สายสวรรค์ ขยันยิ่ง » พิการ

คิดถึงผู้พิการทางสายตาเมื่อคิดพัฒนาเว็บไซต์

aof — Wed, 02 Feb 2011 09:31:14 +0000

ในปัจจุบันนี้มีเว็บไซต์เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก โดยมีความหลากหลายทั้งรูปแบบและเนื้อหา แต่กลับพบว่ามีเว็บไซต์จำนวนไม่มากนักที่จะพัฒนาให้ทุกคนเข้าถึงได้ เช่น ผู้พิการทางสายตา เป็นต้น ทั้งที่บุคคลเหล่านี้มีอยู่เป็นจำนวนมากในสังคม และมีศักยภาพในการเรียนรู้ เพียงแต่นักพัฒนาเว็บไซต์จะตระหนักรู้และออกแบบเว็บไซต์โดยคำนึงถึงบุคคลกลุ่มนี้ ก็จะช่วยเพิ่มโอกาสให้ผู้พิการทางสายตาได้เข้าถึงแหล่งข้อมูลที่ดีในโลกอินเทอร์เน็ทได้มากขึ้น

เรื่อง/ภาพ: อนุสรณ์ มีบุญ นิสิตฝึกงาน

ผู้เชี่ยวชาญทางด้านเว็บไซต์ สื่อมวลชนตลอดจนนิสิต นักศึกษาและตัวแทนจากผู้พิการทางสายตาที่ให้ความสนใจเข้าร่วมการเปิดตัว www.saisawankhayanying.com เมื่อวันอังคารที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 ณ ศูนย์การค้าพาร์คเลน เอกมัย สุขุมวิท 63

“ดิฉันยังจะขอเป็นส่วนหนึ่งในการร่วมรณรงค์ให้เกิดเว็บไซต์ที่ทุกคนเข้าถึงได้ให้มากขึ้นในประเทศไทย ไม่ว่าท่านจะเป็นหน่วยงานภาครัฐหรือเอกชน ที่มีกำลังทรัพย์มีเทคโนโลยีและบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ หรือท่านจะเป็นบุคคลธรรมดาอย่างดิฉัน ขอเพียงเรามีความสนใจใคร่รู้ และลองหันกลับมามองผู้พิการทางสายตาบ้าง ก็จะค้นพบว่าเราสามารถทำบางสิ่งบางอย่างที่เป็นประโยชน์แก่พวกเขาได้ ตามกำลังที่เรามี และบางทีสิ่งที่เราทำ ด้วยสมองและสองมือเล็กๆนี้ อาจก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ก็ได้นะคะ” เป็นคำพูดสั้นๆแต่ถ้าหากคิดตามแล้วหลายท่านอาจทึ่งกับคำพูดของผู้ประกาศข่าวมากความสามารถคนนี้ เป็นการจุดประกายให้สื่อในหลายๆแขนงให้ความสนใจและร่วมรณรงค์กับเธอ

ถ้าพูดถึงเว็บไซต์สายสวรรค์ขยันยิ่งดอทคอม สิ่งแรกที่หลายคนจะนึกถึงคงหนีไม่พ้น สายสวรรค์ ขยันยิ่ง หรือ พี่หนิง คุณหนิง น้องหนิง ที่รู้จักกันดีในนามผู้ประกาศข่าวที่อยู่ในวงการมากกว่า 10 ปี ที่ลุกขึ้นมาสร้างเว็บไซต์ข่าวสร้างสรรค์ ดี มีประโยชน์ เพื่อหวังให้ทุกคนเข้าถึงได้ และโฟกัสไปที่ผู้พิการทางสายตาหรือการมองเห็นที่ตอนนี้ยังขาดช่องทางการเข้าถึงข้อมูลทางโลกอินเตอร์เน็ตอยู่

ด้วยเหตุนี้เองพี่หนิง จึงเล็งเห็นว่าเราควรหันมาให้ความสำคัญกับทุกคนอย่างทั่วถึงได้แล้ว และอาสาเป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลในภาคเอกชนรายแรกๆของไทยที่จะร่วมรณรงค์ให้ทุกภาคส่วนคิดถึงผู้พิการทางสายตาเมื่อคิดพัฒนาเว็บไซต์ ซึ่งก็มีผู้ให้ความสนใจจำนวนมากอย่างที่กล่าวมาข้างต้น ภายในงานเปิดตัวเว็บไซต์ยังได้จัดการเสวนาเล็กๆเพื่อสะท้อนความต้องการของผู้พิการและความเคลื่อนไหวของการพัฒนาเว็บไซต์ให้ทุกคนเข้าถึงได้

โดยผู้เข้าร่วมเสวนามี คุณจตุพล หนูท่าทอง (พี่โจ้) ผู้พิการทางสายตาซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและสิ่งอำนวยความสะดวก สำหรับคนพิการ ร่วมพูดคุยกับนักพัฒนาเว็บไซต์ คุณชไลเวท พิพัฒพรรณวงศ์ ซึ่งเป็นวิทยากรในโครงการของกระทรวงไอซีที และได้รับเกียรติจาก คุณสมศรี หอกันยา ผู้อำนวยการกลุ่มงานส่งเสริมและพัฒนาคลังความรู้ สำนักส่งเสริมและพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) มาร่วมรับฟังและแลกเปลี่ยนข้อมูลด้วย เปรียบเสมือนเป็นเวทีสื่อกลางให้ผู้ทำเว็บไซต์มาพบกับผู้ใช้เว็บไซต์ตัวจริง แลกเปลี่ยนความรู้ และประสบการณ์ตลอดจนช่วยกันวางแนวทางเพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของทั้ง 2 ฝ่ายได้อย่างตรงจุด

จากรายงานสถานการณ์คนพิการในประเทศไทย สำนักงานสถิติแห่งชาติ สำรวจคนพิการเมื่อปี 2550 พบว่า มีคนพิการจำนวนประมาณ1,871,860 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 2.9 ของประชากรทั้งหมด จำนวน 65,566,359 คน ในจำนวนนี้ เป็นผู้พิการทางสายตาราว 300,000 คน จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องส่งเสริมให้ได้เข้าถึงสื่อโดยเฉพาะสื่อสาธารณะ หากไม่ได้รับการรณรงค์จากสื่อกระแสหลักก็อาจทำให้ เจ้าของเว็บไซต์ต่างๆไม่ตื่นตัวหันมาพัฒนาเว็บของตัวเองเพื่อรองรับผู้พิการทางสายตา แม้ว่าขณะนี้จะมีผู้ที่เริ่มรณรงค์กับสื่อบางส่วนอยู่แล้วก็นับได้ว่าเป็นการจุดประกายเล็กๆให้ทุกคนช่วยกันในสังคม ได้มาร่วมมือกันทุกภาคส่วนอย่างจริงจัง เพื่อการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารของทุกคนได้อย่างเท่าเทียม

ก้าวสู่สังคมบูรณาการด้วยการพัฒนาเว็บไซต์ ให้เป็นเว็บไซต์แบบ Universal Design

aof — Mon, 24 Jan 2011 17:29:23 +0000

ศาสตราจารย์วิริยะ นามศิริพงษ์พันธุ์ ประธานมูลนิธิสากลเพื่อคนพิการ เปิดเผยกับเว็บไซต์ www.saisawankhayanying.com ว่า “ในปัจจุบันนี้ คนตาบอดรวมทั้งคนพิการประเภทอื่นๆในอาเซียน กำลังรณรงค์ให้สังคมอาเซียนเป็นสังคมที่ไม่ตกหล่นใครเลย คือ ไม่ตกหล่นคนพิการ ที่เราเรียกว่า Inclusive society (สังคมสำหรับทุกคน)ซึ่งบางท่านอาจจะแปลว่าสังคมบูรณาการ

ในเรื่องหนึ่งที่จะทำให้สังคมเป็นสังคมบูรณาการไม่ตกหล่นใครเลยนั้น ก็คือเรื่องข้อมูลข่าวสาร โดยข้อมูลข่าวสารโทรคมนาคมต้องให้คนตาบอดเข้าถึงได้และใช้ประโยชน์ได้ ในส่วนของคนตาบอดนั้น โรงเรียนสอนคนตาบอดเราก็สอนให้คนตาบอดใช้คอมพิวเตอร์ได้ เครื่องไม้เครื่องมือก็มีการพัฒนาเพื่อให้คนตาบอดใช้ได้ เช่น IPhone หรือ คอมพิวเตอร์อื่นๆ สำหรับคนตาบอดโดยเฉพาะก็มีแล้ว ส่วนเว็บไซต์เราก็ต้องรณรงค์ที่จะให้เว็บไซต์นั้นรองรับให้คนตาบอดที่มีคอมพิวเตอร์ มีซอฟต์แวร์ ที่เราเรียกว่ามี”ตาทิพย์”สามารถเข้าไปอ่านข้อมูลได้ เพื่อให้คนตาบอดเข้าถึงเว็บไซต์ต่างๆได้ แต่ที่เราสำรวจมาแล้ว ปรากฎว่ามีเว็บไซต์จำนวนน้อยมากที่คนตาบอดเข้าไปถึงและใช้ประโยชน์ได้ ในช่วงนี้เราก็จะรณรงค์ในเว็บไซต์หลักๆ เริ่มจากเว็บไซต์ของรัฐบาล ซึ่งเราก็ต้องขอให้ทางรัฐบาล เช่นสำนักนายกรัฐมนตรีทำเว็บไซต์ เมื่อมีนโยบายหรือ มีโครงการต่างๆ คนตาบอดเราก็จะได้เข้าถึงแล้วก็ใช้ประโยชน์ได้ แต่เป้าหมายเราต้องการให้ทุกเว็บไซต์ทำให้คนตาบอดเราเข้าถึงได้เหมือนกับคนทั่วไปเพื่อให้สังคมเป็นสังคมไม่ตกหล่น ต้องรณรงค์ให้ทุกเว็บไซต์เป็นแบบ Universal Designครับ”

ส่วนการผลักดันกฎหมายที่จะกำหนดให้คนพิการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารได้นั้น ศ.วิริยะ กล่าวว่า “เมื่อครั้งผมเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติก็ได้ผลักดันให้มีกฎหมายเรื่องนี้ แล้วก็ยกร่างเป็นกฎกระทรวง โดยอยู่ในการดูแลของกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) กฎกระทรวงนั้นก็ยกร่างเสร็จเรียบร้อย ผ่านความเห็นชอบของคณะกรรมการกฤษฎีกาแล้ว ก็คงอยู่ในระหว่างรอการลงนามของท่านรัฐมนตรี เมื่อกฎกระทรวงที่ออกตาม พรบ.ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550 มาตรา 20 นี้บังคับใช้นะครับ ก็จะทำให้หน่วยงานของรัฐที่จัดทำเว็บไซต์ทั้งหลาย ต้องจัดทำเว็บไซต์เป็นแบบ Universal Design คือเป็นเว็บไซต์ที่ให้ทุกคนเข้าถึงและใช้ประโยชน์ได้ รวมถึงเว็บไซต์ที่ได้รับเงินสนับสนุนจากหน่วยงานของรัฐด้วย

ขอชื่นชมคุณ สายสวรรค์ ขยันยิ่ง ที่จะมาทำเว็บไซต์ให้เป็นUniversal Design แล้วก็ยังจะรณรงค์เชิญชวนให้ภาคเอกชนเข้ามาทำเว็บไซต์ช่วยกัน เพราะว่าเราไม่สามารถที่จะออกกฎหมายไปบังคับภาคเอกชนได้

ถ้าสังคมไทยเรามีเว็บไซต์ที่เป็น Universal Designทุกคนเข้าถึงใช้ประโยชน์ได้ อันนี้ก็แสดงถึงความเจริญทางจิตใจของสังคมไทยเรา ที่เป็นสังคมที่คิดถึงทุกคน ต้องการให้สังคมไทยเป็นสังคมที่ ทุกคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข และผมว่าเว็บไซต์ที่เป็น Universal Designจะเพิ่มศักยภาพให้คนตาบอดอย่างมาก เพราะว่าคนตาบอดต้องเข้าไปหาความรู้ตามเว็บไซต์ต่างๆ เหมือนกับคนทั่วไป เมื่อคนตาบอดเราสามารถมีข้อมูลข่าวสารมีความรู้อย่างเท่าเทียมกับคนอื่น เราก็สามารถพัฒนาตัวเองให้สามารถพึ่งตัวเองได้ แล้วก็สามารถเข้ามาเกื้อกูลสังคมได้ในทำนองเดียวกับบุคคลทั่วไป การที่เราได้ร่วมกันพัฒนาองค์ความรู้ให้คนตาบอดให้เขาพึ่งตัวเองได้ แล้วกลับมาเป็นประโยชน์แก่สังคมนี้ก็ต้องถือว่าเราได้ร่วมกันเปลี่ยนภาระ ให้เป็น พลัง เปลี่ยนคราบน้ำตาให้เป็นรอยยิ้ม เป็นสังคมบูรณาการที่ แสดงถึงความเจริญทางจิตใจของสังคมไทยเรา ครับ”

(คลิกชมคลิปวีดีโอ)

ร่วมรณรงค์ให้ทุกเว็บไซต์พัฒนาเป็นเว็บไซต์ให้ทุกคนเข้าถึงได้

aof — Mon, 24 Jan 2011 08:39:07 +0000

ในปัจจุบันนี้เว็บไซต์ซึ่งเป็นแหล่งเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารที่สำคัญเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก โดยมีความหลากหลายทั้งรูปแบบและเนื้อหา แต่กลับพบว่ามีเว็บไซต์จำนวนไม่มากนักที่จะพัฒนาให้ทุกคนเข้าถึงได้ เช่น ผู้พิการทางสายตา เป็นต้น ทั้งที่บุคคลเหล่านี้มีอยู่เป็นจำนวนมากในสังคม และมีศักยภาพในการเรียนรู้ไม่ต่างจากคนสายตาปกติ เพียงแต่เจ้าของเว็บไซต์หรือนักพัฒนาเว็บไซต์มืออาชีพทั้งหลายจะตระหนักรู้และออกแบบเว็บไซต์โดยคำนึงถึงบุคคลกลุ่มนี้ โดยเฉพาะเว็บที่มีเนื้อหาที่ให้ความรู้และความคิดสร้างสรรค์ หากมีการพัฒนามากขึ้น ก็จะช่วยเพิ่มโอกาสให้ผู้พิการทางสายตาได้เข้าถึงแหล่งข้อมูลที่ดีในโลกอินเทอร์เน็ทได้มากขึ้น

เว็บไซต์ www.saisawankhayanying.com ที่ก่อตั้งขึ้นโดยคุณสายสวรรค์ ขยันยิ่ง เพื่อเผยแพร่ข้อมูลข่าวสาร บทความ คลิปวิดีโอข่าว ไลฟ์สไตล์ และคลิปสัมภาษณ์บุคคลที่เป็นผู้นำทางความคิดในด้านต่างๆ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้คนในสังคมหันมาสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ส่วนรวมด้วยพลังแห่งการคิดบวก ได้พัฒนาขึ้นให้รองรับโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำหรับคนตาบอด นับเป็นเว็บไซต์สาระประโยชน์ที่ผู้พิการสายตาสามารถเข้าถึงได้เพียงไม่กี่เว็บไซต์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน จึงขอเป็นส่วนหนึ่งในการร่วมรณรงค์ให้ทุกคนในสังคมหันมาให้ความสนใจในการพัฒนาเว็บไซต์เพื่อผู้พิการทางสายตา เพื่อสร้างความเท่าเทียมกันในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร และสร้างสังคมน่าอยู่

ล้มให้เป็น…ลุกให้ได้: บทเรียนสอนใจจากคนพิการผู้ไม่แพ้

aof — Thu, 04 Nov 2010 16:34:20 +0000

“ความกลัวมักเป็นตัวแปรสำคัญในการตัดสินใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และอาจกลายเป็นตัวปิดกั้นเส้นทางฝัน เพราะหากกลัวจนไม่กล้าที่จะก้าว ก้าวสุดท้ายก่อนพบความสำเร็จย่อมไม่เกิดขึ้น ผมรู้ว่าทุกคนมีความกลัวอยู่ในตัวเอง…แต่เชื่อผมเถอะว่าความกลัวไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย” เอกชัย วรรณแก้ว ผู้ที่เกิดมาพิการแต่ใจไม่เคยยอมแพ้ สอนให้ทั้งคนพิการและไม่พิการ มีวิธีคิดใหม่แบบ “ล้มให้เป็น..ลุกให้ได้”

เรื่อง : สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

คนที่กำลังท้อแท้ เหน็ดเหนื่อย คนที่กำลังสิ้นหวัง ทั้งจากปัญหาเศรษฐกิจ สังคม การสิ้นเนื้อประดาตัวจากภัยธรรมชาติอย่างน้ำท่วมที่กินพื้นที่เกือบครึ่งค่อนประเทศในปี 2553 นี้ อาจยังมืดแปดด้าน ไม่รู้จะหาทางออกในชีวิตอย่างไร บางคนเครียดจัดถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ดังมีตัวเลขที่กรมสุขภาพจิตต้องเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิดถึง 168 ราย (ณ สิ้นเดือนตุลาคม 2553) ดิฉันอยากให้สละเวลาอ่าน หรือฟังผู้ชายคนนี้ค่ะ “เอกชัย วรรณแก้ว” ผู้พิการที่เกิดมาไม่มีแขน ส่วนขาและเท้าทั้งสองข้างก็มีขนาดเล็กมาก โผล่พ้นลำตัวออกมาเพียงนิดเดียว แต่เขาไม่เคยยอมแพ้โชคชะตา หากแต่พยายามเรียนรู้การใช้ชีวิตทั้งในห้องเรียน(ที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย) และชีวิตในโลกกว้างอย่างผู้พิการที่มีคุณภาพ

ดิฉันเคยพบกับเอกชัยนานมาแล้ว ตั้งแต่ยังทำงานอยู่ที่ไอทีวี นานจนจำรายละเอียดของงานไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าพบกันในวาระไหน แต่ทันทีที่เราพบกันในงานเปิดตัวหนังสือ “ล้มให้เป็น..ลุกให้ได้” ของเขา เอกชัยพูดทักทายเลยว่า “เราเคยเจอกันตอนที่ผมพาเด็กๆ ไปวาดรูปนะครับพี่”…..

ดิฉันยิ้มรับ ออกจะเขินด้วยซ้ำที่ตัวเองไม่เป็นฝ่ายหยิบยกเรื่องนั้นมาทักทายให้เขาดีใจเสียเอง นี่ล่ะค่ะ จุดอ่อนของคนปกติ ที่บางทีเราก็ไม่ละเอียดอ่อนเท่ากับคนพิการด้วยซ้ำ!!! เอกชัย มีพี่น้อง 5 คน เขาเป็นคนสุดท้อง และเป็นคนเดียวที่เกิดมามีร่างกายไม่เหมือนคนอื่น แต่เขาโชคดีที่เกิดมาในครอบครัวที่วิเศษ คือสมาชิกทุกคนในบ้านให้ความรักความอบอุ่น และพร้อมใจกัน “ลืมความไม่พร้อม”ของเขา ทำให้เขาเติบโตขึ้นมาด้วยความเข้มแข็ง และมีทัศนคติในการใช้ชีวิตที่ดีมาก เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองมีปมด้อย หรือเป็นผู้พิการทุพพลภาพที่ต้องให้ใครมาดูแลประคบประหงม หรือมาสงเคราะห์ อย่างที่เราคุ้นชินกันในสังคมไทย ที่เป็น “สังคมแห่งการสงเคราะห์”
“..ผมมองว่าเรื่องสภาพทางกายมักจะทำให้ท้อแท้บ้าง แต่จริงๆ แล้วปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนพิการหรอก แต่อยู่ที่คนให้โอกาสพวกเขามากกว่า คนพิการอยากมีเพื่อน อยากมีสังคม แต่บุคคลที่สองและสามนี่เองที่เป็นคนปิดประตูกั้นเขา เช่น พ่อแม่ไม่อยากให้ลูกที่พิการออกไปไหน เพราะอายคนอื่นที่มีลูกเป็นแบบนี้ อีกอย่างหนึ่งคือ เป็นห่วง กลัวลูกจะลำบาก กลัวลูกจะทำอะไรไม่ได้..” นั่นคือมุมมองของเขา

เอกชัยพิสูจน์ตัวเองให้คนรอบข้างเห็น ว่าเขาสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ สามารถเรียนรู้ทักษะต่างๆ ได้ ทั้งการเรียนหนังสือ และการเรียนทางด้านศิลปะ เพียงแต่อวัยวะที่เขาใช้เขียนหนังสือ และวาดรูป ก็คือ “ปาก” กับ “เท้า”

แก้วตา ปริศวงศ์ คนเดินเรื่องรายการ “คนค้นคน” ของบริษัททีวีบูรพา ผู้ตีแผ่เรื่องราวอันน่าประทับใจของเอกชัย ยอมรับว่าเธอต้องปรับตัวอย่างมากในการติดตามถ่ายทำชีวิตของคนที่ใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากด้วย”เท้า” และการดำรงชีวิตหลายอย่างที่ธรรมชาติสอนให้เขาต้องมีพฤติกรรมไม่เหมือนคนปกติ ซึ่งยิ่งเรียนรู้ก็ยิ่งต้องทึ่ง ที่สำคัญคือ เอกชัยไม่ใช่ผู้พิการคนแรกที่เธอพานพบหรือนำเสนอเรื่องราวออกอากาศ แต่เอกชัยพิเศษกว่าหลายๆคนตรงที่เขามีทัศนคติในการใช้ชีวิตที่เข้มแข็งและงดงามมาก แก้วตายืนยันว่าที่เอกชัยเป็นอย่างนี้ ต้องยกความดีให้พ่อกับแม่ของเขาที่เติมเต็มจิตใจให้ลูกที่พิการทางกายได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด

ทุกวันนี้เอกชัยไม่เพียงแต่พึ่งพาตนเองและใช้ชีวิตได้อย่างมีคุณภาพจนได้รับยกย่องเป็น “บุคคลพิการตัวอย่าง”และกวาดรางวัลมานับไม่ถ้วนเท่านั้น แต่เขายัง “มี” มากพอที่จะแบ่งปันให้คนอื่นที่ “ขาด”กว่าเขา ด้วยการรับสอนศิลปะให้แก่ผู้ที่มีความตั้งใจโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย และเคยเข้าไปเป็นวิทยากรสอนศิลปะให้แก่ผู้ต้องขังในเรือนจำอีกด้วย

“ในวันที่มีมากขึ้น ในวันที่ยืนได้ด้วยขาของตัวเอง ผมยินดีจะหยิบยื่นโอกาสส่งต่อให้กับอีกหลายชีวิตที่ยังอยู่ในมุมมืด มุมที่ไม่มีใครมองเห็น เพราะอย่างน้อยการผลักดันคนเหล่านี้ให้ได้แสดงความสามารถออกสู่สังคมถือว่าเป็นการเปิดโอกาสได้อย่างดีทีเดียว เพราะการให้โอกาสคน ถือเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” นี่คือเจตนารมณ์ของเอกชัย ที่อาจยิ่งใหญ่กว่าคนปกติหลายๆคน

ใครต้องการอ่านเรื่องราวของเขาให้ละเอียดลึกซึ้ง หรือหาหนังสือดีๆ มอบเป็นแรงบันดาลใจสำหรับใครๆ “ล้มให้เป็น..ลุกให้ได้” ของสำนักพิมพ์ดีเอ็มจี เป็นทางเลือกหนึ่งที่ดิฉันมีความสุขที่จะแนะนำค่ะ และสามารถชมคลิปสัมภาษณ์เปิดใจเอกชัย วรรณแก้ว บางส่วนจากงานวันเปิดตัวหนังสือได้เลยค่ะ

(ชมคลิปวิดีโอ)

อะไรเกิดขึ้นกับเธอ ชีวิตเปลี่ยน5วันก่อนแต่งงาน

aof — Thu, 29 Jul 2010 17:07:18 +0000

ความฝันของผู้หญิงทุกคน ฝันหนึ่งที่เหมือนๆ กัน คือ การมีครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์ เฉกเช่นเดียวกับ “เสาวลักษณ์ ทองก๊วย”หรือ “เสาว์”ชาวเมืองชาละวัน หรือ จ.พิจิตรในวัย 26 ปี ก็มีความฝันไม่แตกต่างไปจากผู้หญิงทั่วไป เธอเกือบได้เดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับแฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกันมาร่วม 10 ปี ทว่า…ฝันกลับพังครืนลงมาก่อนวันแต่งงานเพียง 5 วัน!!!

”จำได้ว่าวันนั้นเป็นอาทิตย์สุดท้ายของเดือนธันวาคมก่อนวันคริสต์มาส กำลังขับรถไปทำงานกับแฟน” เสาวลักษณ์เปิดฉากเล่าถึงอดีตที่พลิกชีวิตจากผู้หญิงชีวิตเพอร์เฟ็คต์ทั้งการศึกษาที่สามารถคว้าใบปริญญาตรีคณะบริหารธุรกิจ เอกการประชาสัมพันธ์จากรั้วพ่อขุนรามคำแหง มาได้เพียง 3 ปีครึ่งการงาน เป็นพนักงานบัญชีธนาคารชื่อดังครอบครัวอบอุ่นและมีฐานะดี และความรักแฮปปี้สุดสุด

ชีวิตของเธอสมบูรณ์พร้อม กระทั่ง…

“รถคว่ำ เสียหลักตกถนน”เธอบอกเพียงสั้นๆ และไม่ขอเล่ารายละเอียดว่าอะไรเกิดขึ้น

เธอนอนไอซียู 1 สัปดาห์เต็มๆ โดยผลเอ็กซเรย์ระบุว่า หลังหักบริเวณกระดูกสันหลังเอวข้อที่ 2 และหมอนรองกระดูกเคลื่อนไปกดทับเส้นประสาทไขสันหลัง ส่งผลให้เป็นอัมพาตตั้งแต่ช่วงที่หักลงไป ขณะที่แฟนหนุ่มบาดเจ็บเล็กน้อย

อาการบาดเจ็บสาหัสและการเป็นอัมพาตไม่ได้ทำให้เธอกังวลและเจ็บปวดเท่ากับการต้องยอมรับความจริงว่าเธอกำลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เพื่อน สังคม การงานอิสรภาพ และที่สำคัญ ชีวิตคู่ของเธอ

“เรื่องที่เป็นกังวลที่สุดคือ กลัวคนรักทิ้งเพราะมันเป็นการตอกย้ำว่าเราไม่มีคุณค่า จึงหลอกตัวเองว่าคือความฝัน ไม่ยอมรับความพิการ ภายนอกยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ข้างในหวาดกลัวมาก”

ยิ่งนานวัน บรรยากาศระหว่างเธอกับเขาก็ยิ่งเปลี่ยนไป แม้จะใจหายที่คนรักไม่เหมือนเดิม แต่เสาวลักษณ์ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตามุ่งมั่นทำกายภาพบำบัด ปีกว่าๆ ก็สามารถฟื้นฟูสมรรถภาพจนสามารถเดินได้นิดหน่อยโดยใช้เครื่องช่วยเดิน

“ดีใจมาก เพราะเราสามารถช่วยตัวเองได้มากขึ้นและปลดเปลื้องภาระต่อคนอื่นให้เหลือน้อยที่สุด” แต่สุดท้าย…”เขามีคนใหม่”เสาวลักษณ์เล่าสั้นๆ และบอกเพียงว่าแฟนใหม่ของคนรักเป็นคนที่เธอรู้จักดี

“เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่ไปทั้งชุมชนเพราะทุกคนรู้ว่าเราจะแต่งงานกัน เพราะเครียดมากจึงทำให้สภาพร่างกายและจิตใจย่ำแย่ลงอีกครั้ง”เครียดและเจ็บปวดมาก หากเธอก็ลุกขึ้นสู้เพราะถึงอย่างไรชีวิตก็ต้องก้าวเดินไปข้างหน้า

คิดได้เช่นนี้ เธอเริ่มชีวิตใหม่ที่ยอมรับความพิการด้วยการเข้าทำงานที่โรงแรมแห่งหนึ่งใน จ.พิจิตร จากนั้นสมัครเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมที่โรงเรียนอาชีวะ พระมหาไถ่พัทยา ที่นี่สอนให้เธอเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาอาศัยผู้อื่น เข้าใจการดำรงชีวิตอิสระกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ

”คนพิการส่วนมากจะมีสภาพที่ต้องถูกผู้อื่นดูแลเหมือนเด็กอ่อน เพราะฉะนั้นเวลาพูดหรือทำอะไรจะไม่ค่อยมีใครเชื่อถือ ดิฉันไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น จึงพยายามใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง”

ตั้งแต่นั้นมา ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรได้สารพัดพูดอะไรมีคนเชื่อถือ ทำอะไรใครๆ ก็ไว้วางใจหากเธอยังไม่หยุดชีวิตไว้แค่นี้ ยังเดินหน้าสมัครงานที่ศูนย์พัฒนาและฝึกอบรมคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิค (APCD) บรรจุงานในตำแหน่งเลขานุการผู้เชี่ยวชาญญี่ปุ่น ได้ใช้ความรู้ภาษาอังกฤษอย่างเต็มที่ ระหว่างนั้นลงเรียนปริญญาโทคณะศึกษาศาสตร์ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จนได้ปริญญาอีกใบมาครอบครอง

ปัจจุบันในวัย 44 ปี เสาวลักษณ์เป็นหัวหน้าสำนักงานองค์การคนพิการสากลประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ทำงานขับเคลื่อนงานด้านคนพิการ โดยเน้นงานเชิงนโยบาย ตามหลักสิทธิมนุษยชนเพื่อให้คนพิการสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมกิจกรรมทางสังคมอย่างเต็มที่และเสมอภาค

“ตอนนี้ไม่รู้สึกว่าชีวิตด้อยกว่า หรือไม่เหมือนคนอื่น เคารพตัวเอง ภาคภูมิใจในตัวเอง ส่วนเรื่องความรัก พอมองย้อนกลับไปรู้สึกว่าปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แม้ร่างกายจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ความเป็นตัวตนของเรายังเหมือนเดิม”พูดพลางยิ้มด้วยใบหน้าแช่มชื่น เป็นผู้หญิงเก่งอีกคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จได้แม้จะอยู่กับความพิการ

เสาวลักษณ์แย้งว่า เธอไม่ได้เก่งอะไรมากมาย แต่ที่มาได้ถึงทุกวันนี้ เพราะสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวยในการพัฒนาศักยภาพพอก้าวข้ามความพิการมาได้ ก็ดึงเอาทักษะเดิมกลับมาใช้ และเติมเทคนิคความพิการเข้าไป จึงสามารถหาทางออกในชีวิตได้

หัวหน้าสำนักงานองค์การคนพิการสากลฯที่ต้องเดินทางไปทำงานทุกประเทศในแถบเอเชียแปซิฟิค บอกว่า สังคมไทยยังให้โอกาสคนพิการน้อยเกินไป ยังมีทัศนคติที่ไม่ถูกต้องและรัฐยังไม่มีสังคมสวัสดิการอย่างทั่วถึงและเสมอภาค โดยเฉพาะการศึกษาและระบบขนส่งสาธารณะ

“หากคนพิการสามารถเข้าถึงสิ่งเหล่านี้เชื่อว่าพวกเขาจะมีศักยภาพทำอะไรต่างๆ ได้ไม่แพ้คนไม่พิการ เพราะมนุษย์ไม่มีข้อจำกัดในการเรียนรู้และพัฒนาศักยภาพ ถ้ามีโอกาสเข้าถึงทรัพยากรต่างๆ” เสาวลักษณ์…ผู้หญิงที่มีความสุขกับความพิการ–จบ–

ที่มา: หนังสือพิมพ์มติชน

“เหวิน เหวิน” กับ “ฉลุย” แง่มุมอันอ่อนโยนของสมัคร สุนทรเวช

aof — Mon, 19 Jul 2010 08:45:54 +0000

ทันทีที่แกะซองไปรษณีย์แล้วพบเห็นหนังสือเด็กเล่มกะทัดรัด มีภาพวาดแมวหน้าตาน่ารัก และอักษรบนปกว่า “เหวิน เหวิน” พลันก็นึกถึงอดีตนายกรัฐมนตรีท่านหนึ่ง ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนรักแมวเป็นพิเศษ และมีแมวตัวโปรดตรงกับชื่อนี้ อีกเล่มหนึ่งที่ส่งมาพร้อมกัน ชื่อเรื่อง “ฉลุย” พร้อมภาพปกเป็นเจ้าหมาน้อยน่ารัก ฉันเปิดดูหนังสือทีละเล่มอย่างรวดเร็วด้วยความสนใจ ก่อนจะอ่านจดหมายที่ผู้เขียนเล่าที่มาที่ไปและคุณูปการของหนังสือที่กำลังเกิดขึ้นด้วยจิตอาสา

เรื่อง สายสวรรค์ ขยันยิ่ง

วันที่ 19 กรกฎาคม 2553

ผู้เขียนแนะนำตัวในจดหมายว่า ชื่อ ธนะชัย สุนทรเวช เป็นหลานของคุณลุงสมัคร สุนทรเวช เขียนหนังสือเด็กเรื่อง “ฉลุย” กับ “เหวิน เหวิน” ขึ้นเมื่อเดือนมิถุนายน 2553 นี้เอง เนื่องจากตรงกับเดือนเกิดของคุณลุงสมัคร โดยใช้นามปากกาว่า “น้าเมฆ” ซึ่งเป็นการนำเรื่องราวหมาและแมวในบ้านท่านมาถ่ายทอดเป็นหนังสือสำหรับเด็ก และตั้งใจว่ารายได้หลังหักค่าใช้จ่ายจะนำไปบริจาคให้แก่โครงการหมาแมวจรจัด เหมือนกับที่คุณลุงเคยทำในสมัยที่เป็นผู้ว่าฯ กทม. ซึ่งได้ขออนุญาตท่านไว้แล้วตั้งแต่ครั้งยังมีชีวิตอยู่

คุณธนะชัยบอกสาเหตุที่ส่งหนังสือมาให้ดิฉันอ่านว่า “…คุณสายสวรรค์ได้เคยไปสัมภาษณ์คุณลุงสมัครสมัยยังอยู่ ITV และได้คุยเรื่องเหวิน เหวิน แมวตัวโปรดของคุณลุง ครั้งนั้นทำให้คนรักแมวหลายคนประทับใจ ผมไม่แน่ใจว่าวันนั้นคุณสายสวรรค์ได้สังเกตหมาแก่สีขาวที่นอนอยุ่ในบ้านคุณลุงหรือเปล่าครับ เจ้าหมาตัวนั้นคือ ฉลุย คุณลุงเก็บฉลุยมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ เจ้าฉลุยก็เลยคิดว่าตัวเองก็เป็นแมวตัวหนึ่งในบ้าน พอออกไปเจอหมาด้วยกัน กลิ่นแมวติดตัว เป็นเหตุให้ต้องฟัดกับหมาแถวบ้านจนตาบอด…”

ในบทนำของหนังสือสำหรับเด็กเรื่อง “เหวิน เหวิน” นี้คุณธนะชัยได้ยกข้อความของคุณสมัคร สุนทรเวชที่เขียนความรู้สึกเกี่ยวกับแมวเอาไว้ว่า

“คนที่ชอบแมวกับคนที่รักแมวนั้นไม่เหมือนกัน คนที่ชอบแมวเจอแมวก็อุ้มเล่นด้วย แต่ถ้าแมวตัวที่เลี้ยงไว้ขึ้นไปถ่ายบนที่นอน ก็จะเกิดโมโหเอาไม้ไล่ตีแมว

แต่คนที่รักแมวแล้ว ถ้าเจอแมวของตัวเองทำอย่างนั้น ก็ต้องจัดการอุ้มแมวออกไปไว้ที่อื่น เอาผ้าปูที่นอนไปซัก แล้วคิดหาหนทางแก้ไขไม่ให้แมวเข้าไปในห้องนอน”

ด้วยความมีจิตใจอบอุ่นแบบคุณพ่อลูกหนึ่ง ที่เชื่อมั่นในการเลี้ยงลูกด้วยหนังสือ และเคยสร้างสรรค์หนังสือทำมือส่งประกวดจนได้รับรางวัลรักลูกอวอร์ด ปี 2550 จากเรื่อง “คุณเต่าพูดเพราะ”มาแล้ว คุณธนะชัยจึงอยากให้คนอื่นได้เห็นคุณค่าของหนังสือเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงว่า “ถ้าเด็กๆ ได้ดูแลสัตว์เลี้ยงด้วยตัวของเขาเอง ตั้งแต่การจัดหาอาหารมาให้ พาสัตว์เลี้ยงไปหาหมอเมื่อยามเจ็บป่วย การเอาใจใส่เช่นนี้จะทำให้เด็กคนนั้นมีจิตใจอ่อนโยน มีเมตตาแม้ว่าเรื่องการพลัดพรากเป็นสัจธรรมที่เลี่ยงไม่ได้ แต่เด็กๆ ก็จะเข้าใจวงจรของชีวิตไปด้วย (เรื่องหนึ่งเจ้าของจากไปก่อน อีกเรื่องหนึ่งสัตว์เลี้ยงจากไปก่อน)”

น่าเสียดาย ที่คุณสมัคร สุนทรเวช ไม่ทันได้เห็นผลงานหนังสือเด็กที่ได้แรงบันดาลใจจากสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของท่านทั้ง 2 เล่มนี้ แต่เชื่อเหลือเกินว่า ใครที่ได้อ่าน ก็คงจะทำให้ได้เห็นแง่มุมความอ่อนโยนในจิตใจของท่านได้เป็นอย่างดี และเป็นมุมส่วนตัวที่หลายคนไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก และคนที่ไม่เคยรักหมารักแมวอาจจินตนาการไม่ถูกถึงความรักความผูกพันระหว่างเจ้าของกับสัตว์เลี้ยงผู้จงรักภักดี

ที่สุดแล้วหนังสือทั้งสองเล่มนี้ยังจะเป็นสื่อกลางระหว่างผู้ใจบุญกับหมาแมวที่ถูกทอดทิ้งอีกด้วย โดยรายได้จากการจำหน่ายเล่มละ 55 บาทของหนังสือเรื่อง “เหวิน เหวิน” เมื่อหักค่าใช้จ่ายแล้วก็สมทบทุนให้ “โครงการรักษ์แมว ปันน้ำใจให้แมวจร” ส่วนเรื่องของเจ้า “ฉลุย” ราคาเดียวกัน หักค่าใช้จ่ายแล้วก็สมทบทุนให้ “โครงการอาสาช่วยเหลือเพื่อนสี่ขา” ซึ่งทั้งสองโครงการมีวัตถุประสงค์ในการจัดหารายได้ช่วยเหลือสุนัขไร้บ้าน หรือแมวจรจัด ให้มีอาหารกินเพียงพอ ดูแลรักษาสัตว์ตัวที่เจ็บป่วยหรือพิการให้มีชีวิตที่ดีขึ้น ตลอดจนช่วยฉีดวัคซีน และทำหมัน เป็นต้น

ขอบคุณนะคะ “น้าเมฆ” ผู้คิดและทำอะไรดีๆ อย่างนี้ และหวังว่าคงจะมีหนังสือสำหรับเด็กเล่มต่อไปๆ ออกมาในเร็ววัน เป็นกำลังใจให้ค่ะ

โลกอันรื่นรมย์ของ ‘หญิงพิการ’

aof — Wed, 23 Jun 2010 10:27:00 +0000

”เกิดเป็นผู้หญิง การพูดเรื่องเพศก็ยากแล้ว ยิ่งเป็นผู้หญิงพิการการจะพูดเรื่องเพศก็ยิ่งยากมากขึ้นไปอีก สังคมจะประณามว่าไม่เจียมตัว ผู้หญิงพิการถูกควบคุมเรื่องเพศเกือบทุกด้าน ห้ามไม่ให้มีความรัก ไม่ให้มีความรู้สึก และความต้องการทางเพศ”

เป็นความรู้สึกอัดอั้นตันใจของผู้หญิงพิการรายหนึ่งที่สร้างความสะเทือนใจให้แก่ผู้ที่ได้ยินไปตามๆ กัน

สอดคล้องกับข้อมูลจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ สำรวจความพิการ ปี 2550 พบว่าประเทศไทยมีผู้พิการประมาณ 1.9 ล้านคนหรือ 2.9% และเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย แทบทั้งหมดใช้ชีวิตในสังคมอย่างยากลำบากเพราะถูกเลือกปฏิบัติ ถูกล่วงเกินทางเพศและละเมิดสิทธิ น้อยรายนักที่จะลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองได้ เพราะขาดความรู้ทางด้านกฎหมาย

ผู้หญิงที่ถูกเปรียบดั่งดอกไม้อันสดใสสวยงาม แต่เมื่อเติมคำว่า “พิการ” ต่อท้าย ก็กลับกลายเป็นเพียงแค่ดอกไม้แห้งเหี่ยวเฉา แต่ในท่ามกลางความมืดมิด ความดีงามยังคงส่องแสง…

“ผู้หญิงพิการ : แรงบันดาลใจ ความงามและคุณค่า” นิทรรศการภาพถ่ายขาวดำจำนวน 50 ภาพ สะท้อนเรื่องราวชีวิตและการทำงานของผู้หญิงพิการจำนวน 25 คนหลากหลายอาชีพและความพิการ เพื่อเปิดเผยให้เห็นถึงแง่มุมที่มักไม่ถูกพูดถึงในสังคมไทยของผู้หญิงพิการ ในฐานะของการเป็นแรงผลักดันผู้สร้างและผู้ให้ ผ่านมุมมองของ อภิลักษณ์ พวงแก้ว ช่างภาพอิสระฝีมือดีที่ทำงานด้านสังคมมาอย่างสม่ำเสมอ

ทุกภาพล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความงดงามทรงคุณค่าในศักดิ์ศรีและจิตวิญญาณของผู้หญิงพิการ ที่แม้พิการทั้งทางร่างกายแต่ทว่าจิตใจยังคงแข็งแกร่ง ยังมีความรักความหวัง ความตั้งใจที่จะสร้างสรรค์ชุมชนและสังคมที่พวกเธออาศัยอยู่

“ผู้หญิงพิการก็อยากมีความสุขเหมือนคนทั่วไปครับ” โจ้-อภิลักษณ์ พวงแก้ว ช่างภาพหนุ่มฝีมือดี เจ้าของผลงาน รำพึงเบาๆแต่มากล้นด้วยความหมายแฝงเร้น

”ไม่มีใครสนใจผู้หญิงพิการ ทั้งๆ ที่คนเหล่านี้อยู่รอบตัวเราไปหมด ในสายตาของคนทั่วไปมักมองว่าผู้หญิงเป็นตัวแทนของความสวยงาม ความสดใสมีชีวิตชีวา แต่พอเติมคำว่า พิการ ต่อท้าย ภาพดีๆ เหล่านี้เลือนหายไปหมด แทนที่ด้วยความหดหู่ เศร้าหมอง และไร้รัก สังคมยังมีอคติต่อผู้หญิงพิการ โดยเฉพาะภาพลักษณ์ที่ไม่สวยงาม ไม่มีคุณค่า”

“ผมว่าการปรับเปลี่ยนทัศนคติของสังคมที่มีต่อความพิการและสิทธิทางเพศของคนเหล่านี้ จึงเป็นปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญที่จะช่วยให้ผู้หญิงพิการมีความมั่นใจ มีความสามารถในการใช้ชีวิตเช่นเดียวกับผู้หญิงทั่วไป” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ผู้หญิงพิการที่มาร่วมในนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำทั้ง 50 ภาพ มีทั้งพิการทางร่างกาย ทางการมองเห็น และทางการได้ยินและมาจากหลากหลายอาชีพ ไม่ว่าจะนักธุรกิจ นักจัดรายการวิทยุ ครูสอนโรงเรียนตาบอด หมอนวดแผนไทย แม่บ้าน นักข่าวนักเขียน นักดนตรี นักกีฬา เจ้าหน้าที่องค์กรเอกชน ตลอดจนนักเรียนนักศึกษา ทุกคนต่างใช้ชีวิตร่วมกับคนทั่วไปอย่างเป็นปกติสุข

“ยามทำงานถ่ายภาพชุดนี้ ทุกครั้งเวลากดชัตเตอร์ สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ผู้หญิงพิการที่จิตใจหดหู่ ใบหน้าโศกเศร้า หรือเต็มไปด้วยความทุกข์แต่อย่างใด พวกเขาก็เป็นเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ดูมีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส ทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา พลันทำให้รู้สึกถึงความรักความอบอุ่น ความหวัง และพลังใจแผ่ซ่านมายังตัวผมด้วยครับ”

เจ้าของผลงานบอกอย่างตื้นตันว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็มในการบันทึกภาพครั้งนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งตั้งแต่ทำหน้าที่ช่างภาพมานานนับสิบปี ภาพทุกภาพไม่มีการเซตอัพ ทุกกิริยาทุกท่วงท่าการกระทำ ล้วนเป็นไปตามธรรมชาติโดยแท้จริง

“ผมอยากให้สังคมมองผู้หญิงพิการเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ยังคงมีความสวยงามน่ารักสดใสเบิกบานเหมือนกัน แม้ร่างกายพวกเธอจะไม่สมบูรณ์ แต่เธอก็ยังสามารถมีความรักต่อผู้อื่น มีความตั้งใจในการทำให้สังคมรอบข้างดีงาม และยังสามารถเป็นแม่ของลูกได้ด้วยเช่นกัน ความคิดเช่นนี้จะเปิดโอกาสของผู้หญิงพิการให้มีชีวิตปกติธรรมดาเหมือนกับคนอื่นๆ”

แรงบันดาลใจจากภาพถ่ายขาวดำทั้ง 50 ภาพนี้ น่าจะส่งต่อพลังแห่งความดีงาม ความหวังในการที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไปยังคนอื่นๆ และยังทำให้ผู้ชมได้รับรู้ว่าในอีกมุมหนึ่งที่น้อยคนนักที่จะสนใจใคร่ครวญนั้น

โลกของ “ผู้หญิงพิการ” ก็สดชื่นรื่นรมย์เหมือนกัน

นิทรรศการภาพถ่าย “ผู้หญิงพิการ:แรงบันดาลใจ ความงามและคุณค่า” ผลงานของอภิลักษณ์ พวงแก้ว กำลังจัดแสดงอยู่ ณ โถงชั้น L หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงวันอาทิตย์ที่ 27 มิ.ย. 2553–จบ–

ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

สิทธิของหญิงพิการ

aof — Fri, 18 Jun 2010 09:28:06 +0000

เครือข่ายคนพิการในประเทศไทยกำลังรณรงค์ให้ผู้พิการโดยเฉพาะผู้หญิง ซึ่งมักตกเป็นเหยื่อของการล่วงละเมิดทางเพศและละเมิดสิทธิต่างๆ ให้ออกมาเคลื่อนไหวปกป้องสิทธิของตัวเองและร่วมกันสร้างสรรค์สิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้เกิดขึ้น โดยไม่ต้องการรอรับความช่วยเหลือจากรัฐแต่ฝ่ายเดียว…

หญิงไร้แขนเป็นเซียนเย็บปัก

aof — Mon, 14 Jun 2010 09:11:46 +0000

สตรีชาวจีนผู้อาภัพไม่มีแขนตั้งแต่ถือกำเนิด มาดูโลก ทุ่มเทพากเพียรมิยอมแพ้ต่อโชคชะตา พัฒนา “ฝีเท้า” จนเชี่ยวชาญชั้นเซียน เก่งกาจที่สุด ในชุมชน

ตามข่าว นสพ.ชีหลู อีฟนิ่ง โพสต์ นางเหริน จี้เหม่ย อายุ 65 ปี ช่ำชองใช้สองเท้าน่าทึ่ง แม้กระทั่งสนเข็มก็สามารถสอดด้ายเส้นจิ๋วเข้ารูเข็มแค่ปุ๊บเดียวสำเร็จ ยิ่งผลงานฝีมือเย็บปักถักร้อย ยิ่งสุดยอด ไม่ว่าใน แง่อัตราเร็ว หรือ คุณภาพผลงาน เหล่าหญิงเพื่อนบ้าน ชิดซ้ายอายม้วน

“อิฉันเกิดมาพิการแขนด้วน ดังนั้น อิฉันจึงปฏิญาณต่อตัวเองตั้งแต่เด็กว่าอั๊วต้องใช้สองเท้าทำงาน ทุกๆอย่างให้ได้ เหมือนคนมีมือมีตีนอาการครบสามสิบสอง” อาม้าเหรินเล่าปูมหลัง

นางเหรินราษฎรเมืองไฮ่หยาง มณฑลชานตุง มุ่งมั่นฝึกปรือใช้ “สองตีน” ทำกิจกรรม…ใช้เท้าหยิบ อาหารกิน ซักล้าง หวีผม วาดรูป ตัดกระดาษ ฯลฯ ตอนเข้าโรงเรียนใช้ปากเปิดสมุดและหนังสือ ใช้เท้าเขียนหนังสือ เคยสอบได้ที่หนึ่งหลายครั้ง ปลื้มมากๆที่ได้รับเชิญไปพูดให้แรงใจผู้พิการจากแผ่นดินไหวมณฑลเสฉวน.

ที่มา : ไทยรัฐ วันที่ 14 มิ.ย. 2553

เปิดประตูการเรียนรู้อย่างเท่าเทียม สำหรับนักเรียนในโลกเงียบด้วยสื่อ “มัลติพอยท์”

aof — Tue, 16 Mar 2010 08:29:19 +0000

ด้วยแรงบันดาลใจของครูเล็กๆ คนหนึ่งบวกกับแรงสนับสนุนจากเพื่อนครูและผู้บริหาร ในการนำสื่อการสอนรูปแบบใหม่ที่เรียกว่า “ไมโครซอฟท์ มัลติพอยท์” มาพัฒนาสำหรับนักเรียนที่บกพร่องทางการได้ยินให้เข้ากับสาระวิชา ทำให้ข้อจำกัดในการเรียนรู้ของนักเรียนลดน้อยลง

นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กำลังสนุกสนานกับการคลิกเม้าส์เพื่อแข่งกันตอบคำถามในห้องเรียน บวกกับแววตาลิงโลดของพวกเขาช่างขัดแย้งกับบรรยากาศที่เงียบเชียบภายในห้องที่มีเพียงเสียงของครูบรรยายเนื้อหา โดยเปิดโอกาสให้เด็กๆ มีส่วนร่วมในการตอบคำถามในบทเรียนโดยปราศจากเสียงพูดใดๆ หากจะกล่าวว่านี่คือห้องเรียนที่เงียบที่สุดก็คงจะไม่เกินความจริงนัก เพราะนักเรียนในโรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดมุกดาหาร ล้วนแล้วแต่เป็นนักเรียนพิเศษที่มีปัญหาบกพร่องทางการได้ยิน แต่ความเงียบก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเรียนรู้ โลกเงียบปิดกั้นเพียงเสียงที่จะได้ยิน แต่ไม่อาจปิดกั้นโอกาสการเรียนรู้ของพวกเขาได้ เราจึงได้เห็นภาพการตอบโต้ภาษามือระหว่างครูและนักเรียนท่ามกลางรอยยิ้มและแววตากระตือรือร้นตลอดชั่วโมงวิชาคอมพิวเตอร์

โรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดมุกดาหาร เป็นโรงเรียนสำหรับนักเรียนที่บกพร่องทางการได้ยิน เด็กๆ ต้องอยู่ท่ามกลางโลกเงียบตลอดเวลา ไม่สามารถได้ยินเสียงพูดคุย เสียงเพลง หรือสนทนาโต้ตอบแบบเด็กปกติได้ ทำให้พวกเขาอยู่ภายใต้การสื่อสารที่จำกัด ซึ่งส่งผลต่อการเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตภายใต้กรอบที่จำกัดด้วยเช่นกัน แต่ด้วยแรงบันดาลใจของครูเล็กๆ คนหนึ่งบวกกับแรงสนับสนุนจากเพื่อนครูและผู้บริหาร ในการนำสื่อการสอนรูปแบบใหม่ที่เรียกว่า “ไมโครซอฟท์ มัลติพอยท์” มาพัฒนาเข้ากับสาระวิชา ทำให้ข้อจำกัดในการเรียนรู้ของนักเรียนลดน้อยลง

โปรแกรมไมโครซอฟท์ มัลติพอยท์ พัฒนาขึ้นโดยศูนย์วิจัยและพัฒนาซอฟต์แวร์ของไมโครซอฟท์ ที่มุ่งมั่นพัฒนานวัตกรรมซอฟต์แวร์เพื่อขยายโอกาสในการเรียนรู้เทคโนโลยีแก่ผู้ที่มีข้อจำกัด โปรแกรมดังกล่าวทำให้เครื่องคอมพิวเตอร์ 1 เครื่องสามารถรองรับการใช้งานของนักเรียนได้จำนวน 3-50 คนพร้อมๆ กัน โดยนักเรียนแต่ละคนสามารถใช้เม้าส์ของตัวเองควบคุมเคอร์เซอร์รูปสัตว์น่ารักๆ ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษบนหน้าจอ และเรียนรู้ไปพร้อมๆ กันได้ทุกคน โปรแกรมนี้ไม่เพียงแต่ให้ทางออกสำหรับข้อจำกัดด้านงบประมาณ แต่ยังสร้างประสบการณ์เรียนรู้ที่สร้างสรรค์ เน้นการส่งเสริมให้นักเรียนมีส่วนร่วม และสามารถดึงความสนใจของนักเรียนทุกคนได้โดยไม่จำกัดโอกาสใช้คอมพิวเตอร์อยู่ที่นักเรียนคนใดคนหนึ่งเท่านั้น ปัจจุบันมีการใช้งานโปรแกรมนี้ใน 1,950 โรงเรียนทั่วประเทศ นับเป็นการเพิ่มโอกาสในการเรียนรู้ได้อย่างทั่วถึง

นายสุพจน์ ศรีนุตพงษ์ ผู้อำนวยการโครงการภาครัฐ บริษัท ไมโครซอฟท์ (ประเทศไทย) จำกัด กล่าวว่า “โปรแกรม ไมโครซอฟท์ มัลติพอยท์ เป็นส่วนหนึ่งของนวัตกรรมทางด้านเทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ภายใต้โครงการ Microsoft Partners in Learning ที่มุ่งนำเทคโนโลยีสารสนเทศเข้าไปบูรณาการ ประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนา และยกระดับคุณภาพการศึกษาให้กับโรงเรียน ครู บุคลากรทางการศึกษา ตลอดจนสร้างนวัตกรรมใหม่ๆ เพื่อการศึกษา ซึ่งจะส่งผลต่อการเรียนรู้ของนักเรียน รวมทั้งส่งเสริมให้นักเรียนตระหนักถึงศักยภาพที่แท้จริงของตนเองผ่านการใช้งานเทคโนโลยีสารสนเทศ อันจะก่อให้เกิดการเรียนรู้ต่อยอดออกไปอย่างไม่สิ้นสุด โปรแกรมดังกล่าวถูกพัฒนาขึ้นที่ศูนย์วิจัยและพัฒนาของไมโครซอฟท์ในเมืองบังกาลอ ประเทศอินเดีย และเราเห็นว่าโปรแกรมนี้เหมาะอย่างยิ่งกับสภาพแวดล้อมทางการศึกษาในประเทศไทย จึงนำโปรแกรมนี้มานำร่องใช้กับโรงเรียนในโครงการ Partners in Learning ซึ่งปรากฏว่าได้ผลเป็นอย่างดี ได้รับการตอบรับจากครูและนักเรียนจนขยายผลออกไปอย่างกว้างขวาง ปัจจุบันมีประเทศที่นำโปรแกรมนี้ไปใช้ด้วยเช่นกัน ได้แก่ เวียดนาม มาเลเซีย อินโดนีเซีย ศรีลังกา จีน รัฐเซีย และสิงค์โปร์ เป็นต้น”

น.ส.พจนา ธุระนนท์ หรือคุณครูมุ่ย โรงเรียนโสตศึกษามุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร กล่าวถึงวัตถุประสงค์ในการนำมัลติพอยท์มาใช้ในห้องเรียนว่า “ปัจจุบันเทคโนโลยีสารสนเทศมีบทบาทสำคัญกับการศึกษาไทยมาก โดยช่วยเพิ่มศักยภาพในการเรียนรู้ของเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่ห่างไกล เด็กที่ด้อยโอกาส หรือเด็กพิการ ตั้งแต่มีการนำเทคโนโลยีสารสนเทศเข้ามาใช้ควบคู่กับการเรียนการสอน เด็กๆ สามารถเข้าถึงสื่อหรือข้อมูลต่างๆ ได้ง่ายขึ้น เพราะโดยพื้นฐานของเด็กก็ชอบเทคโนโลยีสารสนเทศอยู่แล้ว การนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้กับการเรียนการสอนจึงทำให้เราสามารถส่งเสริมพัฒนาการต่างๆ ของพวกเขาได้ดียิ่งขึ้น ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใหม่ ไม่เบื่อเนื้อหาในห้องเรียน ก่อนที่ครูจะนำมัลติพอยท์มาใช้นั้น การเรียนในวิชาภาษาไทยหรือคณิตศาสตร์จะเป็นการบรรยายโดยใช้ภาษามือประกอบกับบัตรภาพหรือบัตรคำ ซึ่งในตอนแรกเด็กก็จะให้ความสนใจ แต่สักพักการที่ต้องให้ดูภาพตลอดเวลาทำให้พวกเขาเบื่อ เพราะเขาไม่สามารถรับรู้ทางเสียงได้ ทำให้ความสนใจในบทเรียนลดลง ครูก็คิดว่าสื่อการสอนแบบไหนที่จะทำให้เด็กไม่รู้สึกเบื่อและได้ความรู้ในคราวเดียวกัน เผอิญว่าครูได้ไปเห็นการจัดแสดงโปรแกรมนี้ในงานเห่งหนึ่ง และสนใจเข้าร่วมฝึกอบรมโปรแกรมดังกล่าวกับไมโครซอฟท์ จากนั้นจึงได้นำมัลติพอยท์มาประยุกต์เข้ากับบทเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เป็นวิชาแรก ยังจำได้เลยว่าวันแรกที่นำมัลติพอยท์มาสอน เด็กๆ ก็แปลกใจว่าเราจะสอนยังไง ทำไมมีคอมพิวเตอร์แค่ 1 เครื่องแต่มีเม้าส์เยอะแยะ ผลปรากฏเด็กให้ความสนใจเป็นอย่างมาก เพราะมีรูปสัตว์น่ารักๆ ประกอบ และเด็กๆ ก็ได้มีส่วนร่วมในการตอบคำถามกันถ้วนหน้า วันนั้นก็มีเด็กระดับชั้นอื่นเข้ามาดูจนเต็มห้อง ทำให้หัวใจของครูพองโตที่เห็นเด็กชอบ รู้สึกดีใจที่พวกเขาสนใจและสามารถนำไปพัฒนาการเรียนรู้ได้ดี”

ปัจจุบัน คุณครูมุ่ยและเพื่อนครูได้พัฒนาสื่อการสอนดังกล่าวเพิ่มเติมไปยังวิชาภาษาอังกฤษ สุขศึกษา วิทยาศาสตร์ ซึ่งหลังจากมีการวัดผลการเรียนรู้ของนักเรียนได้รับผลตอบรับในแง่บวก กล่าวคือ เด็กๆ ให้ความสนใจในบทเรียนและมีพัฒนาการในการเรียนรู้ที่ดีขึ้นในด้านความรู้ แต่ที่ได้มากกว่านั้นคือ ด้านสังคม ซึ่งเด็กที่มีปัญหาบกพร่องทางการได้ยินนั้น ทักษะชีวิตถือเป็นสิ่งสำคัญ จะทำอย่างไรให้พวกเขารู้สึกว่าออกไปใช้ชีวิตปกติในสังคมได้ ให้พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจว่าสามารถพัฒนาการเรียนรู้ได้เทียบเคียงกับเด็กปกติ

น.ส.อาทิตยา ผงศรีอัก นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดมุกดาหาร บอกเล่าถึงประสบการณ์การเรียนรู้รูปแบบใหม่ผ่านล่ามภาษามือว่า “ปกติหนูก็เคยใช้คอมพิวเตอร์มาบ้าง ทำให้เรียนรู้ว่าคอมพิวเตอร์ช่วยพัฒนาการเรียนรู้และเพิ่มประสบการณ์ ในคอมพิวเตอร์มีภาพสวยๆ ช่วยให้การสื่อสารเข้าใจง่ายขึ้น ยิ่งพอครูมุ่ยได้นำมัลติพอยท์มาใช้ในห้องเรียน พวกหนูชอบมาก โดยเฉพาะวิชาภาษาไทยที่มีคำต่างๆ ให้เรียนรู้ได้เยอะ ทำให้หนูเข้าใจคำ รู้จักประโยค และเข้าใจเนื้อหามากยิ่งขึ้น หนูคิดว่าไอทีเป็นสิ่งที่สำคัญต่อการเรียนรู้ของพวกหนูเป็นอย่างมากค่ะ เพราะจะช่วยให้หนูมีการพัฒนาเรื่องต่างๆ และช่วยให้ทำกิจกรรมต่างๆ ของคนหูหนวกได้ดียิ่งขึ้น ถึงแม้พวกหนูจะคุยสื่อสารกับคนอื่นๆ ไม่ได้ แต่ว่าพวกหนูก็สามารถที่จะเรียนรู้หรือทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อเพิ่มศักยภาพของตนเองได้ และสิ่งที่สำคัญอีกสิ่งหนึ่งหนูอยากให้เพิ่มภาษามือเป็นช่องเล็กๆ ในมัลติพอยท์ด้วยค่ะ”

แม้ว่าภาครัฐจะมีนโยบายสนับสนุนการศึกษาสำหรับนักเรียนปกติ นักเรียนพิการ และนักเรียนด้อยโอกาสให้มีการศึกษาและประสบการณ์ในการเรียนรู้อย่างเท่าเทียม แต่โอกาสการเรียนรู้ในห้องเรียนจริง ยังเป็นไปได้ยากเนื่องจากความไม่พร้อมทั้งทางบุคลากร อุปกรณ์การศึกษา รวมไปถึงพื้นที่การศึกษา ที่ห่างไกล ดังนั้น หากมีสื่อการสอนที่ช่วยสนับสนุนการเรียนการสอนในห้องเรียนและเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป ก็ถือได้ว่าเป็นโอกาสอันดีสำหรับเยาวชนไทยและคุณครูในการเข้าถึงการศึกษาได้อย่างเท่าเทียม และลดช่องว่างในการเรียนรู้ เพราะปัจจุบันการศึกษามีการพัฒนาก้าวไกลอย่างรวดเร็ว ต้องอาศัยสื่อการสอนมาสนับสนุน ไม่ว่าจะนักเรียนจะปกติหรือนักเรียนพิการก็ต้องการเรียนรู้ให้เท่าทันกันกับสิ่งใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นอย่างเท่าเทียม….

ทที่มา : นสพ.มติชน วันคารที่ 16 มี.ค. 2553