคำหนัก 1 บาท 1 เส้น พร้อมพระเลี่ยมทองไป และบ้านหลังที่ 6 ของนางนฤมล ปานแดงอายุ 47 ปี คนร้ายได้งัดประตูหลังบ้านเข้ามาได้เพียงมีดเดินป่าไป 1 เล่ม นอกจากนั้นมีบ้านอีก 2 หลัง ที่เจ้าของไม่ขอเปิดเผยรายละเอียด เนื่องจากเห็นว่าคนร้ายเข้ามารื้อค้นทรัพย์สินแต่ไม่ได้เอาอะไรไป

          สำหรับบ้านทั้ง 8 หลังที่ถูกโจรขึ้น ส่วนใหญ่กลับไปเยี่ยมบ้านในช่วงหยุดยาวสงกรานต์ ตำรวจคาดว่าคนร้ายอาศัยวันหยุดเทศกาลเข้ามาสังเกตการณ์ภายในหมู่บ้านจัดสรร ซึ่งเป็นบ้านราคาแพง แต่ไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแน่นหนา ก่อนรื้อค้นเอาทรัพย์สินและของมีค่าไป

          ไม่เฉพาะเทศกาลเท่านั้น แค่วันหยุดทางศาสนาอย่างอาสาฬหบูชา และวันออกพรรษา มีช่องเพียงนิดหน่อยโจรก็เอาแล้ว ตัวอย่างจากกรณีของนายพิศนุพงศ์อัชฌา ผู้จัดการบริษัทนำเข้าเครื่องมืออุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง ซื้อบ้านอยู่ที่โครงการเพอร์เฟกเพลส ถนนราษฎร์พัฒนา แขวงคลองสองต้นนุ่น เขตลาดกระบัง ทั้งๆ ที่อยู่ในย่านหรูหรา และมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างดี แต่บ้านทรงยุโรปเนื้อที่100 ตารางวา ก็ไม่วายถูกโจรงัดเข้าทางประตูหลังบ้าน

          นักธุรกิจคนนี้ให้การว่าห้องนอนชั้น 2 ถูกคนร้ายรื้อค้นกระจุยกระจาย มีการลากตู้เซฟขนาดใหญ่น้ำหนัก 75 กิโลกรัม และขนาด 50 กิโลกรัม มาทิ้งกลางห้องแล้วใช้เครื่องเจียรตัดข้อพับประตูเซฟทั้งสองตู้เปิดกวาดเอาทรัพย์สินเป็นทองคำแท่งหนัก 320 บาททองรูปพรรณหนัก 60 บาท เงินสด 1 ล้านบาท นาฬิกาโรเล็กซ์ 2 เรือน พระเครื่องนับ 10 องค์ พร้อมเครื่องเพชรอีกจำนวนหลายรายการมูลค่าไม่ต่ำกว่า10 ล้านบาท

          นายพิศนุ บอกว่า ปกติจะอยู่กับภรรยาเพียงลำพังแต่เมื่อวันอาสาฬหบูชา มีวันหยุดหลายวัน จึงพาภรรยาและลูกน้องไปพักผ่อนที่ อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์ เมื่อกลับมาบ้านลมแทบจับ ทรัพย์สินมีค่าถูกกวาดไปเรียบ

          ดังนั้น เทศกาลสงกรานต์จะมาถึงอีกแล้ว ยิ่งบ้านเมืองอยู่ในสถานการณ์ไม่สงบ ตำรวจต้องแบ่งกำลังไปดูแลผู้ชุมนุมทางการเมือง จะเป็นช่องว่างให้หัวขโมยอาศัยช่องว่างนี้ มางัดแงะเอาทรัพย์สินที่หามาได้ตลอดทั้งชีวิตไปได้ สมัยนี้ไม่ว่าจะบ้านใหญ่ บ้านเล็กหรูหราหรือเป็นแค่ทาวน์เฮาส์ ห้องเช่าริมถนน เผลอเมื่อไหร่ก็เสร็จโจรได้เมื่อนั้น

          ฝากบ้านกับตำรวจดีกว่า

          พล.ต.ท.พงศพัศ พงษ์เจริญ โฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ กล่าวถึงโครงการฝากบ้านกับตำรวจในเทศกาลสงกรานต์ว่า แม้จะมีการชุมนุมของคนกลุ่มเสื้อแดง แต่ในการรักษาความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน ตำรวจยังต้องทำต่อไป สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ได้สั่งให้แต่ละสถานีส่งตำรวจไปดูแลพื้นที่ทุกแห่ง และสั่งให้นักเรียนนายร้อยอบรมเข้ามาช่วยในโครงการอีก 200 นาย

          อย่างไรก็ตาม ขอให้ความมั่นใจกับประชาชนที่เข้าร่วมโครงการว่า ตำรวจจะดูแลบ้านอย่างดีให้ได้รับความปลอดภัยในทรัพย์สินตำรวจจะทำงานอย่างเต็มที่ ซึ่งช่วงเทศกาลสงกรานต์มีวันหยุดติดต่อกันหลายวัน ส่วนใหญ่ประชาชนจะเดินทางออกต่างจังหวัดทำให้บ้านที่เจ้าของบ้านไม่อยู่จะตกเป็นเป้าหมายของมิจฉาชีพก่อเหตุได้ ดังนั้นต้องระวังให้ดีหากบ้านไม่มีคนเฝ้าควรมาร่วมโครงการฝากบ้านกับตำรวจ หรือล็อกบ้านให้แน่นหนาติดกล้องวงจรปิด หรือฝากบ้านไว้กับเพื่อนบ้านเพื่อความไม่ประมาท–จบ–

          ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ วันอังคารที่ 6 เมษายน 53

          การที่ผู้สื่อข่าวให้ความสนใจกับบีแอนด์คิวน่าจะเป็นเพราะว่าห้างสรรพสินค้าใน สหราชอาณาจักรแห่งนี้มีความแตกต่างไปจากห้างอื่นๆ เพราะมีพนักงานเป็นผู้สูงอายุวัยเกินเกษียณ มาทำงาน แห่ง นี้จำนวนมากห้างให้

          ข้อมูลก็พบตัวเลขว่า มากกว่า 25% ของ พนักงานเป็นผู้ที่อยู่ในช่วงวัยเกินกว่า50 ปี และคนที่อายุอาวุโสมากที่สุดก็ ปาเข้าไปถึงอายุเฉียดร้อยที่ 95 ปี คือ คุณปู่ซิดนีย์ ไพเรอร์ ซึ่งตามข่าวก็ บอกว่ายังทำงานได้ดีอย่างกระฉับกระเฉง และเป็นที่รักใคร่ของลูกค้าเสียด้วย

          สำหรับ โรบินสัน ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่เป็นพนักงานแนะนำลูกค้าและกำลังอยู่ระหว่างการเตรียมตัวสอบเพื่อเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นซูเปอร์ไวเซอร์ก็บอกว่า เหตุผลที่มาทำงานแม้จะอายุเยอะแล้วไม่ใช่เพราะมีปัญหาหรือไม่มีเงินใช้ แต่เป็นเพราะคิดว่าตัวเองยังมีไฟอยู่ ยังไม่อยากนอนพักอยู่กับบ้าน แต่ยังอยากทำงาน และบีแอนด์คิวก็เปิดโอกาสให้

          ในส่วนของบีแอนด์คิว เมื่อก่อนโน้นก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับคนชราเหมือนกัน แต่เมื่อราวๆ 20 ปีก่อน ในตอนที่ไปเปิดสาขาที่เมืองMacclesfield ก็ได้ปรับกลยุทธ์ด้วยการรับผู้สูงอายุเข้าทำงาน และพบว่าประสบความสำเร็จมาก แถมยังเป็นการเปลี่ยนทัศนคติผู้บริหารจากที่เคยคิดว่าเอาคนแก่มาทำงานแล้วจะยุ่งยาก เพราะต้องฝึกกันมากกว่าคนหนุ่มที่คาดว่าจะฝึกง่าย แต่พอเอาเข้าจริงๆ คุณลุง คุณตาเข้าใจอะไรๆ มากกว่าคนรุ่นหนุ่มสาวเยอะ อาจจะเป็นเพราะมีทักษะ มีประสบการณ์มากกว่าทำให้สามารถแก้ปัญหาต่างๆ ได้ดีกว่า

          พูดถึงทักษะและประสบการณ์แล้ว ในหลายๆ เรื่องเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับบีแอนด์คิวซึ่งเป็นผู้ขายสินค้าของใช้ในบ้านมาก เช่น เวลาขายปลั๊กหรือสายไฟ บางทีพนักงานหนุ่มสาวก็ตอบคำถามลูกค้าหรือช่วยลูกค้าต่อสายไฟไม่เป็น แต่คนแก่ๆ ที่ต่อสายไฟมาเยอะแล้วในชีวิตนี้ กลับทำได้ง่ายๆ ยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก แถมยังให้คำแนะนำลูกค้าได้สารพัดแบบที่คนรุ่นใหม่แนะนำไม่ค่อยจะได้ด้วย อาชีพผู้แนะนำสินค้าในร้านแบบบีแอนด์คิวนี้ จึงเป็นอาชีพที่เหมาะทีเดียวสำหรับผู้ผ่านโลกมามาก

          ไม่เพียงเท่านั้น ผู้บริหารบีแอนด์คิวยังบอกว่า พนักงานสูงวัยมีความรับผิดชอบต่องาน ไม่ค่อยจะลางานบ่อยๆ แถมยังมีความยืดหยุ่นสูง เช่น หากให้เปลี่ยนตารางการทำงานก็ไม่เคยบ่น ซึ่งสอดคล้องกับความต้องการของธุรกิจนี้เป็นอย่างยิ่ง

          ลีออน ฟอสเตอร์-ฮิลล์ ที่ปรึกษาของบีแอนด์คิว บอกว่า บริษัทมีนโยบายเป็นกลางด้านอายุของพนักงาน และโยนคำว่าเกษียณทิ้งไปตั้งแต่15 ปีก่อน รวมถึงไม่นำอายุมาเป็นเกณฑ์ในการพิจารณาด้านสวัสดิการด้วย เรียกว่าทุกคนที่เป็นพนักงานจะได้รับสิ่งที่เท่าเทียมกันหมด

           แต่หากจะบอกว่าบีแอนด์คิวให้โอกาสเฉพาะคนแก่ก็คงจะไม่ใช่ เพราะในทางกลับกันบีแอนด์คิวก็เปิดโอกาสรับพนักงานที่เป็นคนหนุ่มสาวด้วย โดยมีสัดส่วนจำนวนพนักงานที่อายุน้อยกว่า 25 ปี พอๆ กันกับพนักงานสูงวัย

          ย้อนกลับไปที่ โรบินสัน คุณปู่บอกว่านอกจากการทำงานในหน้าที่แล้ว คุณปู่ยังมีอีกบทบาทหนึ่งในองค์กร คือการเป็นพี่เลี้ยงให้พนักงานเด็กๆ ซึ่งหลายคนขาดทักษะในด้านสังคม และไม่ค่อยจะคำนึงถึงอนาคต ซึ่งการได้ผู้มากประสบการณ์มาแบ่งปัน ก็น่าจะเป็นการทำให้คนทำงานรุ่นใหม่ได้ข้อคิดอะไรๆ ไปมาก

          เห็นอย่างนี้แล้วคนไทยเราอาจจะต้องหันมามองเรื่องนี้กันหน่อยในอีกไม่ช้าไม่นานเพราะสังคมไทยตอนนี้ก้าวเข้าสู่การเป็นสังคมผู้สูงอายุมากขึ้น เรามีประชากรสูงวัยมากขึ้นทั้งจากอัตราการเกิดที่น้อยลง และการที่ระบบสาธารณสุขดีขึ้น ทำให้มีคนชรามากขึ้น ซึ่งหากไม่มีการดูแลให้ดี ก็จะกลายเป็นภาระที่คนวัยทำงานต้องเลี้ยงดูคนชราจำนวนมาก แต่หากเราสามารถสร้างทักษะ นำประสบการณ์การผ่านชีวิตมาเป็นปัจจัยในการหางานที่เหมาะสมให้ผู้สูงอายุทำ โดยเฉพาะงานที่คนหนุ่มสาวไม่ค่อยอยากทำ ก็อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับการวางแผนด้านประชากรและเศรษฐกิจในอนาคตของประเทศ เหมือนกับที่ประเทศญี่ปุ่นเปิดโอกาสให้คนชราทำงานหลากหลาย อาทิคนเก็บบัตรผ่านประตูในโบราณสถาน หรือผู้แนะนำเรื่องราวด้านประวัติศาสตร์ ฯลฯ ซึ่งคนวัยทำงานไม่ชำนาญเท่าคนวัยเกษียณ เป็นต้น

          นอกจากภาครัฐที่ควรจะต้องเตรียมพร้อมรับมือกับสังคมแห่งผู้สูงอายุที่เรากำลังจะก้าวเข้าไปแล้ว บริษัทเอกชนเองก็อาจจะต้องคำนึงถึงการใช้ประโยชน์จากสมองของพนักงานผู้สูงอายุที่หลายๆ ท่านยังสามารถสร้างประโยชน์ให้ได้ แต่จะต้องหาจุดเหมาะสมที่ลงตัวระหว่างการจ้างผู้มีประสบการณ์กับค่าแรงที่อาจจะสูงไปหน่อย ซึ่งหากสามารถหาส่วนผสมที่ลงตัวได้ก็จะเกิดประโยชน์อย่างมากทั้งทางสังคมและธุรกิจได้เป็นอย่างดีทีเดียว m

ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ วันจันทร์ 5 เมษายน 53

          ลีเมล์รายงานเมื่อวันที่ 1 มี.ค. ว่า สวนสัตว์ท้องถิ่น ของประเทศเยอรมนี ปิ๊งไอเดียเก๋ สร้างบ้านตีลังกากลับหัวกลับหาง โดยบ้านหลังดังกล่าว ขนาดเท่ากับบ้านเรือนของประชาชนทั่วไป มีห้องต่างๆ อาทิ ห้องนอน ห้องครัว ห้องน้ำ และห้องนั่งเล่น ซึ่งถูกตกแต่งเสมือนจริงทุกประการ แต่พิเศษตรงที่ทุกอย่างแปะติดอยู่บนเพดาน และเมื่อเดินเข้าไปในบ้านจำลอง ก็คล้ายกับเรายืนกลับหัวนั่นเอง

          ทั้งนี้เจ้าของสวนสัตว์และบ้านพิสดารเผยว่า คาดว่าจะมีนักท่องเที่ยวสนใจเข้าเยี่ยมชมเป็นจำนวนมาก สำหรับบ้านหลังดังกล่าว จะสามารถเปิดให้เข้าชมได้เป็นครั้งแรกในวันที่ 30 มี.ค. นี้

ภาพโดย AP จาก : dailymail.co.uk

ที่มา : นสพ.ไทยรัฐ วันพุธที่ 17 มีนาคม พ.ศ.2553